บทที่ 9 อาบน้ำก่อนไหม
“บอกให้ปล่อยไง อยากให้ฉันกรีดร้องเรียกคนมาช่วยไหมล่ะ ปล่อยดิ!”
คิริวยืนเฉย แต่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมราวไม่สนใจคำขู่ของเธอเลยสักนิด
“อยากกรี๊ดใช่ไหม กรี๊ดเลยสิ ฉันนี่แหละจะเป็นข่าวหน้า 1 พร้อมเธอ! กรี๊ดเข้าไป อยากให้คนทั่วประเทศรู้ว่าเธอท้องเพราะขายตัวไหมล่ะ?”
“คิริวไอ้คนเหี้ย...เลวแบบไม่เผื่อชาติหน้าเลยสินะ” เสียงเธอเหยียดพลางสบถในลำคอ
“ปากเก่งนักนะ เก่งนักใช่ไหม กวนประสาทนักใช่ไหม”
คิริวเหวี่ยงร่างบอบบางของเธอลงบนโซฟาหนานุ่มอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างทันที ขณะที่มือหนารั้งข้อมือทั้งสองของเธอกดไว้แน่นเหนือศีรษะ ดวงตานั่นดุดันเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะกระชากเหยื่อให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
“จะทำบ้าอะไร นี่ฉันท้องอยู่นะ!”
“ก็บอกแล้วไง ถ้าเธออยากแกล้งเป็นเมียฉันมาก เดี๋ยวได้เป็นจริงแน่”
“ลองดูสิ ถ้าอยากถูกหญิงท้องแจ้งจับคดีข่มขืนก็ลองดูดิ!”
เธอกระแทกเสียงจนใบหน้าคิริวชะงักไปเพียงวินาทีเดียว แต่แววตาเขายังแน่นิ่งไม่มีความเกรงกลัวอะไรเลยสักนิด
คิริวกลับหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข
“หึ แจ้งไปสิ แจ้งได้เลย… แต่ใครจะเชื่อผู้หญิงหน้าเงินใจง่ายที่ยอมให้ฉันเอาจนท้องตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้กันวะ ลองใช้สมองเธอคิดดูสิ”
เสียงต่ำของเขาหนักแน่นกว่าเดิม เขาจงใจจิกทุกคำให้บาดลึกลงตรงกลางหัวใจเธอ แต่เธอไม่หวั่น… เพราะคืนนี้ คนที่เจ็บมันต้องเป็นเขา
“ลองดูไหมล่ะ” เธอตอบไปอย่างท้าทาย
“ก็เอาดิ” คิริวหัวเราะสั้น ๆ ในลำคออีกครั้ง ขณะที่ริมฝีปากยกขึ้นอย่างดูแคลนพร้อมแววตาแน่นิ่งอย่างดูถูก
‘ไอ้ชั่วนี่คงลืมพกคู่มือการมีจิตสำนึกมาตั้งแต่เกิดแน่ๆ’
ใยฝันขบฟันแน่น เธอพยายามกลั้นทั้งอารมณ์ ทั้งสติ ไม่ให้พังตามแรงของเขา ทุกเสี้ยววินาทีที่จมอยู่ในแรงกดจากคนแข็งแกร่งตรงหน้า เธอรู้ดีว่าไม่มีทางเถียงให้รอด ไม่มีทางหนีให้พ้น และถ้าเธอไม่ทำอะไรตอนนี้ ไอ้คนสารเลวนี่ต้องไปสุขสมกับพัชรีแน่ คนอย่างมันต้องอดอยากของขาดตลอดชีวิตถึงจะสาสม
มันคงไปปลดปล่อยกับใครสักคน และเธอไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!
“ฉันยอมแล้ว…”
คิริวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาขณะปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระ ดวงตาคมกริบกลับจับจ้องเธอไม่กะพริบ
“ว่าง่ายๆก็ดี จริงๆเธอก็อยากได้ฉันอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ”
ใยฝันกลอกตาในใจคิดในหัวรัว ๆ อย่างหมั่นไส้
‘มั่นหน้ามั่นโหนกอะไรขนาดนั้น’
แต่สีหน้าเธอกลับนิ่งเรียบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาอย่างเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยแผนการ
“ฉันขอเริ่มเองได้ไหม ฉันท้องอยู่ถ้าลูกเป็นไรไปล่ะ”
“ก็ดีนะสิ” คิริวยิ้มกว้างขึ้น
‘ขนาดหมายังห่วงลูกมัน ไอ้บ้านี่ดูมันทำตัวไม่อายหมาเลย’ ใยฝันคิดในใจ แต่เธอไม่หยุดเพียงแค่นั้น เธอยังคงวางกับดักต่อเนื่อง
“เรามาดื่มสร้างบรรยากาศกันก่อนดีไหม”
คิริวส่ายหัวทันที ไม่มีความลังเลในคำตอบ
“ไม่ต้อง ของฉันมันแข็งรออยู่นานแล้ว”
เธอหลุบตาลง…ไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะอยากพ่นน้ำลายใส่หน้าเขา
“น่าเกลียด เอ่อ…ฉันรู้ว่าคุณอยากมาก แต่ฉันก็อยากมีความสุขเหมือนกัน ได้ไหม”
คิริวถอนหายใจ “น่ารำคาญวะ!”
พูดจบเขาก็เดินไปคว้าขวดไวน์ที่วางอยู่บนตู้เล็ก แล้วเทลงแก้วอย่างหัวเสีย
ดวงตาของเธอไหววูบเล็กน้อย ก่อนจ้องที่แก้วของเขา...รอจังหวะ
“อาบน้ำก่อนไหม”
คิริวยังไม่ทันนั่งดี เธอก็ยื่นหน้ามาทำจมูกฝุดฟิตใกล้หน้าอกเขา เสนอคำถามที่ดูธรรมดาแต่เต็มไปด้วยหมุดหมาย พลันหันกลับมามองเธอ ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“เอากันแค่ชั่วโมงเดียว จะอาบให้ยุ่งยากทำไม”
“ฉันชอบผู้ชายตัวหอม ตอนได้กันมันฟิน ไม่อาบงั้นก็ไม่ต้องเอา” เสียงเธอเด็ดขาดกว่าทุกครั้ง น้ำเสียงไม่อ้อน ไม่อ่อน และตรงไปตรงมา พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูให้
คิริวทำหน้าเอือม ก่อนจะโยนผ้าขนหนูผืนเล็กทิ้งใส่โซฟาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ปริปากอีกคำ
ทันทีที่เสียงน้ำดังขึ้น ใยฝันรีบหยิบซองเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อใน มันคือยานอนหลับที่เธอเตรียมมาเผื่อในวันที่รู้ว่าอาจต้องเจอเขา
เธอเทยาลงในแก้วไวน์แก้วหนึ่งอย่างใจเย็น พร้อมกับคนให้ละลายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่กี่นาทีต่อมา คิริวเดินออกมาจากห้องน้ำ ใส่แค่ผ้าขนหนูพันตัว หยดน้ำเกาะอยู่บนกล้ามท้องแน่น ๆ และลำคอที่ยังมีไอน้ำลอยอุ่น
“เสร็จแล้วจริงๆ หรอคุณ อาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำนะ”
“ก็เออดิ น่ารำคาญจะเอาไรอีก”
คิริวปรายตามองเธอด้วยแววตาเบื่อหน่ายเต็มทน เขาสะบัดผ้าขนหนูที่พาดบ่าทิ้ง กล้ามแน่น ๆ เต็มแผงอกชุ่มน้ำยังไม่ทันแห้ง
“โอเคค่ะ งั้นฉันเข้าไปอาบบ้าง…”
ยังไม่ทันที่เธอจะขยับลุกคนตัวใหญ่ก็รั้งเธอกลับมานั่งคร่อมบนตักอย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่ตัวเองใส่แค่ผ้าขนหนูตัวเดียว!
“ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ตัวฉันเหม็น...” เธอพูดเสียงเบา พยายามไม่สบตาเขา
แต่คนอย่างคิริวไม่เคยสนใจคำพูดใคร เขาซุกหน้าลงซอกอกเธอ สูดลมหายใจเข้าลึกแบบจงใจ แล้วเงยหน้าขึ้น ยิ้มเย็นเฉียบพร้อมคำพูดที่จงใจทำลายความมั่นใจเธอ
“ก็หอมดีนะ…”
