บทที่ 47 ไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ 1/2

"เเน่ใจนะว่าจะไม่เป็นไร" คู่สนทนาถามย้ำด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"อืม ขอบใจมาก" ผมว่า พลางตบบ่าเจ้าตัวเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้ ทั้งที่ร่างกายมันอยากจะชัดดาวน์ตัวเองเต็มที

นอนไม่เต็มอิ่ม เเต่ก็ต้องตื่นมาราวน์เช้าให้ได้..

เฮ้อ ขอให้ชีวิตวอร์ดของพรีพัฒน์ปีนี้เป็นไปด้วยดีก็เเล้วกัน

ตกเย็น

ผมเเวะเข้ามาที่ห้องทำงานข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ