บทที่ 5 5
“เอ่อ...ผมมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับป้า ว่าแต่เมื่อคืนลุงบุญกลับมาถึงที่ไร่กี่โมงครับ”
“น่าจะเที่ยงคืนกว่าๆ ค่ะ” ป้าสายใจรายงาน แต่ในใจแกอยากถามนายของตน ว่าทำไมถึงได้ผิดนัดกับคุณหนูกวินธิดาแสนสวยได้
“ป้าคงสงสัยสินะ ว่าทำไมผมถึงไม่ได้ไปตามนัด” พ่อเลี้ยงหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองแม่บ้านของตน
“เอ่อ...ค่ะ”
“คือคุณฟ้าเธอล้มในห้องน้ำเมื่อวาน”
“อุ้ย! ตายจริงแม่คุณ คุณฟ้าเธอเป็นอย่างไรบ้างคะ” ป้าสายใจยกมือขึ้นทาบอก ด้วยความตกใจ
“ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกครับ ทำให้เธอต้องคลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน ตาหนูหน้าตาน่ารักน่าชังเชียวครับป้า” ชายหนุ่มยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงหลานรักของตนที่ไปพบมา
“ป้าคงไม่มีโอกาสได้เห็น” ป้าสายใจกล่าวอย่างเสียดาย
“เอาไว้ผมจะถ่ายรูปมาให้ดูนะครับป้า”
“ขอบคุณค่ะพ่อเลี้ยง เอ่อ...ว่าแต่พ่อเลี้ยงกลุ้มใจอะไรคะ” แม่บ้านวัยกลางคนอดที่จะเป็นห่วงนายของตนไม่ได้
“สมมุติถ้ามีคนที่กำลังใกล้จะตาย เขามาขอความเหลือ ป้าว่าผมควรช่วยมั้ยครับ”
“ควรช่วยสิคะพ่อเลี้ยง ช่วยคนเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ยิ่งช่วยคนที่กำลังใกล้ตายด้วยนะคะ”
“ขอบคุณครับป้า ป้าจะไปทำอะไรก็ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูงานในไร่สักหน่อย”
“ค่ะพ่อเลี้ยง” ป้าสายใจขานรับเบาๆ แต่ก็ยังเหลียวหลังมามองนายของตนเป็นระยะ อย่างเป็นกังวล
ช่วงจังหวะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังเดินไปที่รถ เพื่อขับเข้าไปในไร่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน เขาจึงรีบล้วงโทรศัพท์มือขึ้นมากดรับสาย
“ว่าไงครับคุณแม่คนใหม่” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยทักทายเพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม
“หึ ไม่ต้องมาแซวไอเลยนะ ว่าแต่ณัฐอยู่ไหนแล้วตอนนี้”
“ณัฐกำลังจะเข้าไปดูงานในไร่น่ะ ว่าแต่ไอมีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความสงสัย
“ไอคิดว่าณัฐไปเยี่ยมฟ้าที่โรงพยาบาลเสียอีก”
“ณัฐไปเยี่ยมมาเมื่อตอนเช้า แต่คุณฟ้ายังไม่ตื่น ณัฐเลยแวะไปดูหลาน แล้วก็รีบกลับมาที่ไร่น่ะ”
“อ้าวเหรอ เสียดายจังไม่ได้เจอณัฐ” เสียงหวานบ่นอุบอิบเบาๆ
“เอาไว้ณัฐว่างจะเข้าไปหาที่ไร่คุณฟ้าแล้วกัน ไอมาอยู่หลายวันหรือเปล่าล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ในขณะที่กำลังเปิดประตูรถลงนั่ง
“อาจจะอยู่สักสองอาทิตย์จ้ะณัฐ”
“งั้นไว้ณัฐจะเข้าไปหาไอที่ไร่นะ ว่าแต่คุณหมอตามมาด้วยหรือเปล่า” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามถึงเพื่อนเขยที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน
“รายนั้นเขายุ่งมากๆๆๆ” หญิงสาวกล่าวถึงสามี ปนน้ำเสียงงอนนิดๆ จนชายหนุ่มอดขำไม่ได้
“งอนคุณสามีอีกหรือไง”
“ก็นิดหน่อยณัฐ เอ่อ...จริงสิ ไอเจอน้องธิดาที่สนามบินด้วยแหละณัฐ ไม่รู้ไอจำผิดคนหรือเปล่า”
“คงใช่ไอ เพราะเขาพึ่งเดินทางไปกรุงเทพเมื่อเช้านี้เอง”
“ไอคิดว่าตาฝาดเสียอีก เห็นน้องเขาควงกับหนุ่มนายแบบด้วย สงสัยแฟนน้องเขาหรือเปล่านะ ณัฐพอทราบมั้ย”
“อะไรนะ ควงนายแบบงั้นเหรอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบถามกลับไป ด้วยสุ้มเสียงไม่พอใจนิดๆ
“ใช่จ้ะ ณัฐไม่รู้เหรอ”
“ณัฐจะไปรู้เรื่องส่วนตัวของเขาทำไม เขาจะไปมีใครไม่เห็นเกี่ยวกับณัฐตรงไหนเลย” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยสุ้มเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก
“ไอแค่ถามเองณัฐ” ว่าที่คุณแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
“เอ่อ...ณัฐขอโทษนะไอ ว่าแต่ไอกับใคร” พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิรีบขอโทษขอโพยเพื่อนรัก ที่เขาเผลอใช้น้ำเสียงที่ไม่ดีใส่
“ไอมากับคุณแม่โฉมน่ะณัฐ” หญิงสาวกล่าว พร้อมหันไปยิ้มให้แม่สามีที่นั่งอยู่ไม่ไกล
“คิดว่าคุณสามีปล่อยให้มาคนเดียวเสียอีก ว่าแต่ตอนนี้ไอถึงเชียงใหม่หรือยังล่ะ”
“ยังจ้ะ ไอรอขึ้นเครื่องอยู่น่ะ งั้นไอไม่กวนณัฐแล้วนะ ถึงเชียงใหม่เมื่อไหร่ เดี๋ยวไอโทรหาอีกทีนะณัฐ”
“ได้ไอ ดูแลตัวเองด้วยนะ ณัฐเป็นห่วง”
“จ้าคุณพ่อณัฐ คิกๆ” ไอรินกล่าวล้อเพื่อนรักเล่นตามประสาคนอารมณ์ดี
“เดี๋ยวเถอะไอมาล้อณัฐ” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ ก่อนตัดสายทิ้ง เพียงไม่นานรอยยิ้มนั้นก็จางหายไป เมื่อมาคิดถึงเรื่องของกวินธิดา
“ฮึ เธอจะไปมีใครไม่เห็นจะต้องเกี่ยวข้องกับพี่เลย ต่อจากนี้ไปเธอคงมีคนที่ดูแลแล้วสินะ ก็ดีเหมือนกันคุณอาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” ชายหนุ่มบ่นเสียงอุบอิบ ถึงกวินธิดาเพียงลำพัง ก่อนที่เขาจะสตาร์ตรถ ขับเข้าไปในไร่
ตั้งแต่กวินธิดามาถึงที่บ้านคุณยายของเธอ ก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่ในสวนด้านหลังบ้านเพียงลำพัง โดยไม่รู้ตัว ว่าใครมายืนกอดอกมองอยู่ด้านหลังตั้งนานสองนาน ด้วยความสงสัย
“เป็นอะไรยะยัยกวิน” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้กวินธิดาไหวตัวเล็กน้อย สะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิด
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ว่าแต่แกเถอะกลับมาทำอีก” กวินธิดาหันมาถามเพื่อนรักด้วยความแปลกใจ
“ก็แม่ฉันน่ะสิ พาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาให้ฉันดูตัวที่บ้าน”
“คริๆๆ ดีใจด้วยนะจ๊ะเพื่อนรัก ที่จะได้เป็นว่าที่เจ้าบ่าวที่สวยที่สุด” หญิงสาวเผลอหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว โดยไม่สนใจสีหน้างอง้ำของเพื่อนรักแม้แต่น้อย
