บทที่ 8 ความเงียบก่อนพายุคลั่ง
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบเงาราชสีห์ทอดตัวยาวลงบนแผ่นหลังเนียนนุ่มของ พิมพ์มาดา เธอนั่งคู้ตัวอยู่บนขอบเตียงคิงไซส์ขนาดมหึมาภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์ ร่างบอบบางสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาวตัวบางที่คาร์เตอร์สั่งให้คนรับใช้นำมาให้ เรียวขาขาวเนียนที่ซุกอยู่ใต้ผืนผ้ามีรอยแดงช้ำกระจายอยู่เป็นจุด ๆ ตอกย้ำถึงเหตุการณ์ป่าเถื่อนกลางวันแสก ๆ ที่เพิ่งผ่านพ้นไป
บนโต๊ะข้างเตียงมีแก้วน้ำและแผง ยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน วางตั้งไว้เด่นหรา
เธอจ้องมองเม็ดยาสีขาวนั้นด้วยดวงตากลมโตโศกเศร้าที่แห้งผาก ขบเม้มริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหยิบเม็ดยาใส่ปากแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวเพื่อกลืนมันลงคอ
กึ้ก...
ความขมของยาแทรกซึมไปทั่วช่องปากแต่ไม่อาจเทียบได้เลยกับความขมขื่นที่แล่นผ่านทุกอณูขั้วหัวใจ
“ฮึก...”
หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงกระทบหลังมือพิมพ์มาดาซบหน้าลงกับฝ่ามือเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้น เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างภายในเวลาไม่กี่วัน... บ้าน ตระกูล อิสรภาพ ศักดิ์ศรีและแม้กระทั่งพรหมจรรย์ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่การถูกย่ำยีทางร่างกาย... หากแต่เป็นความจริงที่ว่า คนที่กำลังบดขยี้เธอให้แหลกลาญ คือชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกและรักเดียวในหัวใจ
แม้เขาจะร้ายกาจ ปากจัด ป่าเถื่อนและด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบโลนเพียงใด... ทว่าในก้นบึ้งของจิตใจที่อ่อนแอ ร่างกายของเธอกลับยังคงจดจำสัมผัสของเขาและสั่นไหวทุกครั้งยามที่ถูกอ้อมกอดแกร่งนั้นทาบทับลงมา
'ทำไมนะพิม... ทำไมเธอถึงยังรักคนที่เขามุ่งร้ายจะลากเธอลงนรกขนาดนี้...'
พิมพ์มาดาพึมพำถามตัวเองในความเงียบงัน ความรู้สึกย้อนแย้งระหว่างความเจ็บปวดกับความโหยหามันกำลังกัดกินวิญญาณของเธอทีละน้อย
แกร๊ก...
เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ร่างบอบบางของพิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณความหวาดกลัวทำให้เธอรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลนลานแล้วหันไปมองยังทางเข้าห้อง
ร่างสูงใหญ่ของ คาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ชายหนุ่มอยู่ในสภาพปลดปล่อยความตึงเครียด เสื้อเชิ้ตสีดำตัวยาวถูกปลดกระดุมออกเกือบหมดเผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยข่วนแผลใหม่จากฝีมือของเธอเมื่อตอนกลางวัน กลิ่นเหล้าบรั่นดีเข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่หรูลอยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรงนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาคู่คมฉายแวววาวโรจน์และมัวเมา
เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้า ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นตอกย้ำถึงอำนาจอันล้นพ้นที่ปกคลุมพื้นที่แห่งนี้
“ยังไม่นอนอีกเหรอ... ของเล่นของฉัน?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าแหบระคนสะใจเอ่ยขึ้น คาร์เตอร์ปิดประตูห้องลงพร้อมกับลงล็อกเสียงดัง คลิ๊ก เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงลงสลักกรงขังไร้ทางออก
พิมพ์มาดาขยับตัวถอยหลังไปจนติดหัวเตียงโดยอัตโนมัติ
“คุณ... คุณคาร์เตอร์ ดื่มมาเหรอคะ?”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?!”
คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคอชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาเธอที่ข้างเตียง ถอดนาฬิกาเรือนแพงโยนทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดี สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างบอบบางในชุดซาตินสายเดี่ยวด้วยความกระหายที่โหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้งเมื่อได้แอลกอฮอล์กระตุ้น
“กินยาหรือยัง?”
เขาถามเสียงเข้มพลางปัดสายตามองแผงยาคุมที่ถูกแกะออกแล้วบนโต๊ะ
“กิน... กินแล้วค่ะ”
เธอตอบเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือพยายามประสานมือไว้บนตักเพื่อซ่อนความสั่นระริก
“ดีมาก...”
คาร์เตอร์เหยียดยิ้มเย็นชาโน้มตัวลงมาประจันหน้ากับเธอในระยะกระชั้นชิดลมหายใจร้อนระอุกลิ่นแอลกอฮอล์รดใบหน้าซีดเซียว
“เพราะฉันคงสะอิดสะเอียนน่าดู ถ้าต้องมีตัวเสนียดจัญไรจากเลือดเนื้อของตระกูลแกมาเกิดในท้อง!”
คำพูดร้ายกาจตบฉาดเข้าที่หน้าของพิมพ์มาดาอย่างจัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้คลอเบ้าตาโศกทันที คาร์เตอร์ใช้นิ้วหัวแม่มือแข็งแรงเชิดคางมนขึ้นมา บังคับให้เธอสบตาเขาสะท้อนความเคียดแค้นและความมืดมิด
