บทที่ 3 CHAPTER 2 รังเกียจมาก
CHAPTER 2 รังเกียจมาก
เจ้าป่าเลือกพักห้องด้านล่างห่างจากห้องอื่นพอสมควร แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนอย่างเขา เพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็สามารถกลับไปยืนที่จุดกึ่งกลางของบ้านได้เหมือนเดิม
กำหนดการเริ่มงานคือวันพรุ่งนี้และวันนี้เขาสามารถที่จะนอนพักหรือออกไปทำธุระส่วนตัวได้โดยไม่ต้องขออนุญาตใคร หลังจากวันพรุ่งนี้ไปคงต้องตกลงเวลาทำงาน เปลี่ยนเวรกับเพื่อนอีกสองคน
เสียงเอะอะโวยวายด้านนอกทำให้เขารีบหยิบเสื้อขึ้นมาใส่ลวก ๆ เพื่อเดินออกไปดู เป็นคุณหนูไอร์ที่อยู่ในชุดเดิมกำลังเดินเบี่ยงซ้ายขวาหลบแขนของไนล์บาร์
"คุณไอร์จะไปไหนครับ"
"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!" ไอรินหันไปแหวใส่คนด้านหลังอย่างอารมณ์เสีย แค่ไนล์บาร์ที่คอยตามติดเธอก็ปวดหัวจะแย่ต้องมาปวดหัวกับเจ้าป่าอีกคน เขาจะรู้บ้างไหมว่าทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
"..." เจ้าป่าขมวดคิ้วแทบชนกัน มองหญิงสาวตรงหน้าที่โวยวายใส่ทั้งสองคนจนสีหน้าเริ่มไม่สู้ดี แม้กระทั่งเขาที่มาใหม่เธอก็ไม่เว้น ท่าทางการแสดงออกของเธอตอนนี้เหมือนเด็กวัยทองสองขวบที่โดนพ่อแม่ขัดใจ จนต้องชักดิ้นชักงอกับพื้น
เจ้าป่าเดินเข้าไปแทรกระหว่างกลางช้อนหญิงสาวขึ้นพาดบ่าตรงไปยังบันได หันมองเธอที่กำลังระดมทุบแผ่นหลังเขาเป็นระยะด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไอร์ยังคงหยิกและข่วนแผ่นหลังลำคอแสดงความไม่พอใจที่เขาถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นมาแบบนี้
ปัง! ประตูห้องนอนปิดลงเสียงดังจากน้ำมือเจ้าป่า
"นายมีสิทธิ์อะไรมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน คอยดูนะฉันจะให้ป๊าไล่แกออก ไล่ออก!!" ไอรินขยับตัวลงจากเตียงวิ่งไปหยิบแอลกอฮอล์มาฉีดฆ่าเชื้อ แสดงออกให้คนตรงหน้าเห็นว่าเธอนั้นรังเกียจมากขนาดไหน ไม่รู้เจ้าป่าได้รับสิทธิพิเศษอะไรทำไมถึงกล้าอุ้มเธอมาเหวี่ยงลงเตียงแบบนี้
"ผู้หญิงปากดี.." เจ้าป่าเค้นเสียงลอดไรฟัน มองท่าทางรังเกียจของไอร์ด้วยรอยยิ้ม เขาพยายามไม่ถือสาเพราะรู้มาก่อนแล้วเธอเป็นคนแบบนี้ และการที่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งก็ยิ่งทำให้ไอร์ปีกกล้าขาแข็งขัดคำสั่งผู้เป็นพ่อ ด้วยการแอบไปหาแฟนหนุ่มกลางดึกทั้งที่ไม่ควร
"ทำไม รับไม่ได้ก็ไสหัวไป! ลาออกไปซะ"
"..."
"ฉันรังเกียจนายมากเจ้าป่า เกลียด ๆ ออกไป!"
"คงต้องเกลียดอีกนาน"
"จะไปไหนก็ไป!" ไอรินหันไปวางขวดแอลกอฮอล์ลงบนโต๊ะและเดินกลับมาดันหน้าอกเจ้าป่าให้ถอยหลังไปยังประตูห้อง โดยมีเธอเปิดประตูเชิญเขาออกไปด้วยใบหน้าไม่รับแขก แอบเห็นปากหยักได้รูปนั้นยิ้มยิ่งทำให้รู้สึกโมโหจนต้องรีบดันเขาให้ออกไปพ้น ๆ ทาง
"หน้าตาดีแต่ไม่มีมารยาท! คอยดูนะ ไอร์คนนี้จะต้องไล่ออกให้ได้สักวัน" ไอรินรีบกลับขึ้นเตียงไปเปิดกระเป๋าดูโทรศัพท์ กลายเป็นว่านัดวันนี้ล่มไม่เป็นท่าเพราะผู้ชายที่ชื่อเจ้าป่า เธอกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่นมองประตูบานใหญ่ที่ผู้ชายคนนั้นเพิ่งออกไปด้วยความโมโห
ก่อนจะต่อสายหาป๊าอรัณที่ส่งบอดี้การ์ดตัวร้ายกาจมาให้เธอ
"ไล่ออกค่ะ ไอร์ไม่เอา"
(ไล่ออกไม่ได้ คนนี้ป๊าเลือกมาดี จ้างแพง ความปลอดภัยสูง)
"คือจะไม่ไล่ออกใช่ไหมคะ ?"
(ลูกมีความสามารถ ไอร์ทำไมไม่ทำเองล่ะ โวยวายป๊าก็ไม่ช่วยอะไร)
"ป๊าคอยดูนะคะ"
(เลิกยุ่งกับไอ้ไฮโซนั่นซะไอร์ แล้วลูกจะมีอิสระมากกว่านี้)
"ไอร์เกลียด! เกลียด! ได้ยินไหมว่าเกลียด!!" ไอรินตะเบ็งเสียงใส่ปลายสายเสียงดัง ตามด้วยเสียงกรี๊ดที่ตั้งใจทำให้อีกฝ่ายทนไม่ได้รำคาญจนต้องตัดสายทิ้งไปเอง ทว่าอีกฝ่ายกลับถือสายไว้อย่างนั้นไม่ยอมวางจนไอรินต้องเป็นคนตัดสายเสียเอง
"ไอร์เกลียดการบังคับของป๊าที่สุด!"
"ไอร์เกลียด! เกลียด!!!" ไอรินโมโหผู้เป็นพ่อที่เอาแต่สั่งให้เธอเลิกกับแฟนหนุ่มจนต้องใช้เสียงกรีดร้องระบายโทสะในใจ เธอหมุนตัวไปมาปัดข้าวของในห้องจนกระจัดกระจายหล่นลงพื้นแตกกระจายเสียงดัง จนทำให้คนด้านนอกเปิดประตูเข้ามา
"ทำบ้าอะไร!!" เจ้าป่าตวาดใส่ไอรินเสียงดัง เดินเข้าไปดึงเธอที่โกรธจนตัวสั่นให้ออกจากห้องที่มีแต่เศษแก้วแตกและข้าวของที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เหลือบมองน้ำตาสีใสที่เปื้อนแก้มขาวใบหน้าสวยแดงก่ำอย่างคนที่อดสงสารไม่ได้
