บทที่ 40 เพื่อนกันตลอดไป

“เอ่อ,ประตูบ้านแกนี่แรงดีนะ”

ปุริมมองสองหนุ่มใหญ่ลับฝีปากกันอย่างงงๆแต่เขารู้ว่าพ่อโดนต่อยและจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลุงไวทย์แล้วทำไมดูพ่อของเขาถึงอารมณ์ดีล่ะ

“ใช่, แกอย่าเผลอมาชนเข้าล่ะ” อนลพูดแล้วยิ้มเขามีความสุขเกินกว่าจะใส่ใจคำประชดประชันของเพื่อน

“ตาหนึ่งมาพอดี มากินข้าวเร็วเดี๋ยวจะไปถึงบริษัทสา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ