บทที่ 6 ตอนที่ 5 พี่เสียวมากไหม/ผมเสียว
ตอนที่ 5 พี่เสียวมากไหม/ผมเสียว
“ท..ทำอะไร”
“ก็ทำไง”
“ท..ทำอีกแล้วเหรอ”
“ผมเพิ่งเคยทำไปครั้งเดียว อีกอย่างผมอยากดูด้วยว่ารอยที่คอที่อกมันหายไปไหนหมด”
“ก..ก็บอกไปแล้วไง”
“ไม่เชื่อ”
“เชื่อเถอะ” พยักหน้าให้อสูรเชื่อใจระหว่างที่เขาวางเธอลงบนเตียงที่คุ้นเคย ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจ คว้าไปที่ชายเสื้อแล้วถอดออกจนเหลือเพียงบราเซียลูกไม้สีดำ
“ไหนรอย”
“มีอยู่”
“ไหนรอย?” ถามย้ำเพราะคอนซีลเลอร์ที่ว่ามันเนียนจนกลืนไปกับผิวเธอ เนียนมากเกินไปเหมือนว่าไม่เคยมีรอย คำถามของอสูรทำให้ตะวันขยับก้าวขาลงจากเตียงคว้ามือรุ่นน้องให้เดินเข้าไปยังห้องน้ำด้วยกัน จนมาหยุดอยู่หน้าอ่างล้างหน้า หญิงสาวจึงสบตาผ่านกระจกใช้สองนิ้วชี้ที่ตาตัวเองสลับกับรุ่นน้อง ส่งสัญญาณให้ดูอย่าให้คลาดสายตา
มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบโฟมล้างหน้าของอสูรขึ้นมาบีบใส่มือเล็กน้อย อีกมือก็ใช้รองน้ำมาพรมที่บริเวณลำคอและหน้าอก ก่อนจะใช้โฟมทำความสะอาด จากฟองโฟมสีขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเนื้อจนเผยให้เห็นรอยเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนที่ลำคอลงมาจนถึงหน้าอกอวบ เจ้าของห้องที่เห็นแบบนั้นก็แสร้งมองไปทางอื่นดันลิ้นสากเลียริมฝีปากยิ้ม ๆ ที่เห็นว่าพี่ตะวันไม่ได้โกหก กระทั่งเธอล้างโฟมออกแล้วหันมาสบตา
“เห็นรอยหรือยัง”
“ครับ”
“ทีนี้ก็คงไม่ถามซ้ำอีกใช่ไหม ถ้าต่อ ๆ ไปรอยหายไป”
“ถาม”
“ทำไม?”
“แล้วผมก็จะให้ล้างแบบนี้ให้ดูทุกครั้ง ถ้ามีรอยเพิ่มพี่เจอดีแน่” พูดเหมือนคาดโทษ ย่อตัวลงอุ้มพี่ตะวันพาดบ่าไปยังเตียงนอน คราวนี้รุ่นพี่ขยับตัวไปดึงผ้าห่มมาคลุมแทบทั้งตัวต่างจากเขาที่กำลังจะถอดเสื้อเป็นเพื่อนเธอ..
“พ..พี่ว่าวันนี้อย่าทำเลย ประจำเดือนพี่จะมาอะ กลัวมีกลิ่น..สกปรก”
“ไม่ถือ” ตอบหน้าตาเฉย โยนเสื้อที่เพิ่งถอดเมื่อครู่ไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
“ม..มีไหม”
“ไม่มี”
“วันหลัง..ใส่ได้ไหม”
“ได้”
“อ..อือ” หญิงสาวพยักหน้ามองกล้ามหน้าท้องของอสูร จนมือใหญ่เลื่อนผ่านไปปลดเข็มขัด กระดุมกางเกง..เธอจึงได้เห็นเป้ากางเกงที่เริ่มตุงนูนขึ้น
“วันก่อนพี่เมาอาจจะจำได้เลือนราง วันนี้ไม่เมา..น่าจะจำได้ชัดเจน”
“ย..อย่าพูดได้ไหม”
“ทำไม”
“มัน..”
“อาย?”
“อสูร” เรียกเขาเสียงแผ่วเบา
“อายอะไร คนกันเอง ผมยังกล้าถอดต่อหน้าพี่เลย ไม่เห็นจะอายอะไร”
“ก็นายมันหน้าหนาไง”
“ผมนี่นะ?” เขาเหรอหน้าหนา ถ้าไม่ใช่เธอหรือไม่ได้เงี่ยนจริง ๆ ไม่มีทางถกถอดกางเกงให้ใครได้เห็นอสูรร้ายแน่นอน!
“ใช่ หน้าไม่อาย” เธอตอบให้ได้ยินแค่ตัวเอง แต่เขากลับขยับขึ้นมานั่งด้านข้างแล้วกระชากผ้าห่มเหวี่ยงไปกองบนพื้น ทำเธอเซล้มไม่เป็นท่า พยายามตั้งหลักเพื่อนั่งต่อปากต่อคำ สุดท้ายก็..ไม่ทัน เพราะอสูรเจ้าเล่ห์ปลดตะขอบราเรียบร้อยแล้ว
“นี่!” ตะวันหันไปแหวใส่คนเจ้าเล่ห์เสียงดัง ท่าทางน้ำเสียงนั้นไม่ได้ทำให้อสูรรู้สึกผิดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกันเขายื่นมือมาคว้าที่ข้อมือ
“เอามือออก”
“ไม่”
“ผมจะดู”
“ไม่ดู”
“ถ้าดูดเลย พี่แสบผมไม่รู้ด้วยนะ” การพูดแบบมีเหตุผลทำให้พี่ตะวันยอมผละมือออกจากหน้าอกอวบ เผยให้เห็นรอบลานนมที่ยังคงมีรอยแดงอยู่เล็กน้อยไม่มากเท่าวันก่อนที่เขากลืนกิน
“แดงอยู่นิดหน่อย ตอนอาบน้ำแสบไหม”
“อือ”
“แล้วข้างล่างล่ะ”
“อือ” ครางตอบในลำคออย่างคนไม่เต็มใจตอบมากนัก ทำให้อสูรยื่นมือมาบีบขยำฟอนเฟ้นหน้าอกอวบจนเธอต้องขยับตัวหลบ
“อือ อือ อือ อยู่นั่นแหละ เจ็บไม่เจ็บก็บอก ผมจะได้เบาแรงลงหน่อย”
“งั้นก็เบาหน่อย”
“ตกลงคือเจ็บ?”
“แล้วครั้งแรกนายไม่เจ็บหรือไง” ถามอสูรที่มัวแต่ตั้งคำถามกับเธอไม่หยุดหย่อนหน้าตาบูดบึ้ง
“เจ็บ ถลอก..ช้ำเลือด”
“ก็นั่นแหละคำตอบ”
“แต่พี่ไม่ได้ตอบผมแบบนี้”
“หยุดพูดเรื่องนี้สักทีอสูร!”
“ได้ งั้นก็ถอดกางเกงเลย จะได้ทำอย่างอื่นแทน”
“นี่! นายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่อสูร” ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลยด้วยซ้ำ มีบ้างที่จับมือถือแขนกอดเอวกอดคอกัน แต่ก็ไม่ได้มากขนาดนี้..ไม่พูดจาลามกแบบนี้ด้วย ทำไมวันนี้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?
“ทำไมเหรอ เมื่อก่อนผมเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษใช่ไหม”
“…”
“เสียใจด้วยนะ อสูรคนนั้นไม่อยู่แล้ว”
“…”
“ผมว่าผู้หญิงนี่ก็แปลกนะ ผู้ชายดีด้วยไม่ชอบ มองข้ามตลอด ต้องเป็นผู้ชายร้าย ๆ เลว ๆ หน่อย ถึงจะต้องตาต้องใจ..”
“ก..ก็ไม่ทุกคนหรอก”
“เหรอ พี่ล่ะชอบแบบไหน”
“ก็..”
“ชอบแบบไหนก็ช่างเถอะ ผมอยากให้พี่เห็นผมทุกเวอร์ชันนั่นแหละ ไม่ว่าจะดีจะร้ายผมอยากให้พี่เห็นจะได้ไม่ตกใจมากเวลาที่..”
“ที่?”
“ช่างมันเถอะ”
“อะไรของนายเนี่ย มาพูดให้สงสัยแล้วก็บอกช่างมัน แบบนี้ได้หรือไง”
“งั้นผมขอถาม พี่จะอยากรู้จักตัวตนของผมไปเพื่ออะไร ในเมื่อพี่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม”
“ก็..”
“ที่พี่ยอมตอนนี้มันเป็นเพราะผลประโยชน์ ถ้าไม่มีเรื่องนี้มาเกี่ยวพี่คงโกรธ งอน บล็อกหนีไปแล้ว ผมพูดถูกไหม” คิดว่าไม่รู้เหรอที่ยอมง่ายขนาดนี้เพราะอะไร เขาไม่ได้โง่ขนาดที่จะยอมให้ใครมาหลอกใช้ง่าย ๆ หรอกนะ แต่เพราะเป็น..เธอไง ถ้าไม่ใช่เธอคิดว่าคนอย่างเขาจะเอาเรื่องเซ็กซ์มาต่อรองเหรอ ฝันไปเถอะ!
ประโยคของอสูรทำเธอที่นั่งรอฟัง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะมันจริงอย่างเขาว่า แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเสียดายความบริสุทธิ์ที่เขาพรากมันไป ออกจะรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ได้เห็นอสูรอีกคน ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน..
สิบนาทีต่อมา
เราต่างก็นั่งนิ่งสบตากันเงียบ ๆ ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา เธอเลยกลืนน้ำลายแล้วขยับตัวปลดกระดุมกางเกง ถอดมันออกเชื่องช้าเหลือไว้เพียงแพนตี้ที่ปกปิดกลีบกุหลาบงามไว้ ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นเลยขยับตัวลงจากเตียงเพื่อถอดกางเกง
“ขอโทษ..ที่ทำให้อารมณ์เสีย” ตะวันเอ่ยขอโทษเจ้าของห้องที่มีสีหน้าไม่ต่างกันอย่างคนสำนึกผิด
“ช่างมันเถอะ”
“โกรธใช่ไหม..”
“ผมจะโกรธพี่ไปทำไม” ถามขณะที่ขยับไปนั่งด้านข้างพี่ตะวัน เกลี่ยผมยาวสลวยไปไว้ด้านหลัง ประคองแผ่นหลังเธอล้มลงนอนหนุนหมอนเพื่อเปลี่ยนจากการนั่งคุยเป็นนอนคุยกันแทน สองมือเรียวเล็กขยับขึ้นมาประคองใบหน้าหล่อเหลาที่เข้ามาใกล้แล้วเอ่ย..
“พี่เซ้าซี้มากไปจนนายรำคาญ ขอโทษนะ”
“ผมไม่ได้เป็นอะไร แค่มีพี่อยู่ตรงนี้ผมก็พอใจแล้ว”
“อยากขอโทษ..”
“งั้นก็ทำตัวสบาย ๆ ผ่อนคลาย แล้วเดี๋ยวจะหายโกรธ”
“อือ” ตะวันครางรับผละมือที่ประคองใบหน้าหล่อออกเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอ หลับตาลงเชื่องช้า ร่างสูงเห็นท่าทางสมยอมก็รู้สึกพึงพอใจอยู่ไม่น้อย เลยทาบทับริมฝีปากลงไปบดคลึงปากเรียวสวยของรุ่นพี่แผ่วเบา ก่อนสองเราจะเริ่มขยับลำตัวลูบไล้กันและกันเหมือนอย่างลิ้นซุกซนที่เริ่มตวัดเกี่ยวพันกัน
เพียงครู่เดียวเท่านั้น อันเดอร์แวร์แพนตี้ก็ลงไปกองอยู่ที่ปลายเตียง..
“อ..อสูร” ตะวันคว้าข้อมือรุ่นน้องที่กำลังลูบไล้ลงไปยังของสงวนให้หยุดชะงัก พลางส่ายหน้า ทำให้อสูรขมวดคิ้วเอ่ย..
“ทำไม”
“พ..พี่ว่ามันไม่สะอาด”
“แค่ใช้มือก็ได้..”
“ห..ห้ามเลียมือ..นะ”
“หึ พูดแบบนี้แสดงว่าจำได้?”
“ตอบก่อน”
“ครับ” อสูรยิ้มกว้างตอบ พรมจูบริมฝีปากเรียวสวยย้ำ ๆ โดยที่มือก็ขยับลูบไล้ลงต่ำไปเรื่อย ๆ จนสัมผัสกุหลาบงามของเธอ
“บ..เบานะ ยังเจ็บอยู่” ประโยคนี้ทำให้อสูรดันตัวเองลุกขึ้นเอียงคอมองของรักของหวงของเธอ ด้วยความเขินอายเลยขยับขาเข้าหากันเพื่อปกปิด ทว่าเขากลับ..ดันเข่าสองข้างให้แยกออกกว้าง พร้อมกับขยับทับขาเธอแนบเตียงไว้
“แดงอยู่จริงด้วย ไม่เป็นไร..เดี๋ยวผมทำเบา ๆ” ไม่ว่าเปล่าป้ายน้ำลายจากโพรงปากไปลูบไล้ความสวยงาม ขยับปลายนิ้วเขี่ยเม็ดเล็กเพิ่มอารมณ์ให้คนใต้ร่าง เผื่อว่าร่างกายจะตอบสนองมากกว่าที่เป็นอยู่
ในระหว่างที่มือทำหน้าที่ ใจก็เรียกร้องให้ลงไปหยอกเย้าหน้าอกอวบของเธอ ปกติแล้วเขาไม่เคยต้องเล้าโลมใคร มากสุดก็แค่ถอดกางเกง สั่งให้อีกคนอ้าปากสวมถุงยางให้เท่านั้น แต่พอเป็นพี่ตะวัน อะไร ๆ เขาก็อยากทำมันทั้งหมด ไม่คิดรังเกียจหรืออยากรีบทำรีบเสร็จเลยสักนิด จะว่าลีลาก็ไม่ใช่..แต่แค่อยากทำทุกครั้งให้ดีที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ร่วมเตียงกันอีกกี่ครั้ง
“อ..อสูร ~” ตะวันขยับตัวครางชื่อคนด้านบนเสียงหวาน สอดมือเข้าไปรั้งข้อมือใหญ่ที่เหมือนกำลังสอดใส่ขยับเข้าออกให้หยุดการกระทำ เพราะอยู่ ๆ เธอก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาในตอนที่หน้านิ้วสัมผัสผ่านปุ่มกระสันวน ๆ แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ นอกจากอสูรจะไม่หยุดแล้ว เขายังทำต่อเนื่องเรื่อย ๆ จนร่างกายร้อนวูบวาบชาไปทั้งตัวพร้อมกับเกร็งสู้มืออสูรที่ยังคงทำเหมือนเดิมซ้ำ ๆ
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเธอทำอสูรหัวเราะชอบใจ พรมจูบทั่วใบหน้า ก่อนจะกัดแก้มเบา ๆ เหมือนมันเขี้ยว..
“พี่เสียวมากไหม” กระซิบถามในตอนที่ตัวเองขยับจัดท่า สาวแก่นกายชักรูดเตรียมความพร้อมก่อนสอดใส่ ซึ่งก็ไม่ได้คำตอบ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจไม่เป็นจังหวะเท่านั้น และการที่พี่ตะวันถึงจุดสุดยอดก่อนนั้นก็ทำให้น้ำสีใสไหลย้อยออกมาจากร่องรักจนเปื้อนผ้าปูที่นอน
“น้ำพี่เยอะมาก..” กระซิบบอกอีกครั้งก่อนจะขยับไปแนบชิด กดท่อนลำพาดแล้วให้ส่วนหัวถูไถให้คุ้นชิน จนมั่นใจว่าพี่ตะวันพร้อมแล้วเขาเลยขยับเอวดันความใหญ่ยาวฝ่าร่องรักคับแคบเข้าไป โพรงเนื้อนุ่มนิ่มด้านในบีบรัดตัวตนเขาเป็นระยะ ระหว่างที่พยายามดันให้ลึกจนสุดความยาว..
“จ..เจ็บ” เจ้าของความสวยงามเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทำร่างสูงขยับถอดถอนตัวตนแล้วสอดใส่เข้าไปใหม่อีกครั้ง
“โคตรอึดอัดเลย”
“อ..อือ” ตะวันพยักหน้ารับสั่น ๆ เพราะภาพอสูรเมื่อคืนก่อนที่โถมแรงกระแทกไม่ยั้งยังจำติดตา และตอนนี้เธอก็กำลังหวาดกลัว กลัวว่าเขาจะรุนแรงแบบคราวก่อน..
อสูรที่สามารถฝ่าความคับแคบเข้าไปได้จนสุดความยาว ขยับเข้าออกเชื่องช้ามองตัวตนของตัวเองสลับกับของพี่ตะวันที่กลืนของเขาเข้าไปจนมิดยิ้ม ๆ ก่อนจะดันแคมเนื้อสองข้างแยกออกจากกันแล้วสอดใส่ซ้ำเข้าไป กระแทกสองสามครั้งรัว ดูเหมือนว่าแรงกระแทกจะเบาไปจนไม่มีเสียงครางให้ได้ยิน เขาเลยขยับตัวแนบชิดพี่ตะวันมากยิ่งขึ้น พร้อมกับกดขาสองข้างให้แยกออกกว้างเพื่อรองรับแรงกระแทกที่กำลังจะโถมใส่..
“อ..อสูร ~ จ..เจ็บ” เสียงทรมานที่เปล่งออกไปทำมือใหญ่รีบผละออกแล้วโถมตัวลงมาคล้ายทาบทับพรมจูบปากเธอซ้ำ ๆ
“จุก ~” เธอเลยเอ่ยบอกเขาขณะที่ริมฝีปากเราแตะกัน
“ผมเสียว”
“อย่าทำแรงได้ไหม”
“เมื่อไหร่พี่จะชิน”
“ฮึ..” ส่ายหน้าไม่รู้
“ผมรอได้ ไม่เป็นไร..” พูดแล้วก็สอดลิ้นเข้าไปตวัดหยอกเย้าลิ้นอุ่นของหญิงสาวคนรัก มือก็บีบขยำหน้าอกอวบไม่ออมแรงเหมือนอย่างเอวสอบที่โถมท่อนลำกระแทกย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ เมื่อไหร่ที่พี่ตะวันขยับใบหน้าหนีหรือกำลังจะเอ่ย..เขาก็รีบใช้ปากปิดปาก กระแทกเธอรัวให้ไม่ต้องพูดอะไร เพียงแค่ครางในลำคอในโพรงปากให้เขาได้ยินคนเดียวก็พอ
จังหวะที่ใกล้จะถึงจุดสุดยอดเต็มที เสียงกริ่งก็ดังรบกวน ทำให้เขารีบยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งคุกเข่ารั้งพี่ตะวันมากระแทกถี่ยิบจนเนื้อนมไข่ส่ายสะบัดไปมา และท่าทางทรมานปานจะขาดใจของพี่ตะวันก็ทำให้เขายิ่งมีอารมณ์ กระสันอยากจะรุนแรงมากกว่านี้ เลยไม่รู้ว่าตัวเองเผลอโถมแรงไปแรงแค่ไหน รู้อีกทีก็ตอนที่เสียวซ่านเกร็งอยู่ในร่องรักคับแคบของเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้เสียวถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดเสียงกริ่งก็ดังรบกวนอีกครั้ง ทำให้อสูรรีบโถมตัวไปจูบหน้าผากชุ่มเหงื่อแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปคว้าชุดคลุมออกมาสวมใส่ด้วยความเร็ว
“ใครวะ!” สบถออกมาเสียงไม่ดังมากนักระหว่างที่กำลังผูกปมเชือก และเมื่อส่องดูแล้วก็ต้องส่ายหน้า กระชากประตูอย่างแรง
“กูลืมของ”
“อะไร!”
“กูแค่ลืมของมึงหงุดหงิดอะไรขนาดนั้น แล้วนี่..อาบน้ำ?” ปีศาจเดินเข้ามาในห้องคว้ากล่องบุหรี่ของตัวเองมาชูให้น้องชายดู แต่เมื่อเปิดออกก็พบว่า..มันว่างเปล่า ทำให้ไอ้อสูรเดินมาผลักเขา
“กลับไป!”
“อะไรครับเนี่ย มึงทำอะไรอยู่?”
ตุบ! เสียงดังมาจากในห้องนอน ทำให้อสูรและปีศาจหันมาสบตากัน ก่อนจะดึงรั้งฉุดกระชากกันจนปีศาจออกคำสั่งเสียงดัง
“มาจับมัน!!” สิ้นสุดเสียง ลูกน้องก็วิ่งเข้ามากอดแขนกอดขาไอ้อสูรเอาไว้แน่น ทำพี่ชายอย่างเขายิ้มกริ่มยืนจัดเสื้อให้กลับเข้าที่ แล้วชี้ไปยังห้องนอนของน้องชายที่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
“ใคร..อยู่ในห้อง?”
“อย่าเสือก”
“ตะวัน..เหรอ” ถามขณะที่ขาก็ค่อย ๆ ก้าวไปทางห้องนอนจนหยุดอยู่หน้าห้อง
“ไอ้ปีศาจ! มึงอย่าประสาท!”
“อะไร กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ปล่อยกู!” อสูรตวาดใส่ลูกน้องของพี่ชายเสียงดัง ทว่าพวกมันกลับไม่เชื่อฟังกอดแข้งกอดขาหลับตาปี๋ ไม่สบตาเขากันเลยสักคน!
แก็ก..ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กในชุดคลุมสีดำที่เดินออกมา
ทำอสูรสะบัดลูกน้องพี่ชายจนกระเด็น และรีบเข้าไปประชิดตัวพี่ตะวันทันที
“ก..เกิดอะไรขึ้น” ตะวันถามเสียงสั่นกอดเอวสอบเอาไว้แน่น
“เข้าไปรอในห้อง”
“ไม่เอา..”
“พี่ ผมพูดก็ฟังหน่อย”
“ฮึ..” ตะวันส่ายหน้า เจ้าของห้องอย่างอสูรเลยถอนหายใจหันไปสบตาพี่ชาย
“พาลูกน้องของมึง ออก-ไป!”
“เมียสินะ เมียอะแหละ..พี่ไปก่อนนะน้องสะใภ้” ปีศาจแสร้งพูดลอยหน้าลอยตา ชะเง้อหน้าไปบอกลาผู้หญิงของน้องชายกวน ๆ ทำไอ้อสูรกระแทกลมหายใจดัง จำต้องรีบออกจากพื้นที่ส่วนตัวของมัน ก่อนจะถูกแดกหัวกันถ้วนหน้า
“เห็นไหม..กูบอกแล้ว มันเอา!” ปีศาจเดินผิวปากอารมณ์ดีคุยกับลูกน้องที่เดินตามหลัง ต่างจากลูกน้องที่ก้มหน้าไม่กล้าเงย ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเดียว
“เงียบ ไม่มีใครเห็นด้วยเลย?”
“ไม่ครับ นายน้อยโกรธ”
“กูแค่หยอก พี่น้องหยอกกัน มึงกลัวเหรอ”
“กลัวครับ” ชายชุดดำหลายคนตอบพร้อมกันเสียงดัง ทำปีศาจหัวเราะร่าไม่สะทกสะท้าน
ภายในห้องที่มีคนสองคนอยู่ในชุดคลุม..
“ออกมาทำไม”
“พี่ได้ยินเสียงนาย..โวยวาย”
“วันหลังไม่ต้องออกมา ไอ้ปีศาจมันเห็นพี่แบบนี้อีกหน่อยมันก็แซวทั้งผมทั้งพี่”
“ก็..ไม่เป็นไร ปกติก็แซวอยู่แล้ว”
“ชอบให้มันบอกว่าพี่เป็นเมียผมเหรอ?” เธอคงไม่ชอบหรอก ที่ผ่านมาปฏิเสธเขานับครั้งไม่ถ้วน
“…ก็”
“ผมขอโทษแทนมันด้วยนะ มันปากหมาอะ”
“อือ ไม่เป็นไร..” ไม่เป็นไรที่หมายความว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ เพราะที่ผ่านมาพี่ชายอสูรก็แซวเราสองคนอยู่แล้ว จะแซวต่ออีกหน่อยคงไม่เสียหาย..อะไร
