บทที่ 2 ตอนที่ 1 ให้ได้ไหม? Mini Nc
ตอนที่ 1 ให้ได้ไหม? Mini Nc
สามเดือนต่อมา
ความลับไม่ใช่ความลับอีกต่อไป เมื่อเธอนั้นรู้เห็นเต็มสองตาทว่าหญิงสาวก็แสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ด้วยที่ต้องการให้ทั้งสองคนตายใจ แต่นานวันเข้าความรักความไว้ใจที่เคยมีก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง เคียดแค้น จนอยากให้ทั้งสองต้องมายอมศิโรราบอยู่แทบเท้า และเพื่อแลกกับชัยชนะที่ไม่ต้องลงแรง เธอก็จำเป็นต้องกลืนน้ำลายตัวเอง
คอนโด AmBay
ตะวันยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องxxxนานหลายนาที ภายในใจคิดสับสนว่าควรหรือไม่ กับเรื่องไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้น แล้วถ้าวันหนึ่ง..สองคนนั้นยอมมากราบแทบเท้าจริง ๆ เธอจะรู้สึกดีกว่าตอนนี้ใช่ไหม
หลังจากที่คิดทบทวนหญิงสาวก็ได้คำตอบแล้วว่า..ใช่ เธอต้องการแบบนั้น ต้องการให้ทั้งสองคนรับรู้ถึงความพ่ายแพ้ ดิ้นรนเหมือนหมาจนตรอกต้องคลานเข้ามากราบแทบเท้าขอโทษเธอ ทั้งที่เธออุตส่าห์รักและไว้ใจ แต่คนสองคนกลับเลือกที่จะหักหลัง แทงข้างหลัง ที่ผ่านมาผู้หญิงคนนี้ยอมได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเอารัดเอาเปรียบหรือด่าทอ มีแค่เรื่องเดียวที่รับไม่ได้คือการถูกทรยศหักหลัง เธอมั่นใจว่าทั้งคู่รู้..แต่ก็เลือกที่จะทำ ในเมื่อเลือกแล้วเธอก็จะทำให้รู้ให้เห็นว่าเล่นกับไฟมันเป็นยังไง!
หน้านิ้วเรียวสัมผัสกริ่งหน้าห้องxxxสองครั้งติด ก่อนประตูห้องจะเปิดออกกว้างพร้อมกับรุ่นน้องคนคุ้นเคยที่ยืนยิ้มอยู่ข้างประตู
“ผมดีใจที่พี่มา”
“พี่ก็ดีใจที่นายเปิดประตูต้อนรับพี่ตอนนี้” เพราะเวลานี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมารับแขก หรือควรมาพบปะกัน มันคือเวลาที่ต้องนอน แต่เธอไม่..ไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย คำพูดของพี่ตะวันทำให้อสูรเผยรอยยิ้ม วาดวงแขนไปโอบรอบเอวแล้วรั้งเข้ามาพูดคุยในห้องแทนการยืนคุยกันหน้าประตู
“ผมจะได้รับข่าวดี ใช่ไหม?”
“พี่มีข้อแลกเปลี่ยน”
“ผมอยากฟัง แต่ขอ..นอนฟัง”
“…”
“ถ้าพี่นอนไม่ได้ก็นั่ง..บนตัวผม เพราะผมจะนอน”
“ได้ แบบนั้นก็ได้”
“หึ..” เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอ ตามด้วยร่างเล็กที่เดินตามหลังมาติด ๆ จนถึงเตียงนอนสีดำสนิท ไม่ใช่แค่เตียงนอนที่เป็นสีดำแต่เป็นเกือบทั้งห้องต่างหาก หญิงสาวที่เดินตามมาค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลงที่ปลายเตียงไม่วายสำรวจรอบ ๆ ห้องของรุ่นน้อง แม้ว่าเราจะสนิทกันมาก แต่เธอก็ไม่เคยเข้ามาวุ่นวายถึงในห้องนอนส่วนตัวของเขาขนาดนี้ มากสุดก็แค่ห้องรับแขก บ้าน..กลางบ้าน เท่านั้น
“ขึ้นมานั่งสิ แล้วผมจะตั้งใจฟัง” อสูรพูดพลางเอนตัวล้มลงนอน ถอดเสื้อยืดสีดำที่สวมอยู่โยนทิ้งเผยให้เห็นรอยสักที่ไหล่ และหน้าอกแกร่งเป็นลอนสวย การกระทำนี้ทำรุ่นพี่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ขยับตัวเล็กน้อยหันมองบานประตูสลับกับเขาที่นอนลูบหน้าท้องตัวเองตรงที่อยากให้เธอไปนั่ง..อยู่
“ตรงไหน”
“นี้” ลูบช่วงท้องน้อยแถวขอบกางเกงให้ดูว่าต้องการให้นั่งตรงนี้ และถ้าไม่นั่ง..ก็คงต้องนอนคุยแทน
ตะวันนั่งนิ่งมองรุ่นน้องสลับกับเตียงนอนพลางคิดว่าการนั่งคุยคงมีโอกาสคุยรู้เรื่องมากกว่านอน เพราะฉะนั้นเธอเลือกนั่งคุย แม้ท่านั่งมันจะล่อแหลมมากก็ตาม..
เพียงครู่เดียวเท่านั้นที่ตะวันคลานเข่ามานั่งบนลำตัวของรุ่นน้องที่เธอเคยปฏิเสธความสัมพันธ์ให้เป็นแค่พี่น้อง เลยเป็นเหตุให้เขาจ้องแต่จะปราบพยศเธอที่เอาแต่ปฏิเสธกันลูกเดียว
“พูดมา ผมจะตั้งใจฟัง” อสูรพูดในขณะที่มือเริ่มซุกซน สัมผัสเอวเล็กคอดลูบไล้จนไปถึงใต้รักแร้ สลับลูบวนอยู่อย่างนั้นระหว่างที่รอคนบนตัวเอื้อนเอ่ย..
“พี่อยากให้สองคนนั้นมากราบแทบเท้าขอโทษพี่”
“แลกกับ?”
“พี่จะไม่แต่งงาน”
“ตาสว่างสักที นึกว่าความรักจะบังตาจนตาบอดไปแล้ว”
“รักได้ก็เลิกรักได้”
“กับอีกคนก็อยากให้กราบ?”
“พี่ไว้ใจขนาดนี้มันยังกล้าทำ นายคิดว่าพี่ควรอภัยเหรอ”
“ไม่ได้พูด”
“ตกลงช่วยหรือเปล่า”
“แลกกับ?”
“ไม่แต่งงาน”
“อันนี้ไม่นับ เพราะยังไงแล้วพี่ก็คงไม่แต่งอยู่แล้ว”
“นายต้องการอะไร”
“พี่คิดว่าผมต้องการอะไร”
“พี่ถามนายอยู่นะอสูร”
“ผมก็ถามพี่ไง ว่าพี่ให้อะไรผมได้บ้าง แต่บอกก่อนเลยว่า..ไร่ตะวัน โรงงาน บ้าน บริษัท ผมไม่เอา”
“นั่นมันคือทั้งหมดที่พี่มีแล้วนะ ถ้านายไม่เอาแล้วนายอยากได้อะไร”
“ผมว่าพี่รู้” อสูรพูดแล้วเลียริมฝีปาก วาดรูปหัวใจลงบนอกรุ่นพี่ที่เขาหมายปองมานานนับสิบปี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถเอาชนะใจเธอได้สักที และด้วยกาลเวลาที่เปลี่ยนไปเหมือนอย่างยุคสมัย ในเมื่อเป็นคนดีแล้วไม่รัก เขาก็จะร้ายบังคับให้ต้องรัก แล้วถ้าบทสรุปสุดท้ายคือไม่รัก ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ให้คนอย่างเขาได้ครอบครองร่างกาย..ก็ยังดี ท่าทางของอสูรทำตะวันหวั่นใจ คว้าข้อมือใหญ่ที่วาดรูปหัวใจวน ๆ ให้หยุดอยู่กับที่
“พูดมาเลยอสูร พี่ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”
“ผมชอบพี่มากี่ปี?”
“ไม่รู้”
“สาบาน”
“สิบปี”
“นานไหม มีแฟนไปแล้วกี่คน” ตลอดสิบปีเขาอดทนรอวันนั้นเพราะหวังว่าจะมีสักวันที่สามารถเอาชนะใจเธอได้ แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการที่พี่ตะวันมีแฟนแล้วก็ห่างหาย ติดต่อได้บ้างไม่ได้บ้าง กลับมาคุยกันอีกครั้งแบบสนิทใจก็ตอนเธอโสด เหมือนเขาเป็นคนคั่นเวลาเลยนะ..ว่าไหม
“พี่บอกแล้วไงเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้”
“เพราะ?”
“อสูร ไม่ได้ก็คือไม่ได้”
“เพราะอะไรก็พูดมา หรือผมดีไม่พอ?”
“นายดีแล้ว ดีมาก ๆ”
“ทำไมคนนั้นของพี่ไม่ใช่ผม”
“นายเป็นแบบนี้อีกแล้ว”
“เพราะผมเป็นแบบนี้เหรอพี่ถึงไม่เลือกผมสักที”
“ไม่เกี่ยว”
“พี่ช่วยมองผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งได้ไหม ที่ไม่ใช่น้องชายคนสนิทห่าเหวอะไรแบบที่พี่อ้างอะ”
“พี่รักและไว้ใจนายมาก เหมือนน้องชายแท้ ๆ”
“ไม่ได้ต้องการ”
“อสูร..” พึมพำชื่อเจ้าของห้องสีดำนี้เสียงแผ่วเบา พลางคิดว่าเขาจะรู้บ้างไหมกับการที่เธอเว้นระยะห่างทุกครั้งที่เราเริ่มกลับมาใกล้ชิดกันมันหมายความว่าอะไร
“สรุปคือพี่มองผมเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งไม่ได้ โอเค..งั้นผมก็จะมองพี่เป็นแค่พี่สาว ไม่ว่าเราจะทำอะไรกันก็แค่พี่สาว ช่วยจำคำพูดของผมเอาไว้ด้วย”
“อือ” ตะวันตอบรับในลำคอ พยักหน้าเข้าใจ
“สรุปที่มาวันนี้คือพี่อยากให้ผมช่วยจัดการสองคนนั้นจนมันยอมมากราบขอโทษพี่ใช่ไหม”
“ใช่”
“ผมช่วยได้นะ ช่วยได้ทุกอย่าง แต่พี่ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน”
“อีกแล้ว” อสูรพูดอีกแล้ว ตกลงวันนี้จะได้เนื้อหาใจความไหมหรือจะได้แค่น้ำจิ้มกลับไป
“ถ้าผมพูดไป พี่มั่นใจเหรอว่าจะไหว”
“พูดมาก่อน”
“ร่างกายของพี่”
“…” ร่างกาย? ร่างกายที่หมายถึงเซ็กซ์แบบนั้นเหรอ
“ให้ได้ไหม?”
“…”
“หัวใจพี่ผมไม่อยากหวังแล้ว ได้ก็เอาไม่ได้ก็ไม่เอา”
“เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม?”
“ไม่ได้ เพราะผมไม่เคยต้องการอะไรจากพี่ นอกจากร่างกายกับหัวใจ”
“อสูร..”
“เลิกเรียกชื่อผมเสียงแบบนี้ได้แล้ว มันไม่ได้ช่วยให้ผมใจอ่อนกับพี่หรอก” ต่อให้เธอจะร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนกอดขาขอร้องให้ช่วย เขาก็จะยืนยันคำเดิมว่าให้เอาร่างกายมาแลก ถ้าไม่แลกก็ไม่ช่วย จะนั่งมองนิ่ง ๆ เป็นผู้ชมที่ดีอยู่ตรงนี้ ร้องไห้กลับมาก็แค่โอ๋..ไม่มีอะไรมาก ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว
“ผมให้เวลาคิดสิบนาที เดี๋ยวจะกลับมาเอาคำตอบ”
“ส..สิบนาที”
“เหมือนที่พี่ยืนคิดหน้าประตู แต่บอกไว้ก่อนนะ..คิดดี ๆ คิดให้ถี่ถ้วน ตอนนี้พี่หัวเดียวกระเทียมลีบนะ” อสูรกระตุกยิ้มมุมปากพูดอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะประคองเอวเล็กคอดล้มลงนอนและขึ้นคร่อมเธอด้วยความเร็ว ทำสองมือเรียวเล็กรีบดันแผงอก
“ข..ขอคิดก่อน ขอคิด”
“แค่สิบนาที” พูดย้ำว่าให้เวลาแค่สิบนาทีเท่านั้น ถ้ามากกว่านั้นหรือปฏิเสธอีกก็ช่วยตัวเองแล้วกัน
“อ..อือ” ตะวันพยักหน้าตอบหายใจโล่งทันทีที่อสูรยอมลุกออกไป และเมื่อเขาเดินออกไปเธอก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งนวดคลึงขมับ คำนึงถึงข้อดีและข้อเสียต่าง ๆ นานา ในอนาคตที่จะเกิดขึ้นหากเธอตกลงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอสูร
ตอนนี้ที่กลัวที่สุดเลยคือกลัวเจ็บ ทั้งที่อายุขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังไม่เคยปล่อยตัว และถ้าอสูรทำ เขาจะเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ใครต่อใครเขาพูดกันว่าคนเรามักจะไม่ลืมรักแรกคนแรก เธอกลัว..กลัวใจตัวเอง
หากวันใดวันหนึ่งที่อสูรเบื่อ หรือไปเจอผู้หญิงคนใหม่ที่น่าตื่นเต้นเร้าใจมากกว่า คนที่เจ็บก็ต้องเป็นเธอเพราะผู้หญิงโดยส่วนใหญ่แล้วจะรู้สึกผูกพันกับผู้ชายหลังจากร่วมหลับนอน เป็นทฤษฎีที่นักจิตวิทยาทดสอบแล้วว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ทว่า..เหตุการณ์เหล่านี้มันจะเกิดขึ้นในอนาคตข้างหน้า ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีหรือแย่ แต่ที่แน่ ๆ วันนี้..คนที่แพ้ต้องไม่ใช่เธอ!
คงไม่ต้องลังเลซ้ำซาก ถ้ามันทำให้ทั้งสองคนกลายเป็นหมาจนตรอกได้ อะไรเธอก็พร้อมจะยอมทำ
ร่างสูงที่เดินกระดกไวน์จากขวดเดินวนไปมา พลางคิดหาวิธีหว่านล้อมให้คนในห้องยอมตกลงปลงใจหากวิธีนี้ไม่ได้ผล เขาควรมีแผนสำรอง..จะได้รวบหัวรวบหางบีบบังคับให้อยู่หมัดหายพยศสักที หรือควรเลือกวิธีจับกดเหมือนไอ้ปีศาจ? เมนส์มาไม่สน ร้องไห้ไม่สน กดไว้ก่อนโอ๋ทีหลัง..
“เหอะ!” แค่นหัวเราะส่ายหน้า แบบนี้ไม่ได้เรียกจับกดให้หายดื้อแล้วมั้ง เรียกกดให้ตัวมันหายเงี่ยนมากกว่า คิดแล้วก็สงสารพี่สะใภ้ที่ต้องอดทนอยู่กับคนประสาทแดกอย่างมัน
แต่ถ้าวิธีที่ให้เวลาตัดสินใจใช้ไม่ได้จริง ๆ ด้วยเกียรติของอสูร ขอให้คำสัญญาว่าจะไม่มีทางปล่อยตะวันดวงนี้ออกจากห้องไปทั้งที่ยังไม่ได้ครอบครองร่างกายเด็ดขาด! หรือถ้าไม่ได้จริง ๆ คงต้องย่ำต้องยีบีบบังคับกันบ้างแล้วล่ะ เป็นคนดีก็ไม่รัก ลองเล่นบทคนร้ายให้เธอซมซานร้องขอความเห็นใจหน่อยเป็นไง?
สิบนาทีต่อมา
ภายในห้องที่มีแสงไฟเปิดสว่างจ้าครบทุกดวง..
“ตกลงว่า..?” ถามพลางแกว่งขวดไวน์ในมือสบตาพี่ตะวันที่นั่งปลายเตียงมองมายังเขา จนเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ
“พี่คิดว่า..” ยังไม่ทันจะได้ออกความคิดเห็นอะไร อสูรก็จับปลายคางให้เงยหน้าขึ้นแล้วเทไวน์กรอกปากเธอซ้ำ ๆ จนสำลักหน้าดำหน้าแดง การกระทำของอสูรทำมือเรียวเล็กปัดออก ก่อนจะจับลำคอที่รู้สึกร้อนผะผ่าวของตัวเองพลางช้อนตาขึ้นมองค้อนผู้กระทำ
“อาบน้ำไหม เลอะแล้ว” เจ้าของห้องพูดอย่างใจเย็น เชยปลายคางเรียวขึ้นอีกครั้งก่อนจะบีบให้อ้าปากแล้วเทไวน์กรอกปากซ้ำ ไม่วายใช้มือปิดปากบังคับให้กลืนจนมั่นใจแล้วว่าพี่ตะวันกลืนแอลกอฮอล์ลงคอไปหมดแล้ว
“อสูร!”
“ตกลงหรือไม่?”
“อะไร”
“ตอบ อย่าลีลา”
“ทำแบบนี้ทำไม”
“พี่ไม่มีสิทธิ์มาถามหรือต่อรอง แค่ตอบตกลงหรือไม่..เท่านั้นจบ”
“…”
“ระหว่างซมซานอยู่กับผมให้ผมเห็นคนเดียว กับซมซานต่อหน้าพวกมันให้พวกมันหัวเราะสมเพช จะเลือกอะไร!” เขาพูดแล้วชี้ที่ตัวเองสลับกับนอกประตูห้อง ประโยคที่เอ่ยทำพี่ตะวันช้อนตาแดงก่ำขึ้นมาสบตา ซึ่งไม่รู้ว่ามาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นเพราะเธอที่กำลังบีบน้ำตาร้องไห้ให้เขาสงสารกันแน่ จนเธอตอบ..
“แค่ครั้งเดียวใช่ไหม”
“อืม”
“พี่ตกลง”
“พูดง่ายเข้าใจง่ายแบบนี้ค่อยน่าคุยหน่อย”
“…”
“ผมก็ไม่ได้อยากทำให้คนที่ตัวเองรักบอบช้ำหรอก แต่พี่นั่นแหละที่บังคับให้ผมต้องทำ”
“…” เขามันคนเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจที่สุด ที่ผ่านมาคิดว่าทำใจได้แล้วเข้าใจแล้ว เปล่าเลย! เขาไม่ได้คิดกับเธอแค่พี่น้องเพราะเขากำลังรอวันนี้อยู่!
“ด่าผมในใจเหรอ สายตาพี่ออกนะ”
“อสูร!”
“ผมรู้จักพี่มาสิบปี คิดว่าดูไม่ออกหรือไง?” เลิกคิ้วถามพี่ตะวันที่ดูจะทรงตัวไม่ค่อยอยู่ แต่ถ้าทรงตัวอยู่พูดคุยเป็นปกติได้น่าจะแปลกกว่า ขนาดยืนจิบยังมึน นี่โดนจับกรอกปากกลืนไปไม่รู้กี่อึก คงร้อนวูบวาบในกายบ้างแหละ
“พี่เหนียว” ตะวันแสร้งไม่สนใจคำพูดอสูร ชูมือชูแขนเอียงคอให้เขาดูว่าเธอเหนียวเพราะไวน์ในมือเขา เจ้าของขวดไวน์ไหวไหล่ไม่ยี่หระเอ่ย..
“เดี๋ยวไปเตรียมน้ำให้ อย่าหลับแล้วกัน”
“อือ” พยักหน้าตอบทั้งที่ขอบตาใกล้จะปิดแล้วเต็มที
ท่าทางของพี่ตะวันทำอสูรหัวเราะในลำคอ รั้งข้อมือให้ลุกขึ้นเดินตามกันเข้าไปในห้องน้ำ โดยระหว่างที่เปิดน้ำรอน้ำเพิ่มระดับ เขาก็ไม่วายเดินมาวนเวียนป้วนเปี้ยนพี่ตะวัน หากเธอว่าเขาเจ้าเล่ห์..ก็ได้ ยอมรับ อสูรคนนี้ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว นอกจากเสียความบริสุทธิ์ให้รุ่นพี่ แล้วเขาก็ไม่รังเกียจเลยหากเธอจะเคยผ่านใครมา
“นายจะทำจริง ๆ เหรอ..” ถามอสูรที่ยืนตรงหน้า ประคองใบหน้าหล่อเหลาให้ขยับเข้ามาใกล้ ใกล้จนโดนขโมยจูบ ถ้าเป็นปกติแล้วเธอคงขยับหลบหลีก ทว่าวันนี้ร่างกายกลับไม่ต่อต้าน แถมยังโถมไปกอดเอวสอบของอสูรไว้แน่น ทำให้ร่างสูงได้โอกาสรูดซิปเสื้อจากด้านหลังพร้อมกับปลดตะขอบราจน..หน้าอกอวบแยกออกจากกัน
“ทำ”
“อสูร ~”
“อย่าเรียก”
“อสูร..นายจะทำพี่จริง ๆ เหรอ พี่เป็นพี่สาวนายนะ”
“พี่น้องกัน..มันดี ไม่รู้จักเหรอ” พูดขณะที่ขยับมือเคลื่อนขึ้นมาบีบขยำฟอนเฟ้นหน้าอกอวบที่เคยเนียนแต๊ะอั๋งไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสเนื้อแนบเนื้อเต็มไม้เต็มมือแบบนี้สักที
“ฮึ” ตะวันส่ายหน้าตอบคว้าข้อมือที่บีบขยำเนื้อนุ่มของตัวเองแผ่วเบา
“รีบถอดเสื้อผ้าแล้วไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด ผมไม่อยากได้กลิ่นผู้ชายคนอื่นบนตัวพี่” เจ้าของห้องพูดแล้วก็ดันพี่ตะวันให้ไปยืนข้างอ่างอาบน้ำ โดยที่เขาพาตัวเองออกมารอนอกห้องน้ำแทน ซึ่งระหว่างนี้ก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนที่เปื้อนไวน์ไปพลาง ๆ พร้อมกับเช็ดพื้นให้หายเหนียว รอพี่ตะวันออกมา
ร่างเล็กยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกตอนนี้นิ่ง..ก่อนจะพยักหน้าเปลื้องผ้าจนเหลือตัวเปลือยเปล่าเข้าไปนั่งในอ่างอาบน้ำที่ระดับน้ำเพิ่มมาเกินครึ่งแล้วด้วยรอยยิ้ม ตากลมสวยกวาดมองรอบห้องน้ำพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ด้วยที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้กับอสูร..เด็กผู้ชายในวันวานที่เธอหลงรักนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็จำต้องถอดถอนใจเพราะอายุที่น้อยกว่าถึงสองปี
ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าการมีแฟนเป็นผู้ใหญ่นั้นดีกว่า ดีกว่าทั้งเรื่องอารมณ์วุฒิภาวะ ทว่าเมื่อวันเวลาผ่านไป อสูรก็ทำให้รู้ว่า..เด็กก็ไม่ได้แย่ ออกจะดูแลเอาใจเก่งด้วยซ้ำไป บางมุมอาจจะดูงี่เง่าเอาแต่ใจไปบ้าง โดยรวมก็ผสมปะปนกัน คงพอถูไถได้..ไม่อย่างนั้นคงไม่นิยมกินเด็กกันหรอก ถ้าข้อเสียเยอะขนาดนั้นน่ะ แสดงว่าเด็กต้องมีอะไรดี ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งแหละ
“เสร็จยัง ต้องให้เข้าไปอุ้มไหม”
เสียงเรียกดังมาจากด้านนอกห้องน้ำ ทำตะวันที่นั่งถูเนื้อตัวเม้มริมฝีปากติดกันแน่นแล้วตอบกลับไป..
“แป๊บหนึ่ง” ขอเคลียร์ตัวเองอีกสักแป๊บ
เมื่อมั่นใจแล้วตะวันก็ก้าวขาออกจากอ่างอาบน้ำไปยืนล้างตัวในห้องอาบน้ำ เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนู ชุดคลุมที่ไม่รู้ว่าใช้แล้วหรือยังไงมาสวมต่อ..ไร้ซึ่งความรังเกียจ กระทั่งเปิดประตูห้องน้ำก็ได้เห็นหน้าบอกบุญไม่รับของเจ้าของห้องอยู่ที่ปลายเตียง พร้อมกับชุดคลุมสีขาวที่วางตัดกับสีผ้าปูที่นอน
“ชุดนั้นผมใส่แล้ว”
“เหรอ โทษที ไม่รู้อะ เห็นแขวนอยู่ก็นึกว่าใส่ได้”
“ก็ใส่ได้ถ้าไม่รังเกียจ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอก ไม่ได้ถืออะไรมาก”
“เมา?”
“แค่มึน”
“ไม่แค่ เพราะไม่เหมือนเดิม” พูดอย่างรู้ทัน เล่นเดินส่งสายตาแพรวพราวออกมาจากห้องน้ำขนาดนี้ ไม่เมาก็ไม่ใช่พี่ตะวันแล้วล่ะ หญิงสาวที่ถูกจับไต๋ได้พยักหน้ายิ้ม เดินเซ ๆ สยายผมยาวสลวยเดินมาหย่อนก้นนั่งเบียดด้านข้าง เธอว่าตัวเธอเดินเซแล้วนะ คนบนเตียงเซยิ่งกว่า เซจน..ล้มทับเธอเลย
“แก้มแดง”
“อือ..”
“ให้ผมป้องกันไหม?”
“มีไหม”
“ไม่มี”
“แล้วถามทำไม”
“ถามเฉย ๆ ตอนนี้ไม่ทันแล้ว”
“อือ”
“ได้ใช่ไหม?” ถามแล้วพรมจูบริมฝีปากสวยของเธอ และทันทีที่พี่ตะวันพยักหน้าอสูรตัวร้ายก็กลายร่างทันที
“ผมทำนะ ถือว่าบอกแล้ว”
