บทที่ 158 ไม่ได้อยากกลับมา 157

“ผักมีมากกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย” ติงเหยียนมองผักกองโตที่มัดเป็นกำๆ ขนาดประมาณครึ่งกำมือลูบคางครุ่นคิดวิธีขาย

“ฉันว่าเราแบ่งเป็นสองทางแล้วกัน แบ่งไปขายให้โรงครัวของฐานที่มั่นเยอะหน่อย ส่วนที่เหลือเอาไปที่ลานแลกเปลี่ยนของ” ลู่จินพึมพำพยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง จากนั้นจึงสั่งงานทุกคนตามแผนที่วางไว้

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ