บทที่ 30 รักไม่มากพอ

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นในเวลาเกือบจะตีหนึ่ง นิศาชลตกใจตื่นรีบควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียงเพื่อดูเวลา เธอมองตัวเลขบนหน้าจอด้วยความมึนงง เพิ่งจะตีหนึ่ง นึกว่าตอนเช้าแล้วซะอีก นิศาชลค่อยๆ หย่อนเท้าลงบนพื้น ที่ข้อเท้าของเธอยังมีผ้าก๊อซผืนใหญ่พันอยู่ เธอค่อยๆ กะเผลกเดินไปที่หน้าประตู แต่คงเพราะเธอเดินช้าหร...