บทที่ 55 “ตบรางวัลมารผู้นี้”

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยเสวียนปลีกตัวออกมานอกเขตแดนต้องห้าม เงารัตติกาลปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดทอลงมาผ่านพุ่มใบไม้

ฉางซียืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เงาของนางทอดยาวบนพื้นดิน ลมพัดปลายแขนเสื้อปลิวไหวอย่างเงียบงัน

ทันทีที่เห็นเขาปรากฏกาย นางก็รีบก้าวเข้ามา

“เหตุใดเจ้าหายไปนานเช่นนี้ ข้าว่าจะเข้าไปต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ