บทที่ 12 ผอหมัว [ผัวหมอ] 1/2
ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ก่อนที่จะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อ ขยับขึ้นลงช้าๆอย่างละเมียดละไม ซึ่งคนตรงหน้าเองก็จูบตอบผมกลับมาเช่นกัน
"นึกว่าจะปากเเข็งเเล้วซะอีก" ผมผละออกเเล้วยกยิ้มมุมปากน้อยๆ
"ไม่ไปเจอเธออีกนะ" จูเนียร์จับคอปรกเสื้อผมเเล้วทำหน้าอ้อนๆใส่ ..เเพ้ว่ะครับ
"จูเนียร์.."
"..เเค่กับเธอคนเดียว"
"นี่คุณหมอครับ.."
ผมจูบซับที่หน้าผากมน ก่อนจะวางปลายจมูกคลอเคลียที่เเก้มนิ่มของคนตรงหน้าเอาไว้
"คุณไม่ไว้ใจผมเลยเหรอ หื้ม ?"
"ผมไว้ใจคุณ เเต่ผมไม่ไว้ใจเธอ.."
จูเนียร์จับเเก้มผมให้จ้องหน้าเอาไว้ ที่จริงถ้าหมอเขาเองจะระเเวงผมอันนี้ผมว่าไม่ผิดหรอก เพราะก่อนที่ผมจะเจอเขาผมเองก็ทำตัวเกเรเละเทะมาเยอะเหมือนกัน
"ผมไว้ใจคุณนะโฮม เพราะงั้นผมไม่อยากให้เรื่องของเธอทำให้เราทะเลาะกันอีก"
"ผมจะพยายามทำให้คุณไม่ผิดหวังนะจูเนียร์.."
ผมคลี่รอยยิ้มน้อยๆ ก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้เเน่น ถึงเขาจะพูดเเบบนั้นออกมา เเต่ผมเชื่อว่าคุณหมอเองคงจะเก็บไปคิดมากอีกตามเคย เเต่คนอย่างไอ้โฮมจะพยายามทำหน้าที่เเฟนให้ดีที่สุด
ดีให้สมกับที่เราได้รักกัน...
ผมเดินเข้าห้องเเล้วขมวดคิ้วเข้าหากันเเทบจะเป็นปม เป็นเงื่อนตายเลยดีกว่า ไอ้เสือทั้งสี่มันมากันครบหน้าเลยวันนี้ รวมผมก็เป็นห้า เเก๊งห้าเสือในตำนานนี่มันยังอยู่จริงเหรอวะเนี่ย
"เห้ยไอ้เสือหนุ่มมาเเล้วเหรอวะ!"ไอ้รันมันกวักมือเรียกทันทีที่เห็นผม
"เออๆมานี่ดิ กูมีอะไรอยากให้มึงดู"ไอ้หมอกเสริมทัพอีกคน เพิ่มความกระเสือกกระสนในตัวผมเข้าไปอีก
"อะไรของพวกมึงวะ" ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"เเฟนเก่ามึงอ่ะไอ้โฮม เธอ..ชื่อว่าอะไรนะไอ้เจย์"ไอ้รันมันหันไปถามไอ้โซล ซึ่งมันชื่อโซลไม่ได้ชื่อเจย์ เรื่องเรียกตีนนี่ขอให้ไว้ใจเพื่อนผมเหอะ
หน้าว่าเรียกตีนเเล้ว ปากมันเรียกตีนยิ่งกว่า
"เจย์เชี่ยไร"
"นั่นชื่อเมียมัน ฮิ้วว~"ไอ้เคนว่า
"ไอ้เคน!"
"อย่าไปเเกล้งมันดิวะ สรุปเธอชื่อไรนะ"ไอ้หมอกเสริมทัพต่อ
"เอเเคลร์ไง ไมมึงไม่ถามกูล่ะ"ผมบอกไอ้รัน จะถามมันเพื่อ ?
"ก็นึกว่ามึงลืมได้เเล้ว"
"ไอ้สัสรัน!" ผมไม่รอช้าจัดการง้างมือฟาดกระโหลกมันไปทีนึง เลิกกันนะครับไม่ได้ความจำเสื่อมที่จะลืมชื่อกันเเบบนี้ก็ได้
"ชื่อคล้ายขนม นมก็สวย"ไอ้หมอกมันว่า
"ไอ้เหี้ยหมอก!"
"ไอ้เคนกูเจ็บนะเว้ย"
"กูจะฟ้องเมียมึง"
"กูขอโทษ อย่าบอกเมียกูเลยนะ"
"กระจอกจังว้าา~"
"เออกูกระจอก"
ไอ้หมอกกับไอ้เคนก็อีกคน มีเมียกันเเล้วรู้สึกชีวิตจะแฮปปี้กว่าเดิมเยอะ ตำนานห้าเสือมันก็ยังอยู่เเหละครับ เเต่เเค่เลิกล่ากันเเล้วก็เเค่นั้น
"อย่าไปว่ามันเลย เเล้วนี่พวกมึงรวมตัวกันเเต่เช้ามีเรื่องไรกันวะ"ผมพูดขึ้นเเล้วเดินลงมานั่งที่โต๊ะตัวเองข้างๆไอ้รัน
"ไอ้รันอกหัก เพราะโดนสาวนิเทศเท เเม่งก็เลยเล่นโทรปลุกพวกกูให้มาปลอบเเม่งเนี่ยเเหละ"
"เออจริงด้วย กูอกหักอยู่นี่หว่า" มันทำหน้าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ตอนที่ไอ้เคนทัก
"ไอ้สัสนี่ก็เเปลกคน.. โดนเทรอบที่ล้านเหรอวะ"
"เธอนอกใจกู"
"เเล้วมึงมีเธอเเค่คนเดียวเหรอไง"ผมพูด
"ก็เปล่า..เเต่กูเสียดายนี่หว่า"มันว่าเสียงเศร้า คงเสียดายอย่างที่มันบอกจริงๆ ก่อนที่มันจะไหวไหล่เเล้วเปลี่ยนเรื่องคุยต่อ
"เเกล้งเฮิร์ทไปงั้นน่ะ กูอยากอยู่กับพวกมึงมากกว่า"
"มีหนุ่มมาดามใจก็บอกไอ้โฮมมันไปดิวะ"
"หนุ่มพ่อง!"
"หนุ่มอะไรวะ"ผมหันไปถามไอ้หมอกที่เปิดประเด็น ส่วนไอ้โซลเเค่มันกระตุกยิ้มเมื่อกี้ก็ถือว่ามันมีอารมณ์ร่วมเเล้วล่ะครับ มันยิ้มยาก เเต่ความเป็นสุภาพบุรุษของมันก็สูงเหมือนกัน
"นี่มึงตกข่าวเหรอไอ้โฮม หนุ่มช่างไฟฟ้าเเรงสูงที่มาหามันบ่อยๆไง"
"ไม่ใช่โว้ย! กูไม่ได้ชอบผู้ชายนะเว้ย"
"เหรอ"
"เออ.. เเต่ไม่ใช่ว่ากูเเบ่งเพศหรอก กูไม่ชอบขี้หน้ามันเเค่คนเดียว"
"เหม็นกันไป เหม็นกันมา ได้กันมาไม่รู้กี่รายล่ะไอ้ห่า" ผมกอดอกเเล้วไขว่ห้างมองมันเหมือนไม่เชื่อ ไอ้รหัสคือคนเดียวในกลุ่มผมที่ตัวเล็กสุด หน้าหวานสุด เเล้วเรื่องขี้งอนมันก็ที่สุดเหมือนกัน
