บทที่ 124 การรอคอยที่คุ้มค่า 1/3

ผมละมือถือออกจากหูด้วยสายตาอันว่างเปล่า ก่อนจะหันมองทับทิมพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า

"แกเป็นไรวะเนียร์ มีอะไรเปล่า"

"โฮม.. โฮมหายตัวไป"

"หะ"

"ต้องไปที่โรงพยาบาลก่อน.. โฮมอาจจะเดินไปที่ไหนสักเเห่ง เเต่ไม่น่าจะไปไหนไกล ..เเถวโรงพยาบาล"

"ใจเย็นก่อนเนียร์ ค่อยๆ คิด อย่าลนดิ" ทับทิมเตือนสติผมที่ลนลานจนพูดอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ