บทที่ 9 เริ่มงานใหม่

อาหารค่ำของเย็นวันศุกร์ คงเหลือแค่เพียงคุณเมตตาและนิศาชลเท่านั้น

"เป็นอย่างไรบ้างหนูนิ เหงาหน่อยนะ กว่าตาเพลิงจะกลับ แต่เดี๋ยววันนี้ก็หายเหงาแล้วล่ะ" เสียงแม่สามีเอ่ยทักทายทันทีที่นิศาชลเดินเข้ามาภายในห้องอาหาร

"คุณเพลิงกลับวันนี้หรือคะ"

"จ๊ะ เดี๋ยวสักพักก็คงถึงมั้งลูก เห็นว่าจะมาถึงค่ำๆ น่ะ"

"อ๋อ ค่ะ" นิศาชลทำได้เพียงยิ้มรับคำตอบของคุณเมตตา แต่ในใจก็พาลนึกถึงเตียงที่นอนคนเดียวมาสี่คืนอันแสนสบายจะมีเจ้าของห้องมาทวงความเป็นส่วนตัวของเธอคืน เมื่อคิดได้ดังนั้นรอยยิ้มเมื่อครู่จึงดูจางลงเล็กน้อย

"วันนี้เหลือเราแค่สองคนแหละ นอกนั้นเขาออกไปปาร์ตี้กันหมด คุณพ่อก็มีงานเลี้ยง"

หลังอาหารมื้อค่ำที่ดูว่าวันนี้จะอร่อยกว่าทุกวันตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ภายในรั้วบ้านของเพลิงกัลป์ คุณเมตตาย้ายจากห้องอาหารมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อชมละครเรื่องโปรดของเธอ นิศาชลจึงได้เดินตามมานั่งดูเป็นเพื่อนด้วย แต่คุณเมตตาก็ออกจะไม่ได้สนใจทีวีขนาดใหญ่ตรงหน้าสักเท่าไหร่ เพราะยังติดลมคุยเรื่องความซนของลูกๆ เธอยังไม่จบ ทำให้นิศาชลพลอยได้หัวเราะออกบ้าง เรื่องราวในวัยเด็กของลูกชายคนโตที่ผู้เป็นแม่ยังเล่าไม่จบก็มีเสียงแทรกมาจากด้านหลัง ทำเอานิศาชลตกใจหันไปมอง

"นินทาอะไรผมอยู่ครับคุณเมตตา" เพลิงกัลป์เอ่ยเย้าผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม

"อ้าว ตาเพลิงกลับมาแล้วหรือ แหม แม่ยังเล่าวีรกรรมของเราไม่จบเลย เหนื่อยไหมลูกกินข้าวมาหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วครับ" เพลิงกัลป์เอ่ยตอบพร้อมเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ผู้เป็นมารดา และเหมือนคุณเมตตาจะสังเกตเห็นผ้าพันแผลอยู่ที่ฝ่ามือข้างขวาของชายหนุ่ม

"มือไปโดนอะไรมาลูก" เสียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมจับมือของลูกชายไปสำรวจแผล

"อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ ไม่เป็นอะไรมากครับ"

"ไม่เป็นอะไรแน่นะลูก งั้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะจ้ะ"

เมื่อแยกจากมารดาของเขา เพลิงกัลป์ก็เดินหายขึ้นไปชั้นสองของบ้าน นิศาชลในทีแรกเธอคิดจะยังนั่งคุยเป็นเพื่อนคุณเมตตา

"ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่หรอก ไปดูตาเพลิงเถอะลูก เดี๋ยวแม่ก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน"

นิศาชลกลับขึ้นมาบนห้อง นึกว่าชายหนุ่มที่โดนมารดาไล่มาอาบน้ำจะอยู่ในห้องน้ำ แต่ที่ไหนได้เขากลับไปนั่งดื่มเหล้าอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์

"มือคุณเป็นอย่างไรบ้างคะ" เสียงร้องทักจากด้านหลังเพลิงกัลป์หันไปมองเพียงนิด ก็หันกลับมายกแก้วเหล้านั้นต่อ

"ไม่เป็นอะไรมากหรอก" แม้เขาจะบอกไม่เป็นอะไรมาก แต่เมื่อนิศาชลเห็นผ้าพันแผล พันไว้ทั้งฝ่ามือของเขาก็ทำเอาเธออดเป็นห่วงไม่ได้

นิศาชลนั่งลงข้างชายหนุ่มมองที่มือของเขาอย่างไม่วางใจ

"ไม่เป็นไรแน่นะคะ ดูพันแผลซะน่ากลัวเลย" เสียงเอ่ยของนิศาชลทำให้เพลิงกัลป์อมยิ้มนิดๆ

"แผลน่ะไม่เป็นไร แต่ผมจะอาบน้ำไม่ได้เนี่ยน่ะซิ"

"เอ่อ...." เสียงอ้ำอึ้งของนิศาชลหลังได้ฟังคำตอบของเขา แต่นั่นยังไม่เหลือร้ายเท่าสายตายิ้มแกมเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้อีก

"ใช้ฝักบัวอาบน้ำน่าจะอาบได้มั้งคะ คุณอย่าล้อเล่นฉันแบบนี้"

"คุณเห็นผมพูดเล่นหรือ ผมพูดจริง"

ไร้เสียงตอบจากภรรยาสาว คงทิ้งไว้เพียงแววตากึ่งโกรธกึ่งอาย ก่อนที่เธอจะรีบเดินหนีเขาเข้าห้องไป เพลิงกัลป์ทำได้เพียงยิ้มขำในหน้าพลางส่ายหัวเบาๆ

นิศาชลที่อาบน้ำเสร็จแล้วด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ เธอจึงทำได้เพียงนั่งเอนหลังบนเตียงนอนใหญ่ในมือยังคงมีสมาร์ตโฟนเครื่องบางที่ยังคอยเป็นเพื่อนคลายเหงาให้เธอ เสียงเปิดประตูห้องเรียกสายตานิศาชลให้หันไปมองชายหนุ่มที่ก้าวเท้าเข้ามา เธอหวังว่าเขาจะไม่ทันเห็นสีหน้าตระหนกตกใจของเธอ เพราะคำพูดเรื่องอาบน้ำไม่ได้นั้น แต่เพลิงกัลป์กลับเดินหายเข้าไปที่ห้องแต่งตัว จึงทำให้นิศาชลพอจะโล่งใจได้บ้าง เขาคงพูดเล่น

ครู่ใหญ่ๆ กว่าที่เพลิงกัลป์จะออกมาจากห้องน้ำ เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงอีกฟาก

"คุณไม่ได้ไปทำงานกับพ่อคุณแล้วใช่ไหม" คำถามของเขาเรียกสายตานิศาชลจากโทรศัพท์มือถือในมือ ให้เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเต็มตา

"ใช่ค่ะ ท่านว่าจะให้มาช่วยคุณทำงาน พอจะมีงานให้ฉันทำไหมคะ"

"อยู่กับพ่อคุณ คุณทำอะไร"

"การตลาดค่ะ แล้วก็ผู้จัดการไปทั่ว" คำตอบของเธอทำเอาเพลิงกัลป์ถึงกับขมวดคิ้ว

"เอ่อ.. ฉันหมายถึง แล้วแต่ท่านจะสั่งให้ฉันไปจัดการนั่นแหละค่ะ" ฟังคำอธิบายของเธอจึงทำให้เขาพอจะคลายปมคิ้วที่ขมวดออกได้

"ถ้าอย่างนั้นคุณมาเป็นผู้ช่วยผมก็แล้วกัน"

"ค่ะ"

"ที่บริษัทคุณมีใครรู้เรื่องงานแต่งงานของเราไหมคะ"

"ไม่มีมั้ง ผมไม่ได้ประกาศ แต่ก็ไม่ได้ปิดอะไร"

"ถ้าอย่างนั้น คุณอย่าบอกใครเรื่องนี้ได้ไหมคะ" คำขอร้องของเธอ เรียกปมขมวดคิ้วจากชายหนุ่มอีกครั้ง

"ทำไม"

"ฉันอยากทำงานกับพนักงานง่ายๆ ไม่อยากให้เขาเกร็งฉัน"

"แล้วแต่คุณ" เพลิงกัลป์เอ่ยตอบพลางไหวไหล่เบาๆ ก่อนที่จะเอนตัวลงที่นอน

นิศาชลได้เข้าไปทำงานที่บริษัทของเขาในเช้าวันจันทร์ถัดมา แต่เธอก็ต้องแปลกใจเมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานของเขา แม้เธอจะเคยมาเยือนเพียงแค่ครั้งเดียว เมื่อครั้งที่มาต่อรองเรื่องการแต่งงานครานั้น เธอก็ยังจดจำภายในห้องทำงานของเขาได้เป็นอย่างดี สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจอยู่ไม่น้อยคงเห็นจะเป็นโต๊ะทำงานชุดใหญ่ที่เพิ่มเข้ามาในห้องของเขา

"คุณนั่งโต๊ะนั้น" เพลิงกัลป์บุ้ยหน้าไปทางโต๊ะทำงานชุดใหม่ที่เธอเห็น

"ค่ะ" นิศาชลเพียงรับคำสั้นๆ ก่อนจะเดินไปเก็บกระเป๋าที่โต๊ะ

"ต้องการอะไรเพิ่ม บอกคุณเมย์ได้เลย เธอเป็นเลขาของผม"

"ค่ะ"

งานแรกที่นิศาชลได้รับ คืองานประมูลก่อสร้างอาคารโรงพยาบาล จากที่เธอได้ฟังเขาเคยคุยกับพ่อของเธอรวมถึงคุณอาอำนาจแล้วก็พอจะเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง แม้งานจะใหม่ไม่เหมือนที่เธอเคยทำมา อีกทั้งเอกสารก็ยังมากมาย โชคดีที่ได้คุณเมย์คอยแนะนำให้จึงทำให้การทำงานของเธอไม่หนักหนาสาหัสมากนัก และในช่วงแรกก็มีแต่งานเอกสารเรื่องสัญญาต่างๆ รวมถึงการไปพบคุณอาอำนาจในบางครั้งก็ยิ่งง่ายดายขึ้นไปอีก

เมื่อการประมูลมาถึง ผลที่ได้ก็เป็นไปตามคาดอย่างไม่ต้องลุ้น และอีกอย่างที่เธอทราบมาก็คือ จำนวนเงินที่พ่อขอเธอ

ได้รับนับสิบล้านบาทนั้น ล้วนได้มาอย่างง่ายดายนัก