บทที่ 4 ค่ำคืนของคนโสด 2

ค่ำคืนของคนโสด

"ค่ะ จะไปทานข้าว" มีนาตอบ พยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่ได้

"แต่งตัวสวยขนาดนี้ ระวังผู้ชายแถวนี้ใจสั่นนะครับ" ชายหนุ่มพูดพลางขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงคืบ เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้หูของมีนา ก่อนจะกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

"โดยเฉพาะผม"

พูดจบสิงหาก็ผละออก ยิ้มมุมปากให้เธออีกครั้งก่อนจะเดินสวนเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้มีนายืนแข็งค้าง หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู

“มีน! แซ่บมาก!!! หนุ่มข้างห้องแกนี่งานดีระดับพรีเมียม สายตาแบบนั้นคือจะกลืนแกเข้าไปทั้งตัวแล้วนะ" เกลหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่ประตูห้องของสิงหาปิดลง

"ไม่มีอะไรหรอกแก ไปเถอะ ลิฟต์มาแล้ว" มีนารีบตัดบทเดินนำเข้าลิฟต์เพื่อซ่อนอาการเขินอาย แต่อดไม่ได้ที่จะแอบหันไปมองประตูห้องข้างๆ อีกครั้งในใจ

รถสปอร์ตของเกลแล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพฯ มาจนถึงย่านใจกลางเมือง รถเลี้ยวเข้าสู่ซอยลึกลับแห่งหนึ่งก่อนจะจอดหน้าอาคารเก่าทรงยุโรปที่ภายนอกดูเงียบสงบ

แต่เมื่อเดินผ่านประตูกระจกบานใหญ่เข้าไป ด้านในกลับเป็นบาร์หรูสไตล์อินดัสเทรียลลอฟต์ ตกแต่งด้วยไฟสีส้มสลัว แสงไฟนีออนสีน้ำเงินส่องสว่างตามมุมต่างๆ ขับเน้นให้บรรยากาศดูน่าค้นหา เสียงดนตรีแจ๊สร่วมสมัยเปิดคลอเบาๆ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย

"ที่นี่แหละ แหล่งรวมตัวของคนหน้าตาดี" เกลพูดพลางพามีนาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ยาวที่ทำจากหินอ่อนสีดำสนิท

"รับอะไรดีครับ"

น้ำเสียงนุ่มนวลและทุ้มฟังสบายดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ มีนาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก่อนดวงตาจะสะดุดเข้ากับชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดบาร์เทนเดอร์เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อย สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำคัตติ้งเนี้ยบ

เขาคือ ภากร บาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับนายแบบนิตยสาร ใบหน้าของเขาดูละมุน สะอาดสะอ้าน ผิวขาวเนียน ดวงตาเรียวยาวรีใสซื่อทว่าซ่อนประกายความฉลาดไว้ข้างใน ผมสีน้ำตาลเข้มถูกจัดแต่งทรงอย่างดี รอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้ทำให้อากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นมาทันที

"ขอค็อกเทลรสเจ็บๆ สำหรับคนเพิ่งโสดหนึ่งแก้วค่ะ ส่วนของฉันเอาเหมือนเดิม" เกลเป็นคนสั่งพลางส่งยิ้มหวานให้บาร์เทนเดอร์หนุ่ม

ภากรยิ้มรับ ดวงตาเรียวรีเบนมามองมีนาที่นั่งอยู่ข้างๆ เขามองสำรวจเดรสสีแดงและใบหน้าสวยคมของเธอด้วยความชื่นชมอย่างสุภาพ ไม่มีสายตาแทะโลมแบบดิบเถื่อนเหมือนสิงหา แต่เป็นสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิง

"คนเพิ่งโสดเหรอครับ" ภากรทวนคำเบาๆ รอยยิ้มของเขาขยับกว้างขึ้น

"งั้นผมขอแนะนำเป็น 'Red Velvet Heart' นะครับ รสชาติจะหวานซ่อนเปรี้ยว มีรสเผ็ดร้อนตบท้ายนิดๆ เหมาะกับค่ำคืนเริ่มต้นใหม่"

"จัดมาเลยค่ะคุณบาร์เทนเดอร์สุดหล่อ" เกลเย้า

มีนานั่งมองภากรที่เริ่มจับกระบอกเชกเกอร์ขยับท่วงท่าผสมเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวยาวของเขาหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยความชำนาญ แสงไฟสลัวสะท้อนกับแก้วเจียระไนระยิบระยับ ทุกการเคลื่อนไหวของภากรดูนุ่มนวล ชวนมองจนมีนาเผลอจ้องนิ่งลืมตัว

"ได้แล้วครับ สำหรับคุณผู้หญิงคนสวย" ภากรเลื่อนแก้วทรงสูงที่มีน้ำสีแดงก่ำดุจทับทิมมาตรงหน้ามีนา ขอบแก้วตกแต่งด้วยเปลือกส้มม้วนเป็นรูปหัวใจ

มีนายกแก้วขึ้นจิบช้าๆ รสชาติแรกที่สัมผัสลิ้นคือความหวานละมุนตามด้วยความเปรี้ยวสดชื่นของเบอร์รี และตบท้ายด้วยความอุ่นวาบของแอลกอฮอล์ที่แล่นลงคอ

"อร่อยมากค่ะ" มีนาเอ่ยชมจากใจจริง แววตาเป็นประกาย

"ดีใจที่คุณชอบครับ" ภากรเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บาร์ ขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มลึก

"ผมชื่อภากรนะครับ เป็นเจ้าของร้านนี้ด้วย ถ้าคุณเหงาหรืออยากหาคนคุยด้วย คืนนี้ผมสแตนด์บายรอฟังเรื่องของคุณได้ทั้งคืนเลยนะ"

คำพูดที่ใส่ใจและท่าทางอบอุ่นของภากรทำให้นึกเปรียบเทียบกับภูมิ อดีตสามีที่ไม่เคยแม้แต่จะถามว่าเธอเหนื่อยไหม ทานข้าวหรือยัง ความอ่อนโยนของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังเริ่มแทรกซึมเข้าสู่รอยร้าวในใจของเธอทีละน้อย

"มีนค่ะ" มีนาแนะนำตัว ยิ้มตอบกลับไป

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมีน วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ ทิ้งเรื่องแย่ๆ ไว้ข้างหลัง แล้วสนุกให้เต็มที่นะครับ" ภากรชูแก้วน้ำเปล่าของตัวเองขึ้นมาชนแก้วกับเธอเบาๆ เสียงแก้วกระทบกันดังกิ๊งใสกระจ่าง

ค่ำคืนแรกในโลกของคนโสดเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสน่ห์อันแตกต่างของผู้ชายสองคน คนหนึ่งดิบเถื่อนอันตรายอยู่ห้องข้างๆ ส่วนอีกคนนุ่มนวลอบอุ่นอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ มีนาเริ่มรู้สึกแล้วว่า ชีวิตหลังจากนี้คงไม่เงียบเหงาอย่างที่เธอคิดไว้ซะแล้ว