บทที่ 63 บทที่ 3 กรรมมี แต่บุญบัง!

บทที่ 3 กรรมมี แต่บุญบัง!

“ดีจริง ๆ ฉันให้ไว้ตัว รักษาทรงไปเมาเรื้อนจนเขาต้องอุ้มมาส่ง อีหนึ่งเอ้ย!! นั่นคือคุณทีนะโว้ยยยย ไม่ได้หลุดมาให้กินง่าย ๆ”

หลังจากที่สลบจนถึงเก้าโมงเช้า นวินดาตื่นขึ้นมาก็โดนผู้จัดการร้านสวดยับ เธอได้แต่นั่งกม้หน้าคอตกเหมือนพวกลูกหมาตกน้ำ คิดว่าฉิบหายแล้วผู้ชายดี ๆ หลุดลอยไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ