บทที่ 11 คนพวกนี้… น่ากลัวยิ่งนัก

เยี่ยเสวียนจ้องมองทั้งสามอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังจดจำทุกเส้นด้าย หญิงสาวสวมเสื้อหนา ทับด้วยเสื้อนอกสีเขียวอ่อน ผมถูกรวบมวยขึ้นอย่างเรียบร้อย มีเชือกผ้าผูกไว้เรียบง่าย เด็กหญิงมัดผมเป็นมวยสองข้าง ดูคล่องแคล่วสมวัย ส่วนผู้ชายสวมเสื้อหนาด้านนอกเป็นเสื้อขนสัตว์สีน้ำตาลขาด ๆ มวยผมถูกรวบครึ่งศีรษะและผูกด้วยผ้าเช่นกัน

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะร่ายพลังใส่ตนเอง ชั่วพริบตา เสื้อผ้าบนร่างก็เปลี่ยนไป กลายเป็นชุดเดียวกับชายผู้นั้นราวกับถอดแบบออกมาไม่มีผิด

ฉางซียิ้มกว้างทันที

“ถูกต้อง! นี่แหละชุดของเผ่ามนุษย์” นางรีบกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “ทำให้ข้าด้วย ทำให้ข้าด้วย”

เยี่ยเสวียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกมือขึ้น วาดพลังอีกครั้ง

ฉางซีก้มมองเสื้อผ้าของตนเอง เมื่อเห็นว่าเปลี่ยนเป็นชุดชาวบ้านทั่วไปแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับหายไปในพริบตา เมื่อมือของนางเอื้อมไปแตะที่ศีรษะ

ผมของนาง… ถูกมัดเป็นมวยสองก้อนซ้ายขวา

นางชะงัก ก่อนจะหันไปมองบ้านหลังนั้น เห็นว่าครอบครัวมนุษย์วางกวางป่าลงเรียบร้อย แล้วพากันเดินลับเข้าไปในบ้านแล้ว นางเห็นด้านหลังและมวยแกะของเด็กคนนั้นเป็นภาพสุดท้าย ก่อนเอ่ย

“ไม่สิ!” ฉางซีโวยวายขึ้นทันที “ข้าไม่ใช่เด็กนะ!”

เยี่ยเสวียนหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ทำปากชู่ว… เลียนแบบนางไม่มีผิด

ฉางซีโมโหจนแก้มเริ่มขึ้นสีแดง นี่เขาจงใจแกล้งนางชัด ๆ! มารน้อยผู้นี้ไม่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่นางคิดไว้เลยสักนิด!

“เปลี่ยนชุดให้ข้าเดี๋ยวนี้!” นางตวาดเสียงต่ำ

เยี่ยเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปทางบ้านมนุษย์ราวกับกังวลว่าเสียงจะรบกวนผู้อื่น มากกว่าจะกลัวถูกนางดุ เขาจึงคว้ามือของนางไว้ แล้วพาร่างทั้งสองหายวับไปยังป่าทึบที่ไร้ผู้คนในพริบตา

เมื่อมาถึงที่เงียบสงัด ฉางซีก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

“เจ้ากล้าแกล้งข้าหรือ!”

เยี่ยเสวียนหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ไม่คิดปิดบัง ก่อนจะเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“ข้าเห็นว่าแต่งกายแบบเด็กคนนั้นน่ารักดี ข้าจึงมอบมันให้เจ้า”

ฉางซีทำปากคว่ำอย่างไม่พอใจ

“เปลี่ยนการแต่งกายให้ข้าเป็นชุดผู้ใหญ่ปกติเดี๋ยวนี้”

เยี่ยเสวียนยังคงหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ยอมยกมือขึ้นร่ายพลัง ทำตามคำสั่งของนางอย่างว่าง่าย ทว่าในแววตานั้น กลับเต็มไปด้วยความสนุกที่ไม่อาจปิดบังได้เลย

“ข้าได้ชื่อว่าเป็นมารดาของเจ้า” ฉางซีกล่าวเสียงเรียบ “อย่าคิดแกล้งข้าอีก”

พูดจบ นางก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะพาเขาเดินออกจากป่าทึบ มุ่งหน้าไปตามเส้นทางดินแดงที่ทอดยาวออกไปเรื่อย ๆ

ครั้นยามพลบค่ำมาเยือน แสงอาทิตย์คล้อยต่ำ ฉางซีก็เหลือบเห็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ตะเกียงแดงแขวนเรียงราย แสงไฟสาดส่องอบอุ่นท่ามกลางความมืดที่คืบคลานเข้ามา

“ตรงนั้นมีโรงเตี๊ยม” นางเอ่ยขึ้น “ข้าไร้พลัง ต้องกินอาหารเพื่อให้ร่างกายมีแรงเดินต่อ อีกทั้งยามนี้ก็ค่ำแล้ว เราต้องหาที่พักผ่อนเสียหน่อย”

เยี่ยเสวียนพยักหน้ารับ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องโรงเตี๊ยมนั้นไม่วาง ราวกับกำลังมองสิ่งแปลกใหม่ที่สุดในชีวิต จอมยุทธ์ นักเดินทาง และผู้คนหลากหลายพากันเข้าออกไม่ขาดสาย เสียงพูดคุย หัวเราะ และโลหะกระทบกันดังระงม

เขาไม่เคยเห็นสถานที่ที่ผู้คนคึกคักเช่นนี้มาก่อน

แล้วจู่ ๆ เขาก็ทำสิ่งที่ทำให้ฉางซีต้องชะงัก

เยี่ยเสวียนเดินเข้ามาใกล้ คว้าชายเสื้อของนางไว้แน่น และเดินติดตามไม่ห่าง ราวกับกลัวว่านางจะหายไปในฝูงชน

“เป็นอะไรของเจ้า” ฉางซีหันไปถามด้วยความแปลกใจ

เยี่ยเสวียนก้มหน้าเล็กน้อย มือยังจับชายเสื้อนางแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

“คนพวกนี้… น่ากลัวยิ่งนัก บางคนถือดาบใหญ่ บางคนถือกระบอง ข้ารู้สึกว่าอาวุธเหล่านั้นมีไอสังหาร ราวกับอยากจะสังหารข้า ข้า… กลัว”

ได้ยินเช่นนั้น ฉางซีถึงกับคลี่ยิ้มขัน นางแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

นี่มันอะไรกัน จอมมารผู้มีพลังสะเทือนสามภพ กลับกลัวมนุษย์ธรรมดาเพียงเพราะดาบใหญ่ กระบองโตเช่นนั้นหรือ?

นางส่ายศีรษะเบา ๆ พลางคิดในใจ เด็กน้อยเช่นนี้… ในอนาคตจะเป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ครอบงำสามโลกได้จริงหรือไม่กันนะ…

แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น มือของนางก็ไม่ได้ปัดเขาออก ปล่อยให้มารน้อยผู้หวาดระแวงโลกมนุษย์ จับชายเสื้อนางไว้แน่นเช่นเดิม

นางเดินไปก็เผลอหลุดขำออกมาเป็นระยะ