บทที่ 100 อ้อมกอดที่โหยหา 1/2

ผมละสายตาจากโฮม ก่อนจะเงยหน้ามองพ่อที่วิ่งเข้ามา น้ำเสียงเเละสายตาบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธจัด

"ผมเหรอครับที่เกือบตาย.. ผมเหรอครับพ่อ" ผมพูดเสียงสั่นคลอน คล้ายว่ามีก้อนเนื้อจุกในลำคอจนพูดอะไรไม่ออก

"โชคดีเเค่ไหนที่รอดมาได้ เมื่อไหร่เราจะฟังพ่อได้สักทีจูเนียร์"

"พ่อ.."

พ่อถอนหายใจออกมา

ผมสบสายตา เพื่อเว้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ