บทที่ 93 ห้ามบอกลูกว่าฉันเป็นพ่อของมัน

ภายในห้องเช่าหลังเล็ก เสียงไอแหบพร่าของฝันดีดังขึ้นเป็นระยะ คนตัวเล็กซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเก่า ๆ ร่างกายอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ อุณหภูมิร่างกายสูงราวกับไฟลุกจากพิษไข้ที่เล่นงานเธอหนักขึ้นทุกที

“แม่จ๋า… ตื่นสิฮับ…”

เสียงเล็ก ๆ ของเจ้าสมุทรดังขึ้นจากห้องข้าง ๆ แต่ฝันดีไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาก่อนจีจี้...