บทที่ 6 ความซวยบังเกิด
มารีได้แต่บ่นกับตัวเองว่าไม่ดื่ม แต่ถึงแม้เธอจะคิดได้ตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเธอรู้สึกเมาจนมึนหัวไปหมด ก่อนหน้าที่สองหนุ่มแปลกหน้ามาที่โต๊ะ เธอเองอยากโชว์พาวว่าไม่ได้อ่อนหัด จึงซัดเหล้าไปเสียเยอะ
มารีอาเดินเซไปมาเพื่อตรงไปห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งทางผ่านไปห้องน้ำจากโต๊ะเธอ ต้องเดินผ่านตรงที่ลี่คุนกับวศินนั่งอยู่
ด้วยสายตาที่จู่ ๆ ก็พร่าเบลอ มารีอาจึงรู้ว่าคอนแทกต์เลนส์ที่เธอเพิ่งหัดสวมใส่ไม่ชินตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง เธอรีบขยี้ตาทันที แต่ทว่าจากที่หล่นหายไปข้าง พอขยี้ตามั่ว ๆ ทั้งสองข้าง จนเดินเซไปชนกับเก้าอี้ของลี่คุนที่นั่งอยู่ คอนแทกต์เลนส์อีกข้างเธอก็หลุดออกไปพอดี
“ว้ายย” มารีอาร้องลั่น
“คะ คุณอย่าเพิ่งขยับนะ คอนแทกต์เลนส์ฉันหลุด” ในสายตาที่พร่าเบลอ แถมอยู่ในที่ไฟสลัว เธอแทบไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มที่เธอกำลังเอามือไปลูบคลำตามเสื้อผ้าเขาเพื่อหาคอนแทกต์เลนส์ คือท่านประธานลี่คุน เจ้าของบริษัทเธอ
ส่วนลี่คุนไม่ต้องพูดถึง เขาจำเธอไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเธอคือสาวฝ่ายบัญชีบริหารที่เพิ่งเจอเธอตอนหัวค่ำ
สองมือมารีอายังคงควานหาคอนแทกต์เลนส์ ซึ่งความเป็นไปได้แทบจะเป็นศูนย์อยู่แล้วที่จะหาเจอในที่มืดแบบนี้
ลี่คุนได้แต่มองหน้าวศินที่แอบหัวเราะเขาอยู่ห่าง ๆ ที่จู่ ๆ ลี่คุน เหมือนโดนสาวรุกเข้ามาหาแบบนี้ จนเขาทำตัวไม่ถูก มารีอายังคงเอามือควานหาตามตัวลี่คุนไม่เลิก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเวียนหัวและอยากอาเจียนมากขึ้น
“อุ๊บ”
พรวดดดดดดด
“เชี่ยละ” วศินอุทาน
เต็ม ๆ บนอกเสื้อเชิ้ตสีดำของลี่คุน ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบอ้วกของมารีอา พร้อมกับร่างของเธอที่ร่วงหลับไปนอนซบอยู่ตรงหว่างขาของเขา
“เฮ้ยยยยยย”
สองหนุ่มอุทานแทบพร้อมกัน
ลี่คุนก้มลงมองร่างสาวสวยที่ซบอยู่ตรงหว่างขาเขา พร้อมกับคราบอ้วกที่เปรอะเปื้อนเต็มเสื้อของเขา สลับกับเงยมองหน้าวศินที่ตกใจไม่แพ้กัน
“เอาไงดีวะ” ลี่คุนเอ่ย เพราะรู้สึกจัดการสถานการณ์ตรงหน้าไม่ถูก ครั้นมองไปหาเพื่อนของเธอที่มาด้วย ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน หรือว่าเพื่อนของเธอจะทิ้งสาวสวยคนนี้ไปกับแฟนเสียแล้ว
เขาก้มตัวลงไปอุ้มมารีอา เพราะไหน ๆ ทั้งเขาและเธอก็ตัวเปื้อนไม่แพ้กัน
“ไปที่โรงแรมกูแล้วกัน เดี๋ยวให้คนเปิดห้องให้ จะได้ล้างอ้วกของมึงสองคน”
“อืม เอางั้นก็ได้” นาทีที่กลิ่นอ้วกคละคลุ้งคงทำอะไรไม่ดีเท่ากับการล้างตัวให้เร็วที่สุด และโรงแรมของวศินก็อยู่ไม่ไกลกับคลับเฮาส์แห่งนี้
วศินรีบกดโทรศัพท์สั่งลูกน้องที่โรงแรม ให้จัดการเตรียมห้องให้เพื่อนทันที
“เดี๋ยวกูเคลียร์บิลทั้งของพวกเรากับโต๊ะเธอให้ มึงรีบไปเหอะ เหม็นฉิบหาย ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวกูให้คนหาให้ แล้วเดี๋ยวรีบตามเอาไปส่งให้เปลี่ยน”
“เออ ไว ๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวรอเธอตื่นกูค่อยไปส่งเธอที่บ้าน”
ลี่คุนได้ข้อมูลเลขห้องจึงรีบตรงไปที่โรงแรม ส่วนพนักงานที่ได้รับคำสั่ง เมื่อเห็นลี่คุนมาถึงเขาก็รีบพาไปยังห้องที่เจ้านายสั่งเตรียมไว้ทันที
มารีอายังคงหลับใหลไม่ได้สติ จนกระทั่งลี่คุนอุ้มเธอมานอนที่โซฟา เขารีบนำทิชชูเปียกมาเช็ดอ้วกให้เธอที่เปื้อนตามใบหน้าของเธอยันปลายผม ทันทีที่น้ำเย็น ๆ สัมผัสใบหน้า มารีอาก็ส่งเสียงงึมงำในลำคอเหมือนจะตื่นแต่ก็ไม่ตื่น
ยิ่งช่วงลำคอยาวระหงกับคอเสื้อที่คว้านลึกถึงเนินอก เล่นเอาคนเช็ดอย่างลี่คุน ถึงกับมือไม้สั่น เพราะไม่เคยสัมผัสอะไรแบบนี้มาก่อนถึงจะแค่ภายนอกก็เถอะ แต่ผิวขาวเนียนนุ่มแบบนี้ ทำเอาใจเขาสั่นแปลก ๆ
ลี่คุนรีบเช็ดลวก ๆ ก่อนจะผละมือไปจัดการกับคราบเปื้อนของตัวเอง เขาถอดชุดที่เปื้อนโยนทิ้ง แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวพันไว้รอบเอว ก่อนจะตรงไปเปิดประตูห้องน้ำที่เปิดน้ำอุ่นเตรียมเอาไว้นอนแช่
พลั่กกกกก
ไม่รู้ว่ามารีอารู้สึกตัวตอนไหน เธอวิ่งเข้ามาแทรกร่างลี่คุนที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ก่อนไปนั่งอ้วกที่ชักโครกพร้อมกับพึมพำ
“ยัยแอน ฉันมึนหัวจังเลย อื้อ เหม็นอ้วก” เธอหยิบปอยผมของเธอที่เปื้อนอ้วกมาดม ก่อนทำหน้ายี้อย่างรังเกียจ
“อื้อ ร้อนอะ อยากอาบน้ำ มาอาบด้วยกานนน” มารีอาปรือตา หันมาส่งยิ้มให้ ด้วยไม่ได้ใส่คอนแทกต์เลนส์ประกอบกับความเมา เธอเห็นแค่เงาขาว ๆ ของผ้าขนหนูไว้รอบเอวของลี่คุน
“เอ่อ...”
ลี่คุนถึงกับอึ้ง พูดร้องห้ามไม่ออก เมื่อมารีอาเริ่มลงมือจัดการถอดชุดที่เปื้อนอ้วกของเธอออกโยนทิ้ง แม้จะเมาและถอดอย่างยากลำบาก แต่ก็ทำโดยสัญชาตญาณที่เคยทำจนถอดออกจนสำเร็จ
ลี่คุนตาเบิกกว้าง เพราะเขามัวแต่อึ้ง หญิงสาวถอดชุดจนร่างกายเปลือยเปล่า หุ่นองค์เอวและผิวขาวเนียนของเธอ ทำเขายืนตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก มารีอาก็ก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำอุ่นที่เขาเพิ่งเปิดเตรียมไว้ เธอลงไปนั่งแช่ทำตาหลับพริ้มอย่างมีความสุข
“สระผมให้หน่อยยยย” มารีอาเอ่ย ลำตัวยังแช่อยู่ในน้ำ ปล่อยศีรษะพิงกับขอบอ่างจนผมของเธอปล่อยลงมาด้านนอก
ลี่คุนยังคงอึ้ง แต่สองขากลับเดินเข้าไปหาราวมนตร์สะกด เขานั่งลงข้าง ๆ แล้วสระผมให้เธอตามคำสั่งแต่โดยดี บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงยอมทำอะไรแบบนี้ รู้แต่หัวใจเขาตอนนี้มันเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย
“อืม สบายจัง” มารีอาพึมพำเบา ๆ
