บทที่ 7 ONS
เมื่อเขาจัดการสระผมให้เธอเสร็จแล้ว เห็นเธอยังคงหลับตาพริ้มอยู่ ลี่คุนรีบปลดผ้าเช็ดตัวออกแล้วรีบอาบน้ำตรงฝักบัวเพื่อล้างตัวให้สะอาดเรียบร้อยเช่นกัน ก่อนจะหันมาพบว่าเธอผล็อยหลับไปแล้ว โดยศีรษะยังพิงไว้กับขอบอ่าง
ลี่คุนถึงกับถอนหายใจ เขาคงปล่อยคนเมาให้นอนหลับแช่ตัวเองในน้ำแบบนี้ไปไม่ได้ จึงตัดสินใจอุ้มเธอออกมาทั้งแบบนั้น… อกสวยที่เต่งตึงและเปลือยเปล่าของมารีอาสัมผัสกับอ้อมอกเขาอย่างช่วยไม่ได้
แม้ลี่คุนพยายามไม่มองร่างเปลือยของหญิงสาว แต่ความรู้สึกที่สัมผัสกันมันค่อนข้างชัดเจน
มารีอาเอื้อมมือไปโอบคอของลี่คุนไม่รู้ตัว ใบหน้าเนียนนุ่มของเธอซบลงตรงซอกคอของเขา ลมหายใจแผ่ว ๆ ที่รินรดอยู่ข้างตัวเขา ทำเอาหัวใจลี่คุนเต้นไม่เป็นจังหวะ
ตามลำตัวของเธอยังคงมีน้ำเกาะเปียกหยด เขาวางตัวเธอลงบนที่นอนนุ่มแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวซับให้ตามตัว พร้อมเช็ดผมให้เธออย่างแผ่วเบา
ไม่เคยคิดเลยว่าระดับประธานบริษัทต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้กับคนแปลกหน้าอย่างเธอ
ลี่คุนค่อย ๆ ดึงผ้าคลุมเตียงที่เปียกชื้นด้วยน้ำออก ช้า ๆ แล้วจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างให้กับเธอ เขาอดเผลอลอบมองไม่ได้ แม้จะไม่ตั้งใจแต่…
มันก็… เห็น > <
ผิวของเธอช่างสวยเนียนละเอียด ประกอบกับแก้มใสที่มีสีชมพูระเรื่อ จะเพราะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไรก็ตามแต่ มันทำให้เขากับยิ่งรู้สึกหลงใหล ผิวสวยที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง แม้ขนาดใบหน้าสวยสดตอนนี้ที่ปราศจากเครื่องสำอาง แต่กลับพินิจดูช่างน่ารักน่าทะนุถนอมกว่าที่คิด
“ฉันไม่ดีตรงไหน” มารีอาส่งเสียงพึมพำเบาจนลี่คุนได้ยินไม่ถนัด เขาเขยิบเข้าไปเอียงหูฟังเธอใกล้ ๆ
“ฉันไม่สวยเหรอ”
ลี่คุนชะงักเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนเกาหัวตอบอย่างเขินอาย
“เอ่อ ก็ เออ สวยครับ สวยมากด้วย”
“โกหก ถ้าฉันสวยคุณจะไปชอบคนอื่นทำไม คุณจะไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นทำไม” มารีอายังหลับตาพูดราวละเมอ
“ผม… ไม่…”
ลี่คุนพูดค้างไว้แค่นั้น มารีอาก็ปรือตาลืมขึ้น ส่งยิ้มหวานพร้อมโน้มคอเขาลงมาใกล้ จนปากสัมผัสกัน ก่อนที่ลี่คุนจะยับยั้งชั่งใจ ขืนตัวออก
“คุณเมามากรู้ตัวไหม”
“คุณไม่อยากจูบกับฉันเหรอ ฉันก็ทำเป็นนะ แบบที่ผู้หญิงคนนั้นทำ ฉันทำได้นะ ฉันจะไม่นอนเป็นผักรับรอง”
มารีอายังคงปรือตามองเขาด้วยรอยยิ้ม แม้ภาพตรงหน้าจะพร่าเบลอมองภาพเขาไม่ชัดเจน
แต่… ไม่รู้เพราะเครื่องดื่มอะไรที่เธอกินเข้าไปก่อนหน้านี้ ทำให้ตอนนี้… เธอรู้สึก…
“คุณรังเกียจฉันเหรอ หืม”
“ผม... คือ… เอ่อ… ไม่…” ลี่คุนเริ่มพูดติด ๆ ขัด ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยู่ ๆ ผู้หญิงสวยที่เขาแอบปิ๊งก่อนหน้านี้ก็มาเชื้อเชิญเขาอยู่ตรงหน้า แล้วเขาก็เป็นผู้ชายธรรมดา ๆ ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน
“ว่าไง คุณรังเกียจฉันใช่ไหม คุณเห็นผู้หญิงคนนั้นดีกว่าฉันใช่ไหม”
“เอ่อ ผมไม่รู้จักผู้หญิงที่ไหนนะ แต่ผมว่า คุณคงเมามาก คุณนอนเถอะ” ลี่คุนตัดสินใจลุกขึ้นหนีเพื่อหักห้ามจิตใจ แต่มารีอากับลุกขึ้นตามพร้อมดึงแขนเขาจนล้มทับไปบนร่างเธอ
ลมหายใจแผ่วเบาที่รินรดกันอยู่ตรงหน้า… ภายใต้ผ้าห่มที่ขวางกั้นร่างกายที่เปลือยเปล่าของหญิงสาวกับตัวของชายหนุ่มที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาว
สถานการณ์แบบนี้มัน…
“คุณชวนผมเองนะ”
“อืม”
“งั้น ผมก็จะไม่ปฏิเสธแล้วนะ”
“อือฮึ”
“งั้น ห้ามบอกให้ผมหยุดนะ เพราะผมจะไม่หยุดเลยนะ” ลี่คุนก้มลงกระซิบที่ข้างหูมารีอา
“อืม ฉันไม่ให้คุณหยุดอยู่แล้ว “มารีอากระซิบ ไม่รู้ว่าเพราะความเมาหรืออะไรที่ทำให้เธอมีอารมณ์และพูดอะไรที่เชื้อเชิญหน้าไม่อายแบบนี้
ลี่คุนยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อสาวสวยตรงหน้าเลื่อนสองมือเล็กของเธอยื่นไปโอบกอดรอบคอของเขาไว้
ใบหน้าของเขาก้มต่ำลง ลมร้อนจากลมหายใจของทั้งคู่รินรดกันใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ …จนกระทั่ง… ริมฝีปากของเขามาประกบที่ริมฝีปากอันนุ่มของเธอ ความรู้สึกแผ่ซ่านหวานเคลิ้มอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน รสจูบที่ใครต่อใครว่าหวานนักหวานหนา เห็นทีจะรู้สึกว่าที่แท้จริงแล้วนั้น หวาน… กว่าที่คิดไว้มาก
ลิ้นร้อนของลี่คุนเริ่มรุกล้ำดื่มด่ำตักตวงความหวานจากมารีอา แม้เธอจะไม่ชำนาญนัก เพราะเรียกได้ว่าครั้งนี้คือครั้งแรกของเธอ ทำให้การตอบรับเป็นไปอย่างเชื่องช้า ทว่าลี่คุนเองก็ไม่ได้รีบร้อน เขาค่อย ๆ สอนเธอพร้อม ๆ กับปลุกเร้าไปในตัว เมื่อฝ่ามือใหญ่เลื่อนเข้ามาเกาะกุมที่อกสวยไร้เสื้อผ้าอาภรณ์อยู่แล้ว แม้เขาจะเห็นในตอนแรกว่าน่าสัมผัส ยังรู้สึกดีไม่เท่าสัมผัสจริง
ฝ่ามือใหญ่วนเวียนเค้นคลึงไม่ยอมเลิก ยิ่งสร้างความรู้สึกร้อนรุ่มในกายของมารีอาให้มากขึ้น เธอส่งเสียงครางอย่างแผ่วเบา เมื่อเขาผละใบหน้าจากการจูบเธอแบบดื่มด่ำเมื่อครู่ ไล้ลงไปที่ซอกคอขาว จนไปถึงเนินอก
จนกระทั่งฝ่ามือใหญ่นั้นค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง เมื่อใบหน้าเขายังคลอเคลียที่อกสวย
“อ๊ะ”
มารีอาสะดุ้ง เริ่มรู้สึกถึงปลายนิ้วที่เริ่มสัมผัสกับจุดบอบบางของเธอ
คล้าย ๆ สติของเธอจะกลับมา แต่พอถูกกระตุ้นถี่รัวขึ้น เขาก็ทำให้สติของเธอกระเจิดกระเจิงไปอีกครั้ง
“อย่า… มะ ไม่เอา”
ทันทีที่เหมือนได้สติ มารีอาส่งเสียงครางร้องห้าม
“อ๊า อืมมม อา”
สลับกับเสียงครางเพราะสุขสม เพราะสุดท้ายแล้วเมื่อโดนกระตุ้นทั้งยอดอกและส่วนนั้น มารีอาก็กระตุกหอบเบา ๆ
“พร้อมแล้วสินะครับ… คนดี คราวนี้ผมไม่หยุดแล้วจริง ๆ นะ”
ลี่คุนยกยิ้มอีกครั้ง เขามองร่างบางตรงหน้าที่หายใจหอบระรัว ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของและครอบครองเธอตรงหน้านี้… ทั้งคืน
