บทที่ 26 #7.2 สายตาหลอกกันไม่ได้

เธอพยายามจดจ่ออยู่กับตัวเลขในหน้าจอแล็ปท็อป แต่กลับพบว่ามันยากเหลือเกินเมื่อประสาทสัมผัสรับรู้ได้ถึงสายตาของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่     เปรมปรีดิ์ไม่ได้เอ่ยปากค่อนขอดหรือชวนทะเลาะ เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง ในมือถือแฟ้มเอกสารที่ควรจะกำลังอ่าน แต่นัยน์ตาคมกริบดุจราชสีห์กลับทอดมองผ่านขอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ