บทที่ 205 ไม่ได้อยากกลับมา 204

ไม่รู้หลับไปนานแค่ไหน เฟิ่งข่ายลืมตาขึ้นบนเตียงนอนสีครีมนวลตา ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ ๆ ปรับสายตาพร่ามัวให้ชินกับแสงที่ลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง

เขายกแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นดู พบว่ามีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันไว้อย่างเรียบร้อย ไม่รู้ใครทำแผลให้ แต่ฝีมือใช้ได้เลยทีเดียว

แก๊ก เสียงเปิดประตูเรียกให้คนเจ็บห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ