บทที่ 17 คืนที่ไร้แสงไฟและความกลัวในใจ 2

คืนที่ไร้แสงไฟและความกลัวในใจ

เสียงพายุฝนด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำ เสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยงป้างขึ้นเป็นระยะ ทุกครั้งที่แสงฟ้าแลบสว่างวาบเข้ามาผ่านกระจก มันกลับยิ่งเน้นย้ำเงาดำน่ากลัวภายในห้องให้ชัดเจนขึ้น มีนาซุกใบหน้าลงกับเข่า ร่างน้อยสั่นสะท้านราวกับลูกนกหลงทางที่ไร้ที่พึ่งพา

ขณะเดียวกัน ที่ห้องพัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ