บทที่ 6 คารามาย 'เเก้คัน' 1/2
"ฮึ.." ผมอ้าเเขนรอ โฮมเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะอุ้มผมจนตัวลอยเเล้ววางลงที่เก้าอี้ ไม่วายก่อนจากไปเขาก็หันมามอร์นิ่งคิสที่ริมฝีปากผมเบาๆ ทีนึง
ทำเเบบนี้ผมก็อยากมานอนด้วยทุกวันเลยสิ
"อาหารมาเเล้วครับผม"เขาพูดพลางวางจานสเต็กหมูรมควันหอมกรุ่นจนผมหลุดยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ติดนิดเดียวตรงที่ทำไมไส้กรอกต้องอยู่ตรงกลางไข่ดาวทั้งสองฟองนี่สิ
คนหื่นเอ้ย!
เเต่มีเขาเป็นเเฟนก็ดีนะครับ มีเเฟนมีเสน่ห์ปลายจวักเเบบนี้ผมจะได้ทานของอร่อยๆ เป็นกองกำลังในการเรียนด้วยไง ผมหลงเขาจริงๆ นะเนี่ย
"เย็นนี้เลิกกี่โมง"ผมถามเขาระหว่างรอเจ้าตัวหั่นเนื้อให้
"เลิกครึ่งวัน"เขาตอบกลับพร้อมกับส่งจานที่หั่นเนื้อเสร็จเรียบร้อยเเล้วมาให้ บริการดีเเบบนี้เรื่องเมื่อคืนผมจะหายโกรธก็เเล้วกัน ถือว่ามีอารมณ์ร่วมด้วยไง ฮึ
"ผมมีเวรที่คลินิกถึงสองทุ่ม"
"เเค่คุณหมอโทรมากริ๊งเดียว โฮมจะไปหาถึงที่เลยครับ"
"รักคุณนะโฮม.." ผมสบตาเขาเเล้วลูบเเก้มโฮมเบาๆ
"ผมก็รักคุณเหมือนกัน"
ผมยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปจุ๊บที่ริมฝีปากเขาเบาๆ เเล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าเเทน วันนี้ผมสายเเน่ เเต่คงเลทเเค่ไม่กี่นาที นานๆ ครั้งที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเเบบนี้ ขอซึมซับให้เต็มอิ่มเลยก็เเล้วกัน
มหาวิทยาลัยฮงโด
ผมนั่งฟังเพลงในช่วงระหว่างพัก ตึกคณะเเพทย์กับคหกรรมอยู่ไกลกันมาก เเต่ผมเชื่อใจโฮมนะที่บอกว่ามาเรียนก็คือต้องมาจริงๆ เพราะถ้าผมจับได้ ..เรื่องใหญ่เเน่
"วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะหมอเนียร์ มีอะไรพิเศษหรือเปล่า"ทับทิมเพื่อนผมเอ่ยถาม เป็นเพื่อนที่ผมสนิทที่สุด เเล้วก็เป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจได้มากที่สุดด้วย
"เธอคิดว่าไงล่ะ"ผมถามกลับพลางเลิกคิ้วน้อยๆ
"เเหมๆ รอยที่คอน่ะชัดเจนไปไหมยะ"
"ไม่รู้สิ.."ผมตอบเเล้วยิ้มๆ ก่อนจะนิ่วหน้าเข้าหากันทีะลนิด ไลน์ที่รุ่นน้องตึกคหกรรมส่งมามันกำลังทำให้ผมหัวร้อน
รูปภาพของผู้หญิงที่เข้ามาเกาะเกี่ยวเเขนโฮม ทำท่าทีสนิทสนมเกินความจำเป็นอีกต่างหาก ผมไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องคนอื่นไปทั่วหรอกนะ เเต่คนอย่างผมรู้เเละดูออก
ใครอยากได้ทำเพื่อน ใครอยากได้ทำผัว
@LINE
น้องอะตอม :: ฉันเจอเธอตามตื้อพี่โฮมมาหลายวันละค่ะ พี่หมอจะเอายังไงคะ
JUNIOR :: งั้นเหรอ
น้องอะตอม :: หรือจะปล่อยไปดีคะ
JUNIOR :: ไม่ต้อง
JUNIOR :: เย็นนี้ เจอเธอที่ไหนส่งโลเคชั่นมา ฉันจะไปเอง
น้องอะตอม :: โอเคค่ะ
ผมกดออกจากไลน์เเล้วปิดเพลง ก่อนจะถอดสายหูฟังออกอย่างหมดอารมณ์ พยายามพ่นลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา ผมจะไม่ให้เวลาเเห่งความสุขมานั่งทุกข์เพราะคนอื่นเเน่นอน
ส่วนอะตอมนี่เป็นน้องสาวคนสนิทของผมเอง พ่อกับเเม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับครอบครัวผม เเล้วผมก็เอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวเเท้ๆ ด้วย
"มีเรื่องเหรอวะ" เชื่อเเล้วล่ะครับว่าสนิทกันเท่านั้นถึงจะรู้ ฮึ
"อืม ..คงงั้น" ผมยกยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างรู้กัน
"มีผัวหล่อต้องทำใจหน่อยว่ะ"เธอว่าพลางตบบ่าผมเบาๆ
"คนอื่นไม่มีสิทธิ์ตราบใดที่ฉันยังเป็นเจ้าของอยู่.." สายตาผมมองทอดยาวออกไปนอกตึกคณะวิทยาศาสตร์กะจะให้มันทะลุมองเห็นตึกคหกรรมให้ได้
จะลองดีกับผมงั้นเหรอ ..เฮอะ
บุษบา ร้านอาหาร
@LINE
น้องอะตอม :: น้องรอที่ร้านนะคะ
ผมมาถึงร้านที่อะตอมส่งโลเคชั่นมาเรียบร้อย ส่วนทับทิมเพื่อนผมตอนเเรกกะจะมาด้วย เเต่เหมือนจะมีเรื่องทะเลาะกับเเฟนเหมือนกัน ผมก็เลยให้กลับไปเคลียร์กันก่อน
ฉายเดี่ยวก็ไม่เห็นเป็นไร..
ผมเดินเข้ามาในร้าน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ เเล้วไปสะดุดกับเเผ่นหลังของคนที่คุ้นตา ถัดไปอีกไม่กี่โต๊ะคืออะตอมที่นั่งโบกไม้โบกมือเรียกผมอยู่
สองเท้าผมก้าวเดินผ่านโต๊ะของโฮมไปอย่างฉิวเฉียด เจ้าตัวคงไม่ได้สังเกตุด้วยนั่นเเหละว่าเป็นผมเองที่เดินผ่าน ในรูปผมว่าดูคุยกันสนิทสนมเเล้วนะ ตัวจริงมันยิ่งกว่าอีก
สนิทกันจน ...น่าตบ
"พี่หมอเห็นเธอเเล้วใช่ไหมคะ"
"อืม เธอเป็นใคร"
"เเฟนเก่าพี่โฮมค่ะ เห็นว่าพึ่งเลิกกับเเฟนมาด้วย"อะตอมพูดพลางหันประวัติเธอมาให้ผมด้วย ข้อมูลเป๊ะเเบบนี้ ผมนึกว่าเธอเป็นโคนันซะอีก
"ไม่ว่าคบกับใคร ปัญหาเเฟนเก่าก็คงจะมีมาเรื่อยๆ สินะ"ผมว่า ศอกทั้งสองข้างตัง้บนโต๊ะมองเขาทั้งคู่คุยกัน
ตราบใดที่เราไม่ใช่เเฟนคนเเรกของเขา ปัญหาเเฟนเก่ามันก็จะเข้ามาเป็นธรรมดา..
@LINE
JUNIOR :: ตอนนี้คุณอยู่ไหนเหรอโฮม
ผมพิมพ์ไลน์ส่งไปหาเขา ดูเหมือนว่าปลายทางจะเห็นข้อความจากผมนะ ดูน่าตื่นเต้นจังเลยนะครับ ฮึ
HOME :: คุณมีอะไรหรือเปล่า
ความเบี่ยงประเด็นเก่ง เปลี่ยนเรื่องเก่งนี่ต้องยกให้เขาเป็นที่หนึ่งเลยล่ะครับ
JUNIOR :: ผมเเค่อยากรู้ว่าคุณอยู่ไหนเท่านั้นเอง
ผมพิมพ์กลับไป ก่อนจะวางมือถือไว้ตรงหน้าเพื่อสังเกตุปฏิกิริราของโฮม เขาอาจจะไม่นอกใจผม เเต่สิ่งที่มันกำลังยั่วยุเขาน่ะ น่ากลัวกว่าอะไรซะอีก ยิ่งเป็นโฮมเเล้วด้วย ทุกอย่างมันก็เลยคาดการณ์ค่อนข้างยากเล็กน้อย
HOME :: ผมอยู่ร้านอาหารบุษบาอ่ะครับ
JUNIOR :: พอดีว่าผมจะให้คุณช่วยไปรับของที่ไปรษณีย์ให้หน่อยน่ะ
HOME :: คุณสั่งอะไรไว้
