บทที่ 109 ไม่ได้อยากกลับมา 108

เพล้ง ๆ ปัง ๆ  ๆ

โฮกกกก แฮ่  

แง่ง กึก ๆ

“เราต้องออกจากที่นี่กันแล้ว” สวีเหว่ยผุดลุกขึ้นยืน มือคว้ากระเป๋าทั้งของตัวเองและลู่จินมาสะพายเอาไว้

“ไป กลับบ้านกัน” เมิ่งอี้เหิงจับลู่จินขึ้นพาดหลัง ขยับในท่าที่ถนัด ก่อนส่งกระเป๋าเป้ให้สวีเหว่ยช่วยถือ พวกเขาพักกันพอสมควรแล้ว ช้ากว่านี้ไม่ได้ แบกลู่จินพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ