บทที่ 20 20

“แต่ว่าน้อย...อุบ” คำพูดของเธอ ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อ        ริมฝีปากอุ่นทาบลงมาอีกครั้งหนึ่ง ดูดซับความหอมในโพรงปากนุ่มอย่างดูดดื่ม ทำเอาสาวไร้เดียงสาวอย่างรสจเรศ ถึงกับเคลิบเคลิ้มจูบตอบอย่างไม่ประสา ชายหนุ่มจึงใช้ช่วงโอกาสนี้ ขยับร่างเข้ามาโอบอุ้มร่างบาง พาเข้าไปในห้องนอนใหญ่ โดยที่เธอนั้นไม่รู้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ