บทที่ 15 15

“ได้ค่ะ นนท์คุยกับคุณพ่อไปก่อนนะ” หญิงสาวหันมาบอกเพื่อนสนิท ก่อนเดินนำชายหนุ่มออกนั่งคุยที่ริมสระว่ายน้ำ

“พี่ณัฐมีอะไรจะคุยกับธิดาเหรอคะ”

“พี่อยากถามว่าธิดาโกรธอะไรพี่ ทำไมถึงคอยหลบหน้าพี่ทุกครั้งที่มาขอพบธิดาที่บ้าน” ชายหนุ่มจ้องมองหน้าว่าที่เจ้าสาวในอนาคต อย่างคาดคั้น

“เอ่อ...ธิดา” หญิงสาวไม่รู้จะเริ่มต้นบอกชายหนุ่มอย่างไร ว่าเธอไม่พอใจที่เขาไปกอดจูบกับอดีตแฟนสาว ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ที่จะไปหึงหวงเขาแม้แต่นิดเดียว แค่คิดก็ไม่มีสิทธิ์แล้ว

“ว่าไงครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างกายหญิงสาว ยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ จนเธอสะดุ้งโหยง

“คือว่า...ธิดาไม่สบายลุกไม่ไหว เลยลงมาพบพี่ณัฐไม่ได้จริงๆค่ะ” หญิงสาวพยายามหาเหตุผลให้ชายหนุ่มยอมเชื่อ

“แน่ใจนะ” ชายหนุ่มขยับร่างเข้าโอบกอดร่างเล็กไว้หลวมๆ ก้มลงแอบสูดกลิ่นกายสาวเข้าเต็มปอดอย่างชุ่มชื่นใจ

“พี่ณัฐ” หญิงสาวครางเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ ในการกระทำของเขา

“ทำไมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม พร้อมปัดปอยผมให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“เอ่อ...ถ้าพี่ณัฐไม่มีอะไรคุยกับธิดาแล้ว ธิดาขอตัวไปหาคุณพ่อก่อนนะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นยืน ถอยห่างออกไป เพราะกลัวตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว อาจจะพลั้งเผลอบอกรักเขาไป ให้ตัวเองต้องอับอายขายหน้า

“อยู่คุยกับพี่ก่อน ไม่ได้เหรอครับ”ชายหนุ่มส่งสายตาเว้าวอนให้คนตัวเล็กอย่างน่าสงสาร

“คุยกันเข้าใจแล้วนี่คะ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“คุยเรื่องอื่นทั่วๆ ไป นานแล้วที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้”

“แต่ธิดาทิ้งนนท์ไว้กับคุณพ่อ คงไม่ดี”

“เขาคงไม่เป็นไรหรอกน่า ห่างกันแค่นี้ไม่ได้เชียวเหรอ เขาไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่ไม่พอใจนัก

“เอ่อ...” กวินธิดาถึงกับอึ้ง ที่ชายหนุ่มฟาดงวงฟาดงาใส่ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณนนท์กับธิดาเป็นมากกว่าเพื่อนสนิทใช่มั้ย” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามข้อข้องใจ ที่ติดค้างมานาน แต่ไม่มีโอกาสถามสักครั้ง เพราะหญิงสาวเอาแต่หลบหน้า

“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ ธิดากับนนท์เป็นเพื่อนกันเท่านั้น” หญิงสาวรีบร้อนอธิบาย เพราะกลัวชายหนุ่มจะเข้าใจเธอแบบผิดๆ

“แต่ก็ไปไหนด้วยกันตลอด”

“โธ่พี่ณัฐ ก็นนท์เขามาเที่ยวที่บ้าน จะปล่อยไม่ดูแลเทกแคร์เขาได้อย่างไรกันคะ” หญิงสาวเดินกลับมานั่งที่เดิม เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งทำหน้าบึ้ง

“ข้อนั้นพี่เข้าใจดี แต่ก็ไม่ต้องคอยอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ได้ ปล่อยให้คุณนนท์มีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง”

“วันนี้พี่ณัฐพูดแปลกจังค่ะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน จนเกิดเป็นปมด้วยความสงสัย

“พี่ปกติดี ไม่เห็นแปลกตรงไหน วันนี้ไปขี่ม้าเล่นกันมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยชวนหญิงสาว อยากให้เธอออกห่างจากเพื่อนสนิทเธอบ้าง

“เอ่อ...พี่ณัฐว่างเหรอคะ”

“ว่างทั้งวัน เราไม่ได้ไปขี่ม้ากันนานแล้ว ตั้งแต่ที่ธิดาไปเรียนต่อ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นขอธิดาไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” หญิงสาวกล่าวด้วยความตื่นเต้น ก่อนวิ่งเข้าไปในตัวบ้านด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ที่มีโอกาสได้ไปขี่ม้าเล่นกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม เหมือนครั้งในอดีตที่ผ่านมา

พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิพากวินธิดาออกมาขี่ม้าเล่นที่ท้ายไร่ สถานที่ส่วนตัว ซึ่งเขาได้สร้างกระท่อมหลังเล็กไว้เพื่อพักผ่อน อยู่ที่ท้ายไร่หลังหนึ่งไว้

“มีกระท่อมด้วยเหรอคะ” หญิงสาวกระโดดลงจากม้า โดยมีชายหนุ่มยืนรอรับอยู่ด้านล่าง

“ครับ พี่สร้างไว้พักผ่อน เวลาอยากอยู่เงียบๆ จะเข้าไปดูมั้ย” เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขามานั่งคิดทบทวนเรื่องราวของกวินธิดาที่กระท่อมหลังงามหลังนี้จนได้คำตอบ

“ได้เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

“ได้สิครับ มาพี่จะพาเข้าไปสำรวจ” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันมาจูงมือหญิงสาว พาเดินเข้าไปด้านในของกระท่อมน้อยหลังงาม

“โห...สวยจังค่ะพี่ณัฐ มีเตียงไว้นอนด้วยเหรอคะ” กวินธิดาเดินสำรวจไปรอบๆ กระท่อม

“ใช่ครับ ถ้าธิดาอยากนอนค้างคืนที่นี่ก็ได้นะ นี่กุญแจ” ชายหนุ่มถอดลูกกุญแจอีกดอกหนึ่งให้หญิงสาว

“ให้ธิดาเก็บไว้เหรอคะ” เธอยื่นมือรับลูกกุญแจไว้ด้วยความงุนงง

“ใช่ครับ เรามีกันคนละดอก ไม่มีใครสามารถเข้ามาที่นี่ได้ นอกจากธิดากับพี่สองคน”ชายหนุ่มกล่าว พร้อมจูงมือหญิงสาวไปนั่งที่เตียงนอน

“ขอบคุณค่ะพี่ณัฐ เอ่อ...” กวินธิดาช้อนใบหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มอย่างลังเล

“ว่าไงครับ”

“ธิดาอยากถามเรื่องของคุณ...คุณศิวิมลค่ะ”

“อ๋อๆ คิดว่าเรื่องอะไร หรือว่าหนีหน้าไปเพราะงอนพี่เรื่องนี้ฮึ” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวอย่างรู้ทันความคิดคนแสนงอน

“เปล่านะคะ” หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“คนปากแข็ง” ชายหนุ่มเอื้อมบีบจมูกรั้นหญิงสาวเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

“เปล่าสักหน่อย” เรียวปากบางขมุบขมิบเสียงแผ่วราวกับกระซิบ

“ฮึ พี่กับศิไม่มีทางกลับไปรักกันได้อีก พี่อาจจะไม่เคยรักเขาด้วยซ้ำมั้ง อาจจะแค่เสียใจเสียความรู้สึกบ้าง ตอนที่เขาทิ้งพี่ไปแต่งงานกับชาวต่างชาติ แต่พี่ก็ต้องขอบใจนางฟ้าตัวน้อยๆ คนนี้ ที่คอยปลอบใจและอยู่เคียงข้างพี่มาตลอด” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอื้อมขึ้นลูบไล้แก้มนวลไปมา มองเธอด้วยแววตาที่หวานซึ้งกว่าทุกครั้ง

“ธิดาเต็มใจ และจะคอยเคียงข้างพี่ณัฐเสมอ แม้จะให้ธิดาอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม” หญิงสาวค่อยๆ แย้มประตูหัวใจออกมาทีละนิด