บทที่ 8 8

ชัยวัฒน์ขับรถมาจอดรับสาวคนรักตั้งแต่เช้า ที่หน้าบ้านพัก ของเธอ ตามสัญญาที่เขาบอกเธอไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เพราะเขารู้ระแคะระคายมาจากลูกสาวคนงานในไร่ ว่ามีนักศึกษาชายในคณะ มาตามจีบรสจเรศ ซึ่งเขาอยู่นิ่งเฉยไม่ได้

“พี่วัฒน์จะไปส่งน้อยจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวเดินออกจากบ้านพักมา เห็นรถแฟนหนุ่มจอดติดเครื่องอยู่จึงเดินเข้ามาสอบถาม

“ใช่ครับ ขึ้นมาเถอะเดี๋ยวสาย พี่จะแวะไปส่งน้องแก้มที่โรงเรียนก่อน ถึงจะไปส่งน้อยที่มหาวิทยาลัย” ชัยวัฒน์กล่าว พร้อมเดินลงมาเปิดประตูให้หญิงคนรัก

“ขอบคุณค่ะ” รสจเรศกล่าวขอบคุณเบาๆ ก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหน้าคู่กับน้องแก้ม ที่นั่งยิ้มแฉ่งให้เธอ

“สวัสดีค่ะแม่น้อย”

“น้องแก้ม เรียกพี่น้อยว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตกใจ

“แม่น้อยค่ะ” น้องแก้มตอบย้ำเสียงใส ทำตามบิดาบอกไม่ผิดเพี้ยน

“เอ่อ...น้องแก้มเรียกพี่น้อยเหมือนเดิมจะดีกว่าค่ะ” เธอก้มหน้าลงกระซิบกับน้องแก้มเบาๆ เพราะไม่อยากให้ชัยวัฒน์ได้ยิน

“แต่น้องแก้มอยากเรียกแม่น้อยนี่คะ ใช่มั้ยคะคุณพ่อขา” น้องแก้มเอ่ยถามบิดา ที่กำลังเปิดประตูรถขึ้นมานั่งลงในตำแหน่งคนขับ

“ใช่ครับ ต่อไปแม่น้อยจะมาเป็นแม่น้องแก้ม” ชัยวัฒน์พูดกับบุตรสาว แต่สายตาจับจ้องมองไปที่หญิงสาวคนรัก

“แต่ว่า...”

“หรือน้อยอายที่จะมีลูก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“เปล่าๆ ค่ะ เพียงแต่น้อยไม่อาจเอื้อมที่จะเป็นแม่น้องแก้ม แทนคุณกรรณิการ์เท่านั้น” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะยังเห็นเขาติดรูปภรรยาที่ล่วงลับไปแล้วเต็มบ้าน แม้แต่ที่หัวเตียงนอน เธออดที่จะหึงหวงคนที่ตายไปแล้วไม่ได้

“จะให้พี่ลืมณิไปจากใจ คงเป็นไปไม่ได้หรอกน้อย แต่ปัจจุบันพี่รักน้อย ก็น่าจะเพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ชายหนุ่มพูดจบ ก่อนชะโงกหน้าไปฝังจูบที่หน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน

“ค่ะ แค่รู้ว่าพี่วัฒน์รักน้อย ในชีวิตนี้น้อยไม่ขออะไรอีกแล้ว”

“ต่อไปเราจะมีกันสามคน พ่อวัฒน์แม่น้อยและลูกแก้มนะครับ” ชัยวัฒน์ขยับเข้ามาโอบกอดหญิงอันเป็นที่รักทั้งสองคนไว้

“ไชโย น้องแก้มมีแม่แล้ว” น้องแก้มร้องออกมาด้วยความดีใจ ประสาเด็กที่กำลังจะมีแม่

“งั้นไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวสาย”

“ครับแม่น้อย” ชายหนุ่มกล่าวล้อเลียนสาวคนรักอย่างสุขใจ จนเธอหน้าแดงก่ำด้วยความอาย

“น้องแก้มเรียกได้คนเดียวค่ะ” เรียวปากบางบ่นอุบอิบเบาๆ

“ว้า งั้นพี่เรียกที่รักดีว่า เนอะน้องแก้ม” ชายหนุ่มก้มถามลูกน้อยที่นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่เงียบๆ

“ค่ะคุณพ่อ” น้องแก้มหันมาตอบเอาใจบิดาของตน

“ฮึ!.” หญิงสาวสะบัดเสียงใส่สองพ่อลูก ที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

หลังจากที่ชัยวัฒน์ขับรถไปส่งลูกรักที่โรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัดแล้ว ชายหนุ่มจึงขับรถแวะเข้าข้างทางหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อหาอาหารเช้ารับประทาน

“แวะทานข้าวเช้าก่อนนะน้อย”

“ก็ดีค่ะ พี่วัฒน์อยากทานอะไรคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกาย ที่จับจูงมือเธอไม่ยอมปล่อย ทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“อยากทานโจ๊กน่ะ น้อยล่ะอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” ชายหนุ่มก้มถามร่างเล็กเสียงทุ้มนุ่ม

“ทานเหมือนพี่วัฒน์แล้วกันค่ะ ไม่ต้องยุ่งยาก”หญิงสาวกล่าวสนับสนุน เพราะไม่อยากเรื่องมากในเรื่องการรับประทานอาหาร

“งั้นไปทานตรงร้านหัวมุมกัน พี่ไปทานร้านนั้นประจำ” ชายหนุ่มหันมาจูงมือคนรัก เข้าไปร้านเจ้าประจำทันที ซึ่งดูจะเป็นจุดสนใจ ของคนที่มานั่งทานในร้าน โดยเฉพาะโต๊ะสุดท้าย ที่มองมาที่โต๊ะของทั้งคู่ ด้วยแววตาอิจฉาริษยา

“สวัสดีครับผู้จัดการ ไม่ได้มาทานที่นี่นานเลยนะครับ” เจ้าของร้านเอ่ยทักทายชายหนุ่มอย่างเป็นกันเอง

“ช่วงนี้ผมงานยุ่งครับเฮีย”

“นี่คงเป็นน้องสาวสิครับ” เฮียเจ้าของร้านเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เปล่าครับ คนรักของผมเองครับเฮีย ชื่อน้อย” ชัยวัฒน์กล่าวแนะนำ พร้อมหันมาโอบเอวร่างเล็กด้วยความภาคภูมิใจ ทำให้หญิงสาวอดที่จะตื้นตันใจไม่ได้

“สงสัยเฮียจะตกข่าว จะรับเหมือนเดิมมั้ยครับ” เจ้าของร้านกล่าวยิ้มๆ

“ขอโจ๊กสองที่เหมือนเดิมครับเฮีย”

“งั้นรอสักครู่นะครับ”

หลังรับประทานอาหารเสร็จ ชัยวัฒน์ขับรถเข้ามาส่งแฟนสาว ที่หน้าคณะ นั่งเป็นเพื่อนเธอไม่ถึงสิบนาที เพื่อนๆ สาวคนรักก็ตามเข้ามาสมทบ ทำให้เขาได้รู้จักกับสาวิตรีและกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอ แต่เขากลับไม่ถูกชะตากับหนึ่งหนุ่มในกลุ่มเอาเสียเลย ที่คอยแอบชำเลืองมองรสจเรศยามที่เธอเผลอ ทำให้หัวใจหนุ่มใหญ่ร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟ

“น้อยต้องเข้าเรียนแล้วค่ะพี่วัฒน์” หญิงสาวหันมาบอกแฟนหนุ่มเบาๆ เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบผิดปกติ

“งั้นตอนบ่ายสาม พี่ขับรถมารับนะครับ” ชายหนุ่มก้มบอกสาวคนรักเสียงทุ้ม มองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน ทำให้ใครบางคนแอบมองด้วยความริษยา

“รบกวนเวลาทำงานพี่วัฒน์เปล่าๆ ค่ะ” รสจเรศกล่าวออกมาด้วยความเกรงใจ ไม่อยากให้คนรักต้องลำบากขับรถมารับ ที่จริงนายสาวของเธอได้จัดรถมารับมาส่ง เป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว

“พี่เต็มใจครับ”

“เอ่อ...เดี๋ยวสากับเอ็มอาสาไปส่งน้อยที่ไร่ให้เองค่ะ พี่วัฒน์ไม่ต้องเป็นห่วง” สาวิตรีเพื่อนในกลุ่มของรสจเรศ รีบเดินเข้ามาอาสา พร้อมส่งยิ้มที่หวานหยาดเยิ้มให้กับชัยวัฒน์ จนเพื่อนในกลุ่มต่างแปลกใจอยู่ไม่น้อย เพราะปกติสาวิตรีไม่ค่อยชอบคบหา หรือพูดคุยกับรสจเรศสักเท่าไหร่

“งั้นก็ได้ครับ ตั้งใจเรียนนะครับคนดี” ชัยวัฒน์หันมาเอื้อมมือขึ้นลูบไล้ศีรษะคนรักเบาๆ

“ค่ะพี่วัฒน์ ขับรถดีๆ นะคะ” รสจเรศโบกมือลาพร้อมส่งยิ้มให้ รอจนชายคนรักขับเคลื่อนรถออกไปจนสุดสายตา

“คนนี้เหรอพี่วัฒน์ของเธอ หล่อจัง” สาวิตรีกล่าวทีเล่นทีจริง

“ใช่จ้ะ เราเข้าเรียนกันเถอะ เดี๋ยวสาย” รสจเรศรีบเดินนำหน้าเพื่อนๆ เข้าไปภายในตึกเรียน อย่างไม่คิดอะไร