บทที่ 40 “ใช่ เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าจริง”

เช้าวันต่อมา ฉางซีค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นจากห้วงนิทรา เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น ทว่าเพียงเสี้ยวอึดใจ นางก็เบิกตากว้างทันทีเมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งที่ “ไม่ควรอยู่” ติดกายตน

ความอบอุ่นแนบแน่น… ลมหายใจสม่ำเสมอ… และแขนแกร่งที่พาดโอบเอวอยู่

เมื่อนางก้มมอง ก็พบว่าตนกำลังกอดร่างกำยำของบุรุษผู้หนึ่งไว้แน่น ...