บทที่ 13 ห้ามไม่ได้
“นายดิน มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ นายไม่ใช่พ่อฉันนะ”
“ผมก็แค่อยากไปเที่ยว ไปดื่มบ้าง ทีคุณหนูยังไปได้เลยนี่ครับทำไมผมถึงจะไปด้วยไม่ได้ล่ะ”
“นายก็ไปของนายเองสิ ส่วนฉันก็จะไปกับเพื่อนฉัน”
“ปกติคุณไปเจอเพื่อนที่ไหนล่ะ”
“นายจะตามไปหรือไง”
“เปล่า ผมก็แค่อยากรู้ไว้จะได้ไม่ไปที่เดียวกับคุณหนู”
“ก็ขอให้มันจริงเถอะ อย่าให้ฉันไปเจอนายที่นั่นก็แล้วกัน” เอลินอร์ยอมบอกชื่อผับเพราะถ้าไม่บอกก็กลัวจะไปเจอเขาที่นั่นและคิดว่าจะเที่ยวไม่สนุกอย่างแน่นอน
“คุณหนูจะไปยังไง เพื่อนมารับเหรอครับ”
“ใช่สิ”
“แล้วขากลับล่ะ”
“เขาก็มาส่งไง”
“เอางี้ไหม ไหนๆ ผมก็จะออกไปหาอะไรดื่มอยู่แล้วผมมารับคุณหนูก็ได้ เพราะผับของเพื่อนผมก็อยู่ไม่กลจากที่นั่น พอคุณหนูจะกลับก็โทรเรียกให้ผมมารับ ถ้าผมไปรับไปส่งคุณหนูที่บ้าน พ่อกับแม่คุณหนูก็คงไม่ค่อยเป็นห่วง”
“ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากจะตามคุมฉันใช่ไหม”
“เข้าใจผิดแล้วใครจะตามคุณหนูกันล่ะครับ หรือคุณหนูแอบทำอะไรผิดมาเหรอครับถึงได้กลัวว่าผมจะตาม”
“ฉันไม่ได้แอบทำอะไรผิดทั้งนั้นแหละ ก็ดีเหมือนกันนะต่อไปเวลาฉันไปเที่ยวจะได้มีคนคอยรับส่ง”
“คุณหนูบอกว่าจะไปกับพวกนี้อีกคืนเดียว”
“ถูกแล้วฉันจะไปกับเพื่อนกลุ่มนี้อีกคืนเดียวแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่มีเพื่อนกลุ่มอื่นนี่”
“คุณหนูอายุ 24 แล้วนะครับ ผมว่าควรจะตั้งใจทำงานได้แล้ว”
“ก็ฉันกำลังตั้งใจอยู่นี่ไง นายนั่นแหละชวนคุย แล้วฉันก็จะเที่ยวแค่คืนวันเสาร์รับรองว่าไม่เสียงานหรอกน่า”
......
เช้าวันศุกร์
ปฐพีนั่งจ้องเอลินอร์อยู่พักใหญ่ในขณะที่หญิงสาวกำลังตั้งใจอ่านแฟ้มงานตรงหน้า เขากำลังรวบรวมคำพูดเพื่อจะขอร้องไม่ให้เอลินอร์ออกไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มเดิม
“คืนนี้คุณหนูยังจะไปตามนัดของเพื่อนอยู่ไหมครับ” ในที่สุดชายหนุ่มก็ถามออกไป
“ก็แน่สิ เมื่อวานสองคนนั้นก็โทรมากำชับอีกรอบ ฉันก็ไม่รู้มีอะไรเหมือนกันพวกเขาถึงได้อยากให้ฉันออกไปเจอนัก” เอลินอร์คิดว่าการออกไปกับเพื่อนครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเพราะตอนนี้เธออยากจะตั้งใจทำงานมากกว่า
“พวกเขาไม่ทำงานกันเหรอครับถึงได้เที่ยวบ่อย”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“แล้วคุณหนูล่ะ เป็นยังไงบ้าง เข้ามาเรียนรู้งานได้หลายวันแล้วพอจะเข้าใจบ้างไหม”
“อือ ฉันก็พอจะเข้าใจอยู่ นายไม่ต้องห่วงหรอกน่า ต่อให้ฉันจะเที่ยวแต่ฉันก็จะไม่ให้เสียงานหรอก”
“ก็ดีครับเที่ยวแต่ยังรับผิดชอบงาน คุณหนูนั่งอ่านต่อนะครับ เลิกงานแล้วผมจะมารับกลับบ้าน”
“อ้าวนายจะไปไหนล่ะ”
“ผมจะออกไปทำธุระสักหน่อย”
“แล้วคุณพ่อจะกลับพร้อมฉันไหม”
“วันนี้คุณลุงเอกภพมีนัดออกไปทำธุระสำคัญข้างนอกครับ เห็นว่าเสร็จธุระแล้วก็จะบ้านเลย”
“นายเป็นผู้ช่วยของพ่อทำไมไม่ไปกับท่านล่ะ”
“บางครั้งท่านก็ไม่ต้องการผู้ช่วยหรอกครับ” ปฐพีไม่กล้าบอกว่าคุณเอกภพรู้สึกไม่สบายเลยโทรศัพท์ให้ลุงสมานมารับกลับไปนอนพักที่บ้าน และตอนนี้เขาก็กำลังจะกลับไปดูว่าท่านเป็นอะไรมากหรือเปล่า พอเลิกงานค่อยกลับมารับเอลินอร์อีกที
“แล้วนายจะออกไปไหน ฉันไปด้วยสิ นายบอกเองว่าฉันต้องมาเรียนรู้งานกับนายเพราะฉะนั้นนายไปไหนฉันไปด้วย” หญิงสาวขยับลุกขึ้นคว้ากระเป๋า
“อย่าเลยครับคุณหนู ลูกค้าที่ผมกำลังจะออกไปพบ ค่อนข้างจะเป็นคนเรื่องมาก จุกจิก และที่สำคัญเขาค่อนข้างเจ้าชู้ เห็นผู้หญิงสาวๆ ไม่ค่อยได้ ผมเกรงว่าถ้าคุณหนูไปด้วยคงได้คุยงานกันยามจนค่ำแน่ๆ ผมไม่อยากให้คุณหนูต้องเสียเวลา” ชายหนุ่มโกหกคำโต จะว่าไปตั้งแต่คุณหนูเอลินอร์กลับมาเมืองไทยเขาก็จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองนั้นโกหกอะไรไปบ้าง
“งั้นฉันเปลี่ยนใจแล้ว แต่นายก็อย่าคุยกับลูกค้าเพลินจนกลับมารับฉันไม่ทันนะ”
“ได้ครับ ผมจะรีบกลับมา”
เมื่อออกมาจากบริษัทปฐพีก็รับขับรถตรงมายังบ้านคุณเอกภพด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนที่เจอคุณเอกภพที่บริษัทสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“คุณป้าครับ คุณลุงเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เป็นไรมากแล้วล่ะดิน หมอตรวจดูอาการแล้วบอกว่าแค่พักผ่อนน้อยน่ะ ตอนนี้ป้าให้ทานยาแล้วก็นอนหลับพักผ่อนอยู่ข้างบนห้อง” คุณแอนเดรียตอบแล้วถอนหายใจยาว
“ช่วงนี้ท่านมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าครับ”
“ก็คงจะเรื่องยัยแอลนั่นแหละ ช่วงแรกแกเที่ยวทุกคืนท่านก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ นี่ขนาดยังไม่รู้เรื่องที่ยัยแอลตบตีกับคนอื่นจนขึ้นโรงพักนะ ถ้ารู้คงเครียดขึ้นกว่าเดิม”
“คืนนี้เธอก็นัดออกไปกับเพื่อนกลุ่มเดิมอีก” ปฐพีไม่อยากช่วยเธอปิดบังเพราะเพื่อนของเธอกลุ่มนี้ไม่น่าคบเท่าไหร่ แต่เขาก็ห้ามเธอไม่ได้ ก็คงจะมีแต่คุณแอนเดรียเท่านั้นที่จะพูดกับเอลินอร์
“ตายละ เดี๋ยวก็ได้ไปมีเรื่องกับคนอื่นอีก ดินได้ห้ามเธอหรือเปล่า”
“ห้ามแล้วครับ แต่คุณหนูบอกว่าจะไปเจอครั้งสุดท้ายแล้วจะไม่ไปเจออีก ผมไม่รู้จะพูดยังไงก็เลยบอกไปว่าผมจะมารับและมาส่งเธอที่บ้านเอง”
“ป้าได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย แต่ดินต้องดูแลยัยแอลดีๆ นะ ป้ากลัวจะไม่เรื่องกับใครเขาอีก”
“ผมคิดว่าเธอคงเข็ดแล้วล่ะครับ”
“ป้าใจคอไม่ดีเลย”
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมจะไม่ให้เธอทำเรื่องแบบนั้นอีกแน่นอน” ปฐพีรีบรับปากถึงแม้เขาเองก็ยังกังวลอยู่ก็ตาม
“ขอบใจนะดิน เย็นนี้อยู่ทานข้าวที่บ้านด้วยกันนะ”
“เย็นนี้ผมคงอยู่ทานข้าวด้วยไม่ได้ครับ ผมมีนัดคุยกับเพื่อนนิดหน่อย”
“แล้วจะว่างมารับยัยแอลเหรอ”
“คิดว่าน่าจะคุยเสร็จก่อนคุณหนูออกไปเที่ยวครับ”
ปฐพีอยู่คุยอีกไม่นานก็ขอตัวกลับบริษัทเพราะกลัวว่าถ้าไปถึงช้าคุณหนูจะก่อเรื่องปวดหัวให้กับคุณแขไข
