บทที่ 20 เดิมพันสุดท้าย...ใต้เงาเชือกพลาสติก

มันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก มองผมแบบหวาดหวั่น ผมสั่งให้มันนั่งคุกเข่าลงกับพื้น มันขัดขืนผมเลยสับสันมือเข้าที่ข้างเข่า ขามันอ่อนยวบจนต้องนั่งลงกับพื้นทันที ผมกระชากผมของมันมาชนกับกลางลำตัวแสยะยิ้มเมื่อมันเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ

"จัดการสิ หรือต้องให้กูบอกว่าต้องทำยังไง"

"ไม่เอา..กูไม่เคย"มันสะบั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ