บทที่ 2 2

“ทำไมมึงต้องพูดแบบนั้นกับน้องรดาด้วยวะไอ้พีท น้องเขาอุตส่าห์หวังดีซื้อมาให้” เพื่อนของพีรวัสคนหนึ่งพูดขึ้นมาหลังจากที่รินรดาเดินไปไกลแล้ว

“กูพูดเรื่องจริง รดาทำตัวน่ารำคาญแบบนี้มาตั้วแต่เด็กจนโต ถูกตามใจจนเคยตัวนิสัยไม่น่ารักเอาซะเลย” พีรวัสพูดแต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาจากตำราเรียน

“มึงบอกว่าน้องรดาน่ารำคาญไม่น่ารัก แต่ก็แปลกที่หนุ่ม ๆ เดินหน้าขายขนมจีบเป็นว่าเล่นเลย” เพื่อนอีกคนพูดขึ้น

พีรวัสนิ่งไปนิดเพราะรู้ว่าสิ่งที่เพื่อนพูดมันเป็นเรื่องจริง เขาเองยังถูกถามเรื่องรินรดาบ่อย ๆ บางคนก็ใส่เกียร์เดินหน้าเข้าทางเขาด้วยซ้ำ ชนาเทพเองก็โดนแต่เพราะอีกฝ่ายฝึกงานที่โรงพยาบาลทำให้ไม่ค่อยได้เจอพวกผู้ชายพวกนั้นเท่าเขา

“ตกลงมึงไม่ได้คิดอะไรกับน้องรดาจริง ๆ ใช่ไหมไอ้พีท” ชายหนุ่มที่ภูวิชถามขึ้นหลังจากนั่งฟังเงียบ ๆ มานานอยู่ ๆ ก็ถามออกมา

“กูว่าตัวเองก็พูดชัดเจนนะ ต่อไปเลิกมาถามเรื่องรดากับกูได้แล้ว บอกแล้วไงว่ากูไม่มีทางคิดอะไรกับรดาแน่นอน ผู้หญิงเอาแต่ใจแบบนั้นกูไม่มีเวลามานั่งเอาใจอยู่หรอก” พีรวัสพูดอย่างหัวเสีย

“โอเค ต่อไปกูจะไม่ถามเรื่องน้องรดากับมึงอีก แต่กูอยากจะบอกมึงว่ากูจะเดินหน้าจีบน้องรดาอย่างจริงจัง” ภูวิชพูดเสียงจริงจังออกมา เพื่อนทุกคนที่ได้ยินคำพูดของภูวิชก็พากันตกใจเพราะภูวิชขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้เจ้าเสน่ห์มาก ที่ผ่านมาไม่เคยได้ยินว่าเขาจะเอ่ยปากจีบใครจริงจังแบบนี้มาก่อน

ความหนักใจเกิดขึ้นในหัวของพีรวัสทันที เพราะภูวิชขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ชอบหว่านเสน่ห์ถ้าลองมันสนใจแล้วไม่เคยมีผู้หญิงคนนั้นรอดมือภูวิชไปได้ ด้วยความที่รูปหล่อพ่อรวยทำให้เป็นที่หมายปองของผู้หญิงมากมายเคยมีผู้หญิงมาตบตีแย่งชิงชายหนุ่มมาแล้ว

“มึงจะมาบอกกูทำไม กูไม่ได้เป็นอะไรกับรดาถ้ามึงอยากขออนุญาตก็ต้องไปขอไอ้หมอหนึ่งมันนู้น” เขาโยนไปให้ชนาเทพตัดสินใจ เพราะรู้ว่าชนาเทพคงไม่ยอมให้ภูวิชเข้าใกล้รินรดาแน่

“ถ้างั้นกูขอตัวไปหาหมอหนึ่งก่อนนะ” ภูวิชพูดแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์และเดินออกจากตึกเรียนไปทันที โดยมีสายตาของกลุ่มเพื่อนมองตามไป และมีดวงตาหนึ่งคู่ที่มองตามอย่างไม่พอใจ

“ไอ้ภูมันเอาจริงเว้ย”

...

“น้องรดาพี่ซื้อขนมมาฝากจ้ะ” น้ำรินเดินเข้ามาหารุ่นน้องในเช้าของวันหนึ่งพร้อมกับยิ้มให้อย่างผูกมิตร

“ซื้อมาให้ทำไมเหรอคะ” รินรดาเงยหน้ามองคนพูดแล้วก้มมองขนมที่อีกฝ่ายวางไว้บนโต๊ะ และก็เห็นว่าเป็นขนมเค้กร้านดังและเป็นเจ้าโปรดของเธอด้วย

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพี่เห็นว่าขนมน่ากินดีก็เลยซื้อมาฝากน่ะ” น้ำรินพูดขึ้นมา

รินรดามองหน้าหญิงสาวรุ่นพี่แล้วยิ้มมุมปากขึ้นมา เพราะรู้ดีว่าน้ำรินต้องการอะไรนี่ไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ซื้อขนมมาให้เธอแต่ไม่ได้อยากผูกมิตรกับเธอหรอกนะ เป้าหมายที่แท้จริงของพวกนี้คือพีรวัสต่างหาก

“ขอบคุณพี่น้ำรินมากนะคะที่อุตส่าห์ซื้อมาฝาก แหมใจดีน่ารักอย่างนี้นี่เองพี่พีทถึงได้ชอบและยอมทิ้งให้คุณป้ากินข้าวคนเดียวจนท่านบ่นน้อยใจอยู่หลายหน รดาเลยไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนท่านอยู่หลายวันเชียวค่ะ แต่ถ้ารดาเป็นพี่พีทก็คงทิ้งแม่มาหาพี่น้ำรินเหมือนกันแหละค่ะ” รินรดาแกล้งพูดแขวะและยิ้มหวานให้อีกฝ่ายเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา

น้ำรินหน้าชาและยิ้มเจื่อน ๆ ไปเมื่อได้ยินคำพูดของรุ่นน้อง ไม่รู้ว่าเธอตีความผิดหรือว่ารินรดาตั้งใจพูดแบบนั้นกันแน่ และเธอก็ไม่เคยรู้เลยว่าพีรวัสถูกมารดาตำหนิเรื่องนี้ เพราะทุกครั้งที่เจอกันก็ไม่เห็นเขาพูดอะไรกว่าเขาจะไปส่งเธอที่บ้านก็เป็นช่วงหัวค่ำ

“พอดีต้องขึ้นเรียนแล้ว พี่ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็เดินไปทันทีทิ้งให้สายตาของเพื่อน ๆ รินรดามองตามไปอย่างงง ๆ

“นี่ตกลงเธอขอบคุณหรือต่อว่าพี่น้ำรินเขากันแน่เนี่ย” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้

“ขอบคุณสิ เขาอุตส่าห์ซื้อขนมเค้กมาฝากชิ้นหนึ่งตั้งหลายบาท พวกเธอกินไหมล่ะเอาไปแบ่งกันกินสิ” รินรดาพูดพร้อมกับเลื่อนกล่องสวยไว้ตรงหน้าของเพื่อน

“ให้จริงเหรอ แล้วเธอไม่กินหรือไงเขาซื้อมาฝากเธอนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างมีมารยาท ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอได้กินขนมของคนที่เอามาให้รินรดา ที่ผ่านมาที่ทั้งผู้ชายและผู้หญิงส่งขนมมาให้เพื่อนเธอแถมทุกเทศกาล แต่รินรดาไม่เคยกินเลยกลายเป็นพวกเธอที่อิ่มทุกครั้งไป

“ไม่ต้องคิดมากหรอก พวกเธอกินเถอะช่วงนี้ฉันเบื่อของพวกนี้น่ะ” รินรดาพูดแล้วยิ้มให้เพื่อนก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ

ที่บอกว่าเบื่อเธอรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ เพราะภูวิชซื้อมาให้เธอทุกวันเมื่อหลายวันก่อนชายหนุ่มเดินเข้ามาหาแล้วพูดว่าแอบชอบเธอมานาน เลยอยากขอโอกาสให้เธอได้เรียนรู้ว่าเขาเป็นคนยังไงถ้าลองศึกษาดูแล้วเขาไม่ดีพอสำหรับเธอ เขาจะเป็นคนถอยเองไม่ตามตื้อให้ต้องลำบากใจแถมภูวิชยังบอกอีกว่าพีรวัสอนุญาตให้เขาจีบเธอได้ คำพูดนี้มันทำให้เธอโมโหพีรวัสไม่น้อย และคิดว่าเธอต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่องเสียที นอกจากนั้นยังมีเรื่องที่เธอเพิ่งรู้มาจากมารดาของพีรวัสอีกด้วย

อีกอย่างเธอก็รู้ว่าน้ำรินไม่ได้รักใคร่ปรารถนาดีอะไรกับเธอมากมายนักหรอก น้ำรินเองก็มีจุดประสงค์เหมือนกันภายใต้หน้ากากหญิงสาวที่แสนดีซ่อนอะไรอยู่เธอรู้ดี

รินรดาเดินตรงเข้ามาหาพีรวัสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ตึกเรียนของคณะและก็เห็นว่าเขากำลังนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนแน่นอนว่ามีน้ำรินนั่งอยู่ด้วย ความสนิทสนมของน้ำรินและพีรวัสทำให้เธออดโมโหไม่ได้แต่พยายามบอกตัวเองว่าวันนี้เธอมาเรื่องอื่นไม่ใช่มาอาละวาดเรื่องของน้ำริน

“น้องรดามาหาพี่ถึงนี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” ภูวิชพูดด้วยน้ำเสียงยินดีอย่างไม่ปิดบัง

“รดามาหาพี่พีทค่ะ” รินรดาตอบเสียงเรียบนิ่ง ฝ่ายภูวิชเองก็หน้าเจื่อนไปทันที

“มีอะไรจะพูดก็พูดมา” พีรวัสพูดเสียงนิ่ง ๆ แต่ไม่ได้หันมาสนใจรินรดาเลยแม้แต่น้อย อาการไม่ใส่ใจของพีรวัสทำให้เธอต้องเม้มปากแน่นแล้วพูดออกมาอีกครั้ง

“รดาขอคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหมคะ”