บทที่ 92 วันนั้นของเดือน

“ขะ..ขอบคุณ” เธอก้มหน้าหลบตาพลางพูดเสียงเบาออกมาราวพึมพำ

“หืม ว่าอะไรนะ” เขายกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นใบหูของแอนนี่แดงก่ำ อันที่จริงก็ได้ยินแหละ ว่าเธอเอ่ยขอบคุณ แต่เขาอยากได้ยินให้ชัดกว่านี้

“ฉะ ฉันจะไปอาบน้ำ” แอนนี่รีบเปลี่ยนเรื่อง บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกอายขนาดนี้ ก็แค่ถูกจ้องตาธรรมดาๆ เธอเคยถูก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ