บทที่ 4 ใครก็ไม่ต้องการ 4

“มาหาฉันไม่พูดเรื่องเงินบ้างจะได้ไหม”

“จะให้พูดอะไร ในเมื่อฉันต้องการมัน”

“คิดถึงเลยแวะมาหาไง แบบนี้พูดเป็นหรือเปล่า”

“นั่นก็ด้วย ตกลงมีเงินไหม”

“ไม่มี ฉันต้องจ่ายค่าเทอม ทำงานจนเหนื่อยกว่าจะได้เงิน เธอลองทำงานบ้างสิ จะได้รู้ว่าเงินมันหายาก”

“ติดมหา’ลัยไว้ก่อน” นายพูดง่ายเข้าว่า

“ติดได้ไง ถ้าติดฉันก็ไม่ได้สอบสิ” เห็นแกตัวชะมัด เมื่อไรเธอจะสลัดผู้ชายห่วยๆ อย่างนายไปได้เสียที สักวันต้องหนีจากไอ้แมงดานี่ไปให้ได้

เมื่อก่อนทำไมเธอเห็นไอ้แมงดานี่หล่อเลิศ ประเสริฐศรีได้ก็ไม่รู้ อย่างว่าตอนนั้นยังเด็ก ใช้หัวใจนำทาง ไม่ได้ใช้ความเป็นจริงและสมอง อยากรักก็รักเห็นความหล่อแล้วงหลง แรกจีบกันนายเอาใจเก่งคารมดีปากหวาน ตาฉ่ำ มันตาแอบชำเลืองมองไปที่ลิ้นชักหัวเตียง ภาวนาอย่าให้นายเดินไปตรงนั้น

“อย่ามาตอแหลกับฉัน รีบๆ เอาเงินมาฉันรีบ”

“ไม่มีไง บอกไม่มี”

“อย่าให้ต้องใช้กำลัง เอามา !” นายแฟนหนุ่มตลาดเสียงดัง แบมือไปตรงหน้ามันตา ขืนไม่ยอมให้เงินต้องมีใช้ไม้แข็งกันบ้าง คนยิ่งร้อนเงินไม่มีเวลาล้อเล่นโยกโย้ 

“นายเราไม่มีจริงๆ นะ อย่าวุ่นวายกับเราเลย เราขอร้อง”

“อย่าให้กูค้นนะ ถ้ากูเจอเงินสวยแน่” พอเริ่มไม่สบอารมณ์ นายก็เปลี่ยนคำแทนตัวทันใด ฉับพลันสายตาก็มองไปยังตู้หัวเตียง ปกติมันตาเก็บเงินไว้ตรงนั้น ต้องใช่ที่นั่นแน่ นายพุ่งไปดึงลิ้นชักแรงๆ กึกกัก ปรากฏว่าเปิดไม่ออก “เอากุญแจมาเปิด เร็ว” สั่งอย่างหัวเสีย คนยิ่งรีบๆ มัวชักช้า พ่อตบหน้าแหก

มันตายึกยัก เธอไม่อยากให้เงินนาย อุตส่าห์ทำงานบริการแขก เอนเตอร์เทรน ดื่มเหล้าจนแทบจะอ้วก กว่าจะได้เงินค่าดริ้ง ทิป กลับต้องมาเสียให้กับไอ้ผู้ชายไม่รู้จักทำมาหากิน เป็นผู้ชายเสียเปล่า แทนที่จะช่วยหาเงินกลับมาแบมือขอ

ถ้าไม่ให้เธอก็ต้องโดนทำร้าย ไม่ไหวจริงๆ แต่ละครั้งก็ต้องลางานสองสามวันกว่ารอยช้ำจะหาย

“ยัง ยังอีก ไปเอากุญแจมาเปิด” นายตวาดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ซ้ำยังทำท่าทางเงื้อฝ่ามือหมายจะตบมันตา

“จ้ะๆ” ลนลานไปหยิบกุญแจบนโต๊ะเครื่องแป้งมาเปิดลิ้นชัก ยื่นเงินให้นาย มันจะได้รีบๆ ไสหัวไป

“แค่นี้” นายนับเงินที่รับมา “ห้าพัน มึงงุบงิบไว้ใช่ไหม”

“หมดแล้ว นั่นทั้งเงินค่าจ้าง ทั้งทิปได้เท่านี้ นายถ้าเธอเอาเงินเราไป เราจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอม เห็นใจเราบ้างสิ”

“เรียนทำไม ยังไงเธอก็ต้องทำงาน เป็น...” นายไม่พูดต่อ แต่มองมันตาด้วยสายตาหยามเหยียด ทั้งที่ใช้เงินคนที่มันดูถูก “ขอบใจมาก ไปละ แล้ววันหลังจะแวะมาใหม่” ชายหนุ่มชูเงินเอามาจูบ แล้วออกจากห้องไปอย่างสมใจ แม้จะน้อยไปหน่อย แต่ดีกว่าไม่ได้ 

มันตาเจ็บปวดอย่างที่สุด น้ำพักน้ำแรงของเธอ ถูกไอ้ชั่วแฟนหนุ่ม แย่งเอาไปหน้าตาเฉย หญิงสาวอยากเลิกกับมันเป็นที่สุด เธอพุ่งไปที่เตียง สอดมือเข้าไปใต้หมอนดึงเงินออกมานับ 

“ยังดีที่เราไหวตัวทัน” จูบเงินตัวเองด้วยความโล่งใจ โชคดีที่แบ่งเงินส่วนใหญ่แอบซ่อนไว้ใต้หมอน ตรงลิ้นเก็บส่วนที่น้อย เชื่อว่านายต้องค้นที่นั่นเป็นที่แรก ขืนอยู่แบบนี้ต่อไป ต้องโดนไอ้แมงดานี่ ผลาญจนหมดตัวสักวัน

มันตาคิดเสมอว่าเธอต้องพาตัวเอง ไปให้พ้นจากชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้ในสักวัน ไม่มีวันอยู่เป็นตู้เอทีเอ็มให้นายไปจนตายหรอก แขกวันนี้ใจดีมาก ให้ทิปมาตั้งหลายพัน กระเป๋าหนักน่าดู เนี่ยฝันไว้ว่าอยากมีผู้ชายแบบนี้มาดูแล ฝันของเธอจะเป็นจริงบ้างไหมหนอ

“มันตา ตามไปคุยกับครูที่ห้องด้วย” อาจารย์ภาษาฝรั่งเศส เจอมันตาตรงหน้าประตู จึงต้องเรียกนักศึกษาคุย เพราะการเรียนของมันตาแย่เอามากๆ ในวิชาภาษาฝรั่งเศสเด็กคนนี้แทบจะหมดสิทธิ์สอบอยู่รอมร่อ

“เอ่อ...อา...จารย์” ตายจริงหลบไม่ทัน ไม่คิดว่าจะเจออาจารย์นาราหน้าประตู อุตส่าห์หลบมาได้ตั้งหลายครั้ง นักศึกษาสาวถึงกับไปไม่เป็น ตอบไม่ถูก 

“เธอมีปัญหาอะไร ปรึกษาครูได้นะ” พอมาถึงห้องพักของอาจารย์สายภาษา คนเป็นอาจารย์จึงแสดงความห่วงใยลูกศิษย์ เพราะเธอนอกจากสอนวิชาภาษาฝรั่งเศส ยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอีกด้วย ทุกครั้งที่มีการโฮมรูม นาราไม่เคยเจอหน้าลูกศิษย์คนนี้ ได้ข่าวว่ามาสายแทบทุกวัน แถมคาบวิชาฝรั่งเศสยังโดดเรียนจนแทบจำหน้าไม่ได้ 

“หนูต้องทำงานพิเศษค่ะอาจารย์”

“เธอมีปัญหาเรื่องเงินหรือมันตา”

“หนูต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยค่ะ”

“หาเงินส่งตัวเองเรียนใช่มั้ย” ทีแรกเข้าใจว่าเด็กคนนี้ขี้เกียจเรียน จึงขาดเรียนบ่อยๆ อาจารย์หลายวิชาต่างพูดถึงมันตาแทบทุกคน เกือบจะหมดสิทธิ์สอบ แถมไม่ได้จ่ายค่าบำรุงการศึกษา เธออาจจะไม่ได้สอบในเทอมนี้

“ค่ะ หนูไม่มีใคร” ลูกศิษย์ปั้นสีหน้าเศร้า

“ไม่กู้เรียนล่ะมันตา” เป็นทางออกดีๆ ส่วนใหญ่นักศึกษาที่มีปัญหาเรื่องเงิน มักกู้เรียนแล้วใช้คืนรัฐฯ ในภายหลังตามที่เจ้าตัวว่า

“กู้หนูก็ต้องทำงานใช้หนี้อยู่ดี สู้เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยดีกว่าค่ะ” เหตุผลส่วนตัวของเธอ ชอบแบบนี้ สดวกแบบนี้

“ครูอยากให้เธอตั้งใจมากกว่านี้ ถ้าหมดสิทธิ์สอบ น่าเสียดายเวลาที่ทุ่มเทเรียนมา ครูเป็นห่วงนะมันตา มีอะไรปรึกษาครูได้ อย่าปล่อยเรื่องให้เลยเถิด”

“ขอบคุณอาจารย์มากๆ ค่ะ หนูจะปรับปรุงค่ะ” มีอยู่มีกินเหมือนอาจารย์ มีหรือจะเข้าใจคนฐานะยากจนลำบาก ปากต้องกัดตีนต้องถีบอย่างเธอ

“อย่าลืมสิ ครูห่วงเธอนะ อยากให้จบไปเรียนชั้นต่อพร้อมกับเพื่อน ไม่ใช่เรียนพร้อมเพื่อน จบพร้อมแพทย์” อาจารย์นารา ยิ้มให้ลูกศิษย์ด้วยความห่วงใยจากใจ ในฐานะคนเป็นอาจารย์ 

“ค่ะอาจารย์ หนูขอตัวนะคะ” มันตาขอตัวไปเรียน จิตใจไม่ได้อยู่กับการเรียนสักเท่าไร เธอนอนน้อยวันละไม่กี่ชั่วโมง ทำให้แอบหลับในเวลาเรียน ยืมสมุดแลกเชอร์เพื่อนกลับไปจด และลอกงานบ่อยๆ ไม่เว้นแม้แต่วันนี้ด้วยเช่นกัน