บทที่ 9 9

ช่วงเย็นสาวิตรีกับธีระวิทย์หรือเอ็มขับรถมาส่ง รสจเรศที่บ้านไร่ธิชานุภัทร แม้หญิงสาวจะปฏิเสธว่าจะเดินทางกลับเองได้ แต่ทั้งคู่กลับไม่ยอม จะขับรถมาส่งเธอที่ไร่ให้ได้

“ว้าว! ไร่ธิชานุภัทรสวยมากๆ อย่างกับแดนสวรรค์แน่ะ” สาวิตรีมองไปรอบๆ ไร่ด้วยความตื่นเต้น ไม่เคยเห็นไร่ใครสวยเท่าไร่ธิชานุภัทรมาก่อน

“ใช่จ้ะ เข้ามาทานน้ำในบ้านกันก่อนเถอะ” รสจเรศเปิดประตูบ้านพัก พาเพื่อนรุ่นน้องทั้งสองคนของเธอ เข้ามานั่งในบ้าน

“ทำไมบ้านคนรับใช้อย่างเธอถึงได้หรูนัก” สาวิตรีพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้ารสจเรศแม้แต่นิดเดียว แต่รสจเรศกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะเธอไม่เคยคิดที่จะรังเกียจอาชีพที่เธอทำเลย ออกจะภาคภูมิใจเสียด้วยซ้ำไป

“สาเธอพูดอะไรออกมา” ธีระวิทย์กล่าวตำหนิญาติผู้น้องของเขา ด้วยความไม่ชอบใจ

“ก็มันจริงนี่ น้อยเขาทำงานเป็นคนรับใช้ที่บ้านไร่ธิชานุภัทร ฉันพูดผิดตรงไหนไม่ทราบ” สาวิตรีกล่าวด้วยสุ้มเสียงไม่พอใจ ตามแบบฉบับคนเอาแต่ใจ จนชายหนุ่มต้องส่ายหน้าให้อย่างอ่อนใจ

“เอ่อ...คุณฟ้าเธอเมตตาฉัน เลยสร้างบ้านให้อยู่น่ะ” รสจเรศอธิบายให้ทั้งสองเข้าใจ พร้อมยื่นแก้วน้ำให้ทั้งคู่

“ขอบคุณครับน้อย” ธีระวิทย์ยิ้มให้นางในดวงใจ

“เอ่อ...แล้วบ้านพี่วัฒน์อยู่ตรงไหนล่ะน้อย ฉันชักอยากเห็นแล้วสิ ว่าจะสวยสักแค่ไหน” สาวิตรีเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น จนธีระวิทย์กับรสจเรศรู้สึกสงสัย ในท่าทางแปลกๆ ของสาวิตรี

“อยู่ถัดจากบ้านฉันไปหลังหนึ่ง หลังใหญ่ๆ ที่เราเดินผ่านมานั่นแหละ”

“เธอพาฉันไปแวะทักทายพี่วัฒน์หน่อยสิน้อย” สาวิตรีวางแก้วน้ำลง ขยับเข้าไปเขย่าแขนรสจเรศ ให้พาไปพบผู้จัดการหนุ่มสุดหล่อแห่งไร่ธิชานุภัทรให้ได้

“ตอนนี้คงไม่สะดวกหรอก เพราะพี่วัฒน์ยังอยู่ในไร่ กว่าจะออกมาก็คงค่ำๆ”

“หวงหรือไงน้อย” สาวิตรีเอ่ยถามขึ้นมา ด้วยความไม่พอใจ

“เปล่าสักหน่อย ฉันจะหวงไปเพื่ออะไรกัน” รสจเรศฝืนยิ้มเจื่อนๆ ออกมา

“งั้นพาฉันเข้าไปในไร่ หาพี่วัฒน์หน่อยสิ” สาวิตรีคะยั้นคะยอให้รสจเรศพาไปพบชัยวัฒน์ให้ได้

“เอ่อ...เดี๋ยวพวกเธอนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะเดินออกไปดูรถที่บ้านใหญ่สักหน่อย ว่าพอจะมีรถขับเข้าไปในไร่หรือเปล่า” รสจเรศจำใจทำตามคำร้องของสาวิตรีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ภายในใจ ไม่อยากให้คนรักไปสนิทสมกับเพื่อนร่วมคณะของเธอคนนี้เลยจริงๆ เพราะกลัวเขาจะเผลอใจหลงเสน่ห์เข้าให้สักวัน

“รีบๆ มาล่ะ” สาวิตรีตะโกนสั่งกำชับตาตามหลังรสจเรศออกไป

“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่สา” ธีระวิทย์เอ่ยถามญาติผู้น้อง ด้วยความสงสัย

“ก็จะทำให้พี่วัฒน์มีทางเลือกใหม่ ที่ดีกว่ามีแฟนเป็นสาวใช้ไง”    หญิงสาวจีบปากจีบคอพูดออกมาด้วยความมั่นใจในตัวเอง

“นั่นแฟนน้อยเขานะ อย่ายุ่งกับคุณวัฒน์เลยสา ถือว่าฉันขอร้องล่ะ” ชายหนุ่มอดตำหนิกับความเอาแต่ใจของญาติผู้น้องไม่ได้ ถูกบิดาตามใจจนเคยตัว อยากได้อะไรก็ต้องได้

“อย่ามาพูดดีหน่อยเลยเอ็ม นายก็แอบชอบยัยน้อยเหมือนกันแหละ ถ้านายคิดแค่ฟันเล่นๆ ฉันสนับสนุนช่วยนายเต็มที่ แต่ถ้านายคิดจริงจังล่ะก็ ฉันจะฟ้องคุณป้า” ธีระวิทย์ส่ายหน้าให้กับความคิดที่สกปรก ไม่สมกับหน้าตาและฐานะของเธอเลย

“ใช่ฉันยอมรับว่าชอบน้อย” คำพูดของธีระวิทย์เปล่งออกมา ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังจะเปิดประตูบ้านเข้ามา ถึงกับหยุดชะงัก

“ในที่สุดนายก็ยอมรับ” สาวิตรียิ้มเหยียดด้วยความสะใจ แต่ไม่ทันเธอได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านพักดังขึ้นเสียก่อน

“น้อย น้อยอยู่หรือเปล่า” ชัยวัฒน์แกล้งเรียกหญิงสาวคนรักเสียงเข้ม ทำให้สาวิตรีรีบเดินออกไปรับหน้าด้วยความดีใจ ที่ได้เจอชายหนุ่มสุดหล่ออีกครั้ง

“พี่วัฒน์สวัสดีค่ะ” สาวิตรีกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่หวานหยาดเยิ้ม เดินเข้าไปเกาะแขนผู้จัดการหนุ่ม อย่างสนิทสนม ราวกับรู้จักมักคุ้นกันมานาน

“สวัสดีครับคุณสา คุณเอ็ม” ชัยวัฒน์ทักทายเพื่อนของสาวคนรัก แต่สายตาคมกวาดตามองไปรอบๆ บ้าน

“น้อยไปไหนเหรอครับ” ผู้จัดการหนุ่มหันมาถามสาวสวยข้างกายด้วยความสงสัย

“น้อยออกไป...”

“พี่วัฒน์กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานดังขึ้นจากแผ่นหลังกว้าง สายตาหวานจับจ้องมองไปที่ต้นแขนแกร่งของคนรักแวบหนึ่ง ที่สาวิตรีกอดแขนไว้อย่างสนิทสนมราวกับคนรัก

“ครับน้อย ว่าแต่น้อยไปไหนมาครับ” ผู้จัดการหนุ่มแกะมือสาวิตรีออกจากลำแขนแกร่งอย่างเบามือ ไม่ให้เสียมารยาท

“น้อยออกไปหา...”

“เอ่อ...น้อยเขาออกไปรอพี่วัฒน์ค่ะ” สาวิตรีรีบพูดแทรก เพราะกลัวชัยวัฒน์จะไม่พอใจ

“จริงเหรอครับ” ชัยวัฒน์ก้มถามคนตัวเล็กของเขาเสียงนุ่ม อยากจะดึงเข้ามาจูบให้หนำใจกับความน่ารักของเธอซะเหลือเกิน