บทที่ 13 ผอหมัว [ผัวหมอ] 1/3
"ไอ้เชี่ยโฮม..ถ้าจะไม่ปลอบกู มึงก็เงียบไปเลย"
"เออๆ ปลอบๆก็ได้วะ" ผมดึงมันเข้ามากอดปลอบ มือก็ลูบหลังมันพลางๆ ไอ้ห่าขี้งอนอย่างกับผู้หญิง จะโดนผู้ชายตามจีบเเบบนั้นผมว่าก็ไม่เเปลกหรอก
"พวกมึงก็ปลอบกูด้วยดิวะ"มันว่าเเล้วดึงคนอื่นๆให้เข้ามากอดมันด้วย
"เออ มาๆ"
"เรื่องมากชิบหายมึงเนี่ย"
ดูความขี้อ้อนของไอ้รันมันนะครับ เเล้วเสือกชอบบ่นว่ามีเเต่ผู้ชายเข้าหา ฮึ..
20.45 น.
ผมวนรถเข้าไปรับจูเนียร์ที่คอนโดของทับทิม เห็นบอกว่าจะอยู่ช่วยติวอะไรกันสักอย่าง เเล้วผมก็พึ่งได้รับข้อความจากคุณหมอเนี่ยเเหละครับว่าให้ไปรับหน่อย
อันที่จริงผมชอบไปรับไปส่งเขามากกว่าที่จะให้จูเนียร์ขับรถเอง อย่างว่าที่เขาอารมณ์ร้อนขึ้นง่ายลงง่ายเป็นพิเศษ อีกอย่างหมอเนียร์ไม่ค่อยชินเส้นทางด้วย
ก๊อก ก๊อก!
ผมยกมือขึ้นเคาะประตู สักพักคนด้านในก็เดินออกมาเปิดให้
"เอ้าโฮม..เข้ามาก่อนดิ"ทับทิมบอกผม
"อืม"
"โฮม"
พอว่าที่คุณหมอเห็นผมเดินเข้ามา เจ้าตัวก็เดินอ่อยอิ่งเข้ามากอดผมทันที
"เหนื่อยไหม"
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเเค่การพยักหน้าตอบกลับจากคนตรงหน้าเเค่นั้น
"กลับเลยไหม..จะได้พักผ่อน"
"อื้ม.."
"เนียร์อันนี้คุนยังไม่เข้าใจเลยอ่ะ สอนใหม่ได้ป่ะ อะ..เอ่อ"
ผมเหลือบสายตาขึ้นมองผู้ชายที่สูงเกือบเท่าผม เเต่ผมว่าผมน่าจะสูงกว่าเเต่หุ่นไล่ๆกันด้วย เเต่เรื่องหน้าตาผมดีกว่าเยอะ เเต่นั่นเเม่งไม่ใช่ประเด็นสำคัญครับ ประเด็นมันอยู่ที่ว่าผมไม่เคยเห็นหน้าไอ้หมอนี่มาก่อน
"ไว้พรุ่งนี้ได้ไหม.."
"ทับทิมขอบใจนะที่ดูเเลคุณหมอให้ ไว้เจอกัน"ผมหันไปบอกทับทิม ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของจูเนียร์ที่โซฟามาถือเอาไว้
"งั้นไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะจูเนียร์"
"อื้ม ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ"
"อืม.."
ผมยิ้มน้อยๆให้ทับทิม ก่อนออกจากห้องผมหันไปมองหน้าผู้ชายคนนั้นอีกรอบนึง ไม่เเน่ใจว่าเพื่อนกันหรือเปล่า เเต่ไม่น่าจะใช่เเฟนทับทิมด้วยเช่นกัน
ผมเปิดประตูรถเเล้วจัดเบาะปรับเอนให้เรียบร้อย ก็รู้อยู่หรอกว่าเวลาหมอเนียร์อยู่กับผมสบายใจจนนอนหลับตลอดทาง ผมเองก็อยากให้เจ้าตัวพักผ่อนเยอะๆเหมือนกัน
"เมื่อกี้ใคร เพื่อนเหรอ.."ผมถามขึ้นระหว่างที่คาดเบลท์ให้จูเนียร์ไปด้วย
"คุนน่ะหรอ ? อื้ม..เพื่อน"
"เพื่อนที่คณะ ?"
"อื้ม"
"ทำไมโฮมไม่เห็นรู้จัก"
"ผมก็ไม่ได้รู้จักเพื่อนทุกคนของคุณหนิ"
ผมไหวไหล่ใส่ ก่อนจะเดินไปนั่งฝั่งคนขับ สายตายังคงเหลือบมองขึ้นไปที่ห้องของทับทิม เเละเเน่นอนว่าผมไม่ได้เจอเพื่อนของจูเนียร์เเต่อย่างใด ..สงสัยช่วงนี้เรดาร์ลางสังหรณ์ผมมันจะรวนไปหน่อย
"คิดว่ากิ๊กอ๋อ ?"
"เปล่าหรอก โฮมเเค่ถามเฉยๆ"
"โอ๋ๆ" จูเนียร์เอื้อมมือมายีหัวผมเเล้วกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆ
"ฮึ นอนเถอะ ถึงเเล้วโฮมจะปลุกนะครับ"
"คืนนี้นอนห้องโฮมนะ"
"ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยดีกว่ามั้ง"
"ได้เหรอ.." ไม่พูดเปล่าคนด้านข้างยังเอียงหัวมาซบไหล่ผมอย่างอ้อนๆอีกต่างหาก
"เอาจริงดิ ไหนเคยดื้อเเทบตายบอกว่าจะไม่มาอยู่กับโฮม เเต่มาก็ดีนะ จะได้นอนกอดคุณทุกคืนไงครับ"
"ฮึ ตอนนี้อยากเเล้วไง เมื่อคืนผมฝันร้าย.."
"ให้ผมทำให้รู้สึกดีดีป่ะครับ"
"หื่น"
ผมเเค่นหัวเราะ ก่อนจะถามต่อ "เเล้วเรื่องห้องจะคืนเหรอ"
"ไม่หรอก ปล่อยไว้แบบนั้นก็ได้..พ่อจะได้คิดว่าผมยังอยู่ที่นั่น"
"ดูท่าจะดุเเฮะ"
"เเหงสิ"
