บทที่ 72 เห็นหมดแล้ว

เฌอรินเม้มปากแน่น อายจนไม่กล้าตอบ บางทีก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าปราบมาอารมณ์ไหนบางทีเขาก็ร้ายกับเธอมาก แต่บางทีก็ดีกับเธอมากเหมือนกัน

“ไหนดูสิตัวร้อนมากไหม” เขาวางถาดยาและเข้าต้มบนหัวเตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงตรงเฌอรินที่นั่งอยู่ แล้วยกมือขึ้นอังหน้าผากเธอเบา ๆ

“อืม ตัวยังร้อนมาก กินข้าวต้มก่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ