บทที่ 107 ไม่ได้อยากกลับมา 106

ช้อนคันเล็กแต่เสียงดังอย่างทรงอานุภาพ ก้องสะท้อนไปทั้งห้อง เรียกความสนใจจากสุนัขซอมบี้ทั้งหมดให้หันมามองได้อย่างพร้อมเพรียง พวกมันเดินออกจากด้านหลังเคาน์เตอร์ในสุด เมื่อมันขยับตัวกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา พวกมันย่างสามขุมออกมาทีละตัว

“โอ้วไม่นะ” ติงเหยียนพึมพำ “ฉันเกลียดหมา”

สุนัขซอมบี้เริ่มเคลื่อนตั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ