บทที่ 11 ผอหมัว [ผัวหมอ] 1/1
[ โฮม : พาร์ท ]
ผมยืนพิงรถหน้าคอนโดหมอเนียร์มาเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่รู้ว่าป่านนี้ตื่นหรือยังเเล้วทำอะไรอยู่ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับทั้งคืน หมอเนียร์ปากเเข็งไม่พอใจยังเเข็งกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก
เเต่ผมก็ยอมรับว่าผมมีส่วนผิดที่ไปเจอเเคลร์โดยที่ไม่ได้บอกเขา ผมก็เเค่ไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ ยังไงผมกับเเคลร์ก็ไม่มีอะไรให้รื้อฟื้นความหลังอีกเเล้วล่ะ
"หมอเนียร์!"ปมตะโกนเรียกคนที่เดินลงมาจากคอนโด เเต่พอคนตัวเล็กเห็นผมถึงกับรีบเดินเลี่ยงอย่างรวดเร็ว ดูจากดาวอังคารยังรู้เลยว่างอนผมหนักขนาดไหน
ผมเดินตามเข้าไปที่ลานจอดรถ ก่อนจะเดินเข้าไปดึงข้อมือให้คนหัวรั้นหันมาคุยกับผม
"ทำอะไรของคุณ"
"จะเดินหนีโฮมทำไม คุณเห็นผมเเล้วไม่ใช่เหรอ"
"ไม่อยากคุย" ตรงเเต่เจ็บดี...
ที่จริงหมอเนียร์มีเสน่ห์ก็ตรงนี้นี่เเหละที่ทำให้ผมเริ่มสนใจในตัวเขามากขึ้น เรื่องอื่นหมอเนียร์เเทบจะไม่โกรธหรือหาเรื่องทะเลาะเลยด้วยซ้ำ เเต่กับเรื่องเเคลร์...ผมไม่เข้าใจ
"ยังโกรธอยู่เหรอ"ผมพูดพลางจับมือเล็กๆเอาไว้
"....." เงียบเเบบนี้ผมว่าผมคงง้อยาวเเล้วล่ะเนี่ย ไอ้โฮมมึงนี่เเม่งคิดน้อยชิบ!
"งั้นไปรถโฮมนะครับ"
"ไม่"คนตรงหน้าปฏิเสธเสียงเเข็ง เเววตานิ่งเรียบเหมือนวันเเรกที่เจอกันไม่มีผิด
"เเล้วคุณขับรถไปเองได้หรือไง"ผมว่า
"เมื่อวานผมก็ขับเอง"เขาตอบกลับเเต่ไม่เต็มเสียง
"ดื้อ"
"โฮม"
ผมจิ๊ปากน้อยๆใส่คนที่หันมองผมซะตาขวาง ก่อนที่ผมจะไล่สายตามองมือเขาเเล้วเหลือบไปเห็นรอยเเดงใหญ่ๆที่ข้อมือ ผิวขาวมากเท่าไหร่รอยเเดงหรือเวลามีรอยช้ำนิดหน่อยมันก็ยิ่งชัดเจนมากเท่านั้น
"อย่าทำดุใส่โฮมสิครับ ..เเล้วนี่ข้อมือไปโดนอะไรมา"
"ไม่มี..อะไร"
"ปากเเข็ง"
ไม่วายผมโดนเสียงลมหายใจเพลิงถอนใส่อีกครั้ง จุดเเข็งของจูเนียร์คงเป็นความร้ายกาจภายใต้รอยยิ้มที่น่าหลงใหล เเต่ผมมั่นใจว่าผมเอาอยู่ ว่าที่คุณหมอไม่กล้าปันใจให้ใครเเน่นอน ยิ่งไอ้พวกคนหล่อชอบป่วยการเมืองไปที่โรงพยาบาลบ่อยๆเเล้วล่ะก็ผมยิ่งต้องกันออกให้ห่างเอาไว้
ข้อเสียของหมอเนียร์คือขี้หึง
ส่วนข้อเสียของผมคือ...ขี้เอา :)
"ขอโฮมดูหน่อย"
"จูเนียร์..."ผมขึ้นเสียงเล็กน้อย ตอนที่เขาพูดไม่ฟัง
"มันเเค่ช้ำนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก"
ผมจับเบาๆ เเต่ทำเอาคนตรงหน้าร้องซะเสียงดังลั่น เเถมยังขมวดคิ้วใส่ผมเหมือนไม่สบอารมณ์อีกต่างหาก
"โอ้ย! มันเจ็บนะโฮม"
"ไหนบอกไม่เจ็บไงครับ ผมเเค่เเตะเบาๆเองนะ"
"ก็..ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่" ยังคงคอนเซ็ปปากเเข็งเหมือนเดิม ขี้นอยเก่งเหมือนเคย
"มือเจ็บ ขับรถไม่ได้หรอก ไปรถโฮมเถอะครับ"
ไม่พูดเปล่าผมยังจัดการเเบกคนตัวเล็กพาดบ่า มือล็อคที่ก้นเอาไว้ไม่ให้ดุ๊กดิ๊กไปไหน ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องไปมากกว่านี้ ผมเกรงว่าจูเนียร์เองนั่นเเหละที่จะเข้าเรียนสาย
"อ้ะ!"
"อย่าโวยวายล่ะครับ ถ้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น เเล้วก็ไม่อยากให้สามีตัวเองโดนตำรวจจับ"ผมพูดดักจนด้านบนยอมเงียบเเต่โดยดี
ชอบให้ขู่ดีนัก ฮึ
จูเนียร์เป็นเเฟนคนเเรกที่ผมคบนานสุด เเล้วก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกที่ผมเคยมีกับคนอื่นๆนั่นก็คือ 'น่าเบื่อ' ไม่ใช่เพราะผมเบื่อก่อนหรือยังไง เเต่พวกเขาทำตัวน่าเบื่อสำหรับผมมาก เพราะงั้นการเลิกรามันคงตัดความรำคาญได้ง่ายกว่าเยอะ
เห็นจูเนียร์เข้มเเข็ง ยิ้มเเย้ม พูดคุยเก่ง เเต่ในเบื้องหลังของว่าที่คุณหมอคนนี้ปากเเข็งซะยิ่งกว่าอะไรดี บางครั้งผมก็รู้สึกได้ว่าเขายังมีกำเเพงกั้นผมเล็กๆจากเรื่องราวบางอย่าง เเล้วอย่างเมื่อวานผมยังไม่เคยเห็นเขาเป็นเเบบนี้มาก่อน
ถึงผมจะรู้ว่าสายหมอเนียร์มียั๊วะเยีํยะไปหมดก็เถอะ ผมก็ไม่คิดจะนอกใจอยู่เเล้ว ยิ่งไอ้เพื่อนเวรในกลุ่มล่ะก็ ขี้ฟ้องเมียผมยิ่งกว่าอะไรดี
บอกเเล้วไงว่าถ้าอยากมี เดี๋ยวจะบอกเอง...
เพราะผมไม่ชอบการผลักไสให้ไปหาคนอื่น คุณหมอไม่เคยทำหรอกครับนอกจากเรื่องเมื่อวานนี้ เเค่เมื่อวานผมก็มือสั่นอยากจะจับตีก้นจะเเย่อยู่เเล้ว
ไว้ค่อยหาวันทำโทษทีหลัง..
มหาวิทยาลัยฮงโด
ผมจอดรถเเล้วหันมองคนข้างๆที่นั่งเงียบมาตลอดทาง ผมเลยเอื้อมไปปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้ ซึ่งเเน่นอนว่าจูเนียร์ก็ยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม
จุ๊บ
" ? " ผมเลิกคิ้วถามคนตรงหน้าที่พึ่งขโมยจูบที่เเก้มผมไป เเถมยังมาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้อีกต่างหาก
"เสร็จเเล้วก็ออกไปสิ"คนตรงหน้าว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เเต่อาการจากสายตาเขาปิดผมตอนนี้ไม่มิดสักนิด แบบนี้เเสดงว่าจูเนียร์อาจจะคิดอะไรขึ้นมาได้ก็ได้นะผมว่า
"เมื่อกี้เเอบขโมยจุ๊บโฮมเหรอครับ" ผมเลิกคิ้วถามพร้อมรอยยิ้ม
"..ขอโทษนะ"
"หื้ม ?"
"ที่เมื่อวานผมทำตัวไม่น่ารัก"
ผมเเค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพยายามปรับสีหน้ากลับมาให้เป็นปรกติเหมือนเดิม ทำขรึมใส่ไปงั้นน่ะที่จริงผมหายโกรธตั้งเเต่หอมเเก้มเเล้ว
"ผมทำตัวไม่น่ารักมากเลย เเล้วถ้าผมทำเเบบนั้นอีกคุณจะไม่รักผมหรือเปล่า.."
อย่างว่าล่ะนะ คนเราก็มักจะเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ที่ว่าตัวเองเข้มเเข็งพออยู่เเล้ว เเต่กับว่าที่คุณหมอของผมก็ไม่ต่างกันหรอกครับ ปากเเข็งที่หนึ่ง
ช่วงเวลาของชีวิตเรามันเข้มเเข็งตลอดไปไม่ได้หรอก อ่อนเเอออกมาบ้างก็ไม่ได้มีใครเขาซ้ำเติมคุณหรอกนะครับ
ก็รู้อยู่เต็มอกว่าร้ายเเต่ผมก็เต็มใจที่จะรักเหมือนกัน..
"โฮม.."
