บทที่ 2 CHAPTER 1 ทำความรู้จัก

CHAPTER 1 ทำความรู้จัก

ไอริน หญิงสาววัย 23 ปี ลูกสาวเพียงคนเดียวของนายอรัณ ผู้ถือหุ้นกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทอรัณดา..

"นมคะ ป๊าไปไหนคะ" ไอรินนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หันมองซ้ายขวาไม่เห็นวี่แววของผู้เป็นพ่อ จึงเอ่ยถามแม่นมในบ้านทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าป๊าคงบินขึ้นเหนือไม่ก็ลงใต้ไปหาผู้หญิงอีกคนและลูกสาวอีกคนที่อยู่ที่นั่น 

"บินเมื่อเช้านี้ค่ะ" นมคลี่ยิ้มเจือจางเอ่ยปากคุณหนูของบ้าน จ้องมองแววตาเศร้าลงนั้นอย่างเอ็นดู หากคุณอรัณแบ่งเวลาให้หนูไอร์มากกว่านี้เธอคงไม่เป็นอย่างนี้ 

"ไอร์ ไม่หิวแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" หันไปเอ่ยขอบคุณและสาวเท้าขึ้นบันไดอย่างเร่งรีบ โดยที่รู้ว่านมยังคงมองอยู่อย่างไม่ละสายตาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอลงไปนั่งทานข้าวเช้าต่อได้ 

ไอรินลงมาอีกครั้งในช่วงสาย เธอหันมองซ้ายขวาหาบอดี้การ์ดส่วนตัวที่มักจะตามติดไปทุกที่ 

"คุณไอรินจะไปไหนครับ"

"ไปหาพี่เกรซ"

"ร้านอาหารใช่ไหมครับ" สาเหตุที่ต้องถามถึงสถานที่ก็เพราะนายใหญ่สั่งไม่ให้คุณหนูคลาดสายตา กลัวว่าไฮโซเกรซจะทำอะไรอย่างที่ไม่ควร 

"คอนโด" 

"ผมเข้าไปด้วยนะครับ ผมจะยืนข้างประตู"

"ไนล์..นายเลิกตามติดฉันสักทีเถอะนะ ให้ฉันมีอิสระบ้าง ทีคุณพ่อยังบินไปไหนต่อไหนได้ทำไมฉันต้องอยู่ในสายตาตลอด" กระชับกระเป๋าสะพายข้างแน่นเดินตรงไปยังรถคันหรู ทว่าเมื่อเปิดประตูออกคนที่นั่งรอด้านในก็ยิ้มแฉ่งมาให้ ทำเธอถอนหายใจเสียงดัง 

นอกจากไนล์จะตามติดเธอเหมือนเงา ยังมีบาร์ที่เปรียบเสมือนตัวการความคิดในสมอง ราวกับรู้ว่าเธอต้องการขับรถเอง ต้องการขับคันนี้เขาก็จะมาสตาร์ทรถรอ และเธอก็ต้องกลายเป็นคนนั่งไปโดยปริยายเพราะด้านหน้ามีบอดี้การ์ดถึงสองคนที่นั่งแทนที่ไปแล้ว 

"คอนโดเดิมใช่ไหมครับ" บาร์ถามเสียงเรียบมองจากกระจกหลังเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของคุณหนูทำให้เขาอดที่จะสงสารไม่ได้ ไม่ใช่เขาที่อยากตามติดตลอดเวลาแต่เป็นเพราะคำสั่งนายใหญ่ต่างหากที่ให้พวกเขาทำแบบนี้ระหว่างรอบอดี้การ์ดคนใหม่เข้ามา 

"ไม่ไปแล้ว จะไปทำเล็บ" หันไปดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมขาคลุมหัวหลับตาถอนหายใจเสียงดัง นอกจากบ้านไม่มีที่ไหนที่เธอสามารถเป็นอิสระได้เลย 

ไอรินนั่งทำเล็บในร้านประจำนานหลายชั่วโมงทำให้ไนล์และบาร์ต่างก็ผลัดเปลี่ยนเวรกันออกไปหาอะไรกิน ต่างจากเธอที่ยังนั่งนิ่งมองสิ่งตรงหน้าด้วยแววตาไร้ซึ่งความรู้สึก 

โทรศัพท์มือถือเด้งข้อความขึ้นมา..

ป๊า : เจ้าป่ากำลังเดินทางไป 

ประโยคนี้ทำให้เธอถึงกับพ่นลมหายใจเสียงดัง เจ้าป่าถือเป็นบอดี้การ์ดคนที่สามที่จะเข้ามาดูแลเธอร่วมกับไนล์และบาร์ แน่นอนว่าสองคนนี้สามารถทนความเอาแต่ใจ เหวี่ยง วีน ของเธอได้มากที่สุดจึงอยู่ดูแลเธอได้นานกว่าคนอื่น ๆ 

"คอยดูนะ ฉันจะวีนให้นายลาออกไปเหมือนคนอื่น ๆ เลย!" 

บ้านอรัณดา..

เจ้าป่า ชายหนุ่มวัย 27 ปี บินมาจากทางตอนเหนือเพื่อรับหน้าที่ดูแลคุณหนูไอร์ 

เขาเดินสะพายกระเป๋าเป้ใบเดียวเข้ามายืนท่ามกลางบ้านหลังใหญ่ที่มีมากกว่าสิบห้องนอน เหล่าแม่บ้าน พ่อบ้านต่างก็แนะนำตัวให้เขารู้จัก แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของการมาที่นี่ เขามาเพื่อตามติดคุณหนูไอร์ มาเพื่อดูแลเธอและคอยกีดกันเธอกับไฮโซเกรซคนนั้น รวมไปถึงผู้ชายทุกคน! จนกว่าหญิงสาวจะออกเดตตามคำสั่ง

"Hi สัตว์ป่า" ไอรินเหยียดยิ้มมุมปากแค่นหัวเราะในลำคอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่ก่อนจะเอ่ยทักทายโดยไม่ได้สนใจสีหน้าของอีกฝ่ายว่าจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเธอเปลี่ยนชื่อให้เขาเองอย่างไร้มารยาท

"สวัสดีครับ คุณหนูไอร์" เจ้าป่าหันไปสำรวจร่างเล็กที่เคยเห็นผ่านตามาบ้างในรูปภาพ ตัวจริงเธอตัวเล็กกว่าในรูปมาก ไม่รู้ส่วนสูงที่มีอยู่จะเรียกส่วนสูงได้หรือเปล่า มีเพียงขนาดหน้าอกล่ะมั้งที่ดูจะสมวัยที่สุด เมื่อเงยหน้าใบหน้าสวยใสมองเขานิ่งไม่ต่างกัน ก่อนจะเดินนำหน้าไป 

"ฉันชื่อไอริน ไม่ใช่คุณหนูไอร์ ก่อนมาทำงานไม่ศึกษาชื่อเจ้านายก่อนหรอ บินมาตั้งไกลคงต้องเสียเวลาบินกลับแล้วแหละ เสียใจด้วยนะสัตว์ป่า" 

"หรอครับคุณไอร์" 

"ฉันชื่อ ไอ-ริน!" ย้ำเสียงดังฟังชัด สนิทกันมากขนาดไหนถึงกล้ามาเรียกชื่อเล่นของเธอ มีเพียงคนสำคัญเท่านั้นที่สามารถเรียกเธอแบบนี้ได้ ซึ่งเขาไม่ใช่ สีหน้าท่าทางของเจ้าป่าดูไม่สะทกสะท้านในคำพูดเธอเลยสักนิด หน้าไม่อาย

"ครับคุณไอ..ไอร์.." คำตอบของเจ้าป่าทำเอาคุณหนูยืนฟึดฟัดเหวี่ยงสีหน้าไม่พอใจใส่ จนต้องเดินหนีขึ้นห้องไป เขาถึงกับหัวเราะในลำคอเดินตามชายชุดดำสองคนตรงไปยังห้องพัก