บทที่ 6 ผู้หญิงโง่ ๆ
“แล้วลูกไม่อยากรู้เหรอว่าต้องแต่งงานกับใคร”
ปราบชะงักไปนิด เมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองประสบอุบัติเหตุแล้วมีผู้หญิงจอดรถมาช่วยเหลือ งั้นถ้าเป็น เฌอรัล... เขาก็ไม่ติด พออภัยได้ว่าต่อให้พ่อของเขาจะฆ่าเธอแต่อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่เข้ามาช่วยเหลือเขา
“ใครครับ ใช่รสรัล ดิษสถาวงษ์ ไหม”
“ไม่ใช่”
“...”
“เธอชื่อ รสริน ดิษสถาวงษ์ ลูกสาวคนเล็กของบ้านนั้น”
เรียวคิ้วหนาขมวดไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานอกจากความสงสัย จนกระทั่งก้องภพที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นออกมา
“งั้นก็น่าแปลกนะครับท่าน ปกติมีการแต่งงานต้องส่งลูกสาวคนโตมา แต่ทำไมตระกูลนั้นกลับส่งลูกสาวคนเล็กมาแต่งแทน แน่ใจนะครับว่าบ้านนั้นไม่มีแผนอะไรตุกติกกับทางเรา”
“ก็ลองให้มันมี ลูกสาวมันอยู่ในมือเราทั้งคนจะบีบให้ตายเมื่อไหร่ก็ย่อมได้” แววตาของปฐวีฉายแววของความแค้น ทั้งที่ความจริงแค่ส่งคนไปลอบฆ่าคืนก็จบ! ชีวิตแลกชีวิต ไม่ก็ส่งมันเข้าคุก แต่ทำแบบนั้นไม่สะใจ! เขาอยากทรมานรัชพลให้ตรอมใจไปช้า ๆ เพราะรู้มาว่ารัชพลรักลูกสาวทั้งสองคนมาก
เว้นก็แต่ปราบที่กำลังลำบากใจ มันเป็นเรื่องที่เขายอมรับได้ยาก เพราะการให้เขาต้องแต่งงานกับลูกสาวศัตรูที่ขัดผลประโยชน์เรื่องธุรกิจว่าแย่แล้ว ต้องให้แต่งงานกับคนที่เขาไม่เคยรู้จักนิสัยเธอมาก่อนยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
“ถ้าแบบนั้น180 วันหลังแต่งงาน บ้านนั้นเซ็นทุกอย่างมาให้เรา ผมจะเซ็นหย่าก็ได้ใช่ไหม”
“แล้วแต่ลูก ถ้าผู้หญิงคนนั้นหมดประโยชน์ลูกก็ไม่จำเป็นต้องเอาไว้”
ปฐวียิ้มเหี้ยม มองใบหน้าเย็นชาของปราบที่กำลังถอนหายใจ
“ครับ งั้นผมขอตัวก่อน”
ปราบเดินกลับไปไม่แม้แต่จะชายตามามอง น้ำเสียงและท่าทางแสนเย็นชาพลางเบือนหน้าหนีราวกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งน่าเบื่อหน่าย
เขานั่งรถที่มีคนขับจอดรถอยู่ด้านหน้าเพื่อกลับมายังที่บ้านอีกหลังที่ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตเดียวกัน แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องทำงาน ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาหนังสีเข้มลงด้วยสีหน้าติดหงุดหงิด คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่น ปราบยกลิ้นดุนกระพุ้งแก้มด้วยสีหน้าไม่พอใจ มีก้องภพที่เดินตามหลังมาติด ๆ และหยุดยืนไม่ไกลที่หน้าโต๊ะทำงาน
“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
เรื่องอะไรที่ว่าของปราบ คือเขาไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านนั้นถึงส่งยัยน้องสาวมาแต่งงานแทนที่จะเป็นเฌอรัล! มันเป็นเรื่องที่เขาคาใจเอามากๆ!
“เท่าที่ผมทราบมา เหมือนบ้านดิษสถาวงษ์ จะรักคุณรสรินลูกสาวคนเล็กมากกว่าคนโต เธอเพิ่งเรียนจบยังไม่เคยได้ทำงาน ส่วนคุณรสรัลเจ้าของรถคันที่มาช่วยคุณปราบวันนั้นเธอเป็นผู้หญิงทำงานเก่งมีความคล่องตัวสูง อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับการเป็นแม่บ้านแม่เรือนเท่าไหร่ครับ”
อีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้านข้างเปรยขึ้น ไม่สนใจอารมณ์ของปราบว่าจะไม่พอใจแค่ไหน สร้างความโมโหให้ชายหนุ่มมากกว่าเดิม เขาหันไปส่งสายตาตำหนิราวกับอีกฝ่ายพูดไม่ถูกหู แล้วหันหน้ากลับมาอย่างคนอารมณ์เสีย!
“หึ เลยคิดจะส่งผู้หญิงโง่ ๆ มาให้ละสินะ”
ปราบเอนศีรษะพิงกับเก้าอี้บุนวมหนัง พยายามข่มตาและสะกดไม่ให้อารมณ์เสียมากกว่าเดิม
“ตามรายงานที่ได้รับเป็นเช่นนั้นครับ”
“มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นให้คนไปสืบมา ทำไม”
....
ในห้องทำงานเกิดความเงียบอีกครั้งก่อนที่ก้องภพจะขอตัวอีกฝ่ายออกไปปล่อยให้ปราบได้อยู่คนเดียวตามลำพัง
ใบหน้าหล่อเหลากลับมาหลับตาลงอีกครั้งพลางนึกถึงวันที่ได้รับบาดเจ็บจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด กลิ่นหอมอ่อน ๆ บนเนื้อตัวที่นุ่มนิ่มจนเกือบคิดว่าวินาทีเฉียดเป็นเฉียดตายจนตายไปแล้วตัวเองหลุดไปอยู่ในอ้อมกอดของนางฟ้า
ความอ่อนโยนที่สัมผัสผุดกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง สร้อยคอเพชรที่สลักชื่อ Char-R ที่ตกอยู่บ่งบอกว่าเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนคนนั้นน่าจะเป็นเฌอรัล เพราะถ้าจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของศัตรู เขาจะยอมแต่งงานกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
ทุกวันยังคงนึกถึงและจินตนาการว่าตัวเธอในวันที่พวกเขาได้เจอกันนั้นจะเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายกลับเป็นน้องสาวของเธอที่จะมาแต่งแทน
...
