บทที่ 2 ข้อเสนอ
“ก็ไม่รู้สิคะ... ตอนนี้ฉันยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องชายคุณ แม้ว่าเขาจะทำตัวเป็นเจ้าบุญทุ่ม คอยเสนอนั่นเสนอนี่ให้ฉัน พอดีฉันมีครบทุกอย่างอยู่แล้วเลยไม่สนใจ” กันติชาว่าพลางยักไหล่น้อยๆ สีหน้าราวกับเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วรอยยิ้ม “แต่ก็ไม่แน่นะคะ ถ้าวันหนึ่งเขาเสนอสิ่งที่ฉันยังไม่มี... ฉันอาจจะเซย์เยสก็ได้”
คำพูดนั้นกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย แต่แววตาและท่าทางกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ทำให้ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วแน่น นิ่งไปเหมือนพยายามวิเคราะห์ให้ได้ว่า กันติชาคือผู้หญิงประเภทไหนกันแน่
แต่เขาจะสนใจไปทำไม ในเมื่อเป้าหมายที่แท้จริงของเขาในวันนี้คือการกำจัดเธอให้พ้นทางจากชีวิตของน้องชาย ตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ยังเด็ก
“ต้องการเท่าไหร่ในการลาออกจากบริษัท? ผมจะเซ็นเช็คให้เดี๋ยวนี้”
เมื่อได้ยินข้อเสนอจากชายหนุ่มตรงหน้า กันติชาก็ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายเต็มทน
“พวกคนรวยก็มักจะเป็นแบบนี้สินะคะ... คิดว่าเงินจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง” แม้ใบหน้าจะเรียบนิ่ง แต่หางเสียงมีแววประชดประชันเจืออยู่ชัดเจน “คุณก็รู้นี่ ว่าน้องชายคุณน่ะ ถ้าอยากได้ใคร...ก็ต้องได้ จะดีจะเลวไม่สำคัญ ขอแค่ได้ไว้ก่อน ส่วนฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่วันหนึ่งอาจจะจนตรอกจนต้องยอมทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ เพื่อความอยู่รอด” หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนจะเอียงคอถามต่อเสียงหวาน แต่ตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ใครๆ ก็รักตัวกลัวตายทั้งนั้น คุณว่าจริงไหมคะ...ท่านประธาน”
“แล้วตกลงคุณจะเอายังไง” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงโยกโย้ไม่เลิก
“แล้วคุณล่ะ... คิดว่าฉันควรจะเอายังไงดี?” เธอย้อนถามกลับอย่างไร้เดียงสา พลางส่งยิ้มใสซื่อให้เขาอย่างจงใจ
กวินเริ่มหมดความอดทนอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนี้มีพรสวรรค์ด้านการกวนประสาทโดยแท้ หรือบางที... หากการพูดคุยอย่างสันติไม่เป็นผล เขาอาจต้องใช้วิธีการที่แข็งกร้าวมากขึ้น เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่เธอจะเล่นด้วยได้ง่ายๆ
“ผมควรฆ่าคุณเลยไหม?” เขาเอ่ยเสียงเย็น “ผมทำได้นะ”
“ก็เอาสิคะ” กันติชาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “แต่ถ้าคุณฆ่าฉันเมื่อไหร่... ไฟล์เสียงที่ฉันอัดไว้จะกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่มัดตัวคุณว่าเป็นฆาตกร”
“ไฟล์เสียง อะไรของคุณ” กวินขมวดคิ้ว
“ก็ไฟล์เสียงของคุณนั่นแหละค่ะ” หญิงสาวตอบหน้าตาย “ฉันอัดไว้หมด ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถมาแล้ว ตอนนี้มันอัพขึ้นระบบคลาวด์เรียบร้อย และเชื่อมกับอุปกรณ์ทุกตัวที่ฉันมี”
ว่าแล้วเธอก็ยกนาฬิกาข้อมือแบรนด์ดังขึ้นมาโชว์ให้เขาดูอย่างภาคภูมิ นาฬิกาเรือนนั้นสามารถบันทึกเสียงและวิดีโอได้ และยังตั้งค่าการอัพโหลดอัตโนมัติไว้เรียบร้อย
“ฉันไม่โง่พอจะตายฟรีหรอกค่ะ” เธอกล่าวปิดท้ายด้วยรอยยิ้มสาแก่ใจ
“คุณมันเป็นนางแม่มด” กวินพูดอย่างเกรี้ยวกราด ทว่ากันติชากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังกล้าตอกกลับเขาด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า
“ถ้างั้นคุณก็คงเป็นคนดีมากสินะคะ ที่ฉุดผู้หญิงตัวเล็กๆ ขึ้นรถกลางดึกแบบนี้”
“ผมพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าน้องชายผมมันสนใจอะไรในตัวคุณ” กวินสบถต่ำ แล้วมองเธอราวกับเพิ่งพบคำตอบ
“คุณมันทั้งกล้า ทั้งบ้าดีเดือดแบบนี้เอง...” เขาพึมพำต่อ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเธอ
หลังการปะทะคารมระหว่างเขากับเธอ เขาก็เริ่มมองเห็นบางอย่างในตัวเธอ ความสวย ความเฉลียวฉลาด และเสน่ห์แปลกประหลาดที่ดึงดูดใจโดยไม่ต้องพยายาม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายหลายคน...รวมถึงเขาเอง ถึงอดสนใจไม่ได้
“ดูเหมือนเวลาสนทนาของเราจะหมดลงแล้วนะคะ” กันติชากล่าวพร้อมกับยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาอย่างจงใจ “บอกให้คนขับปลดล็อกด้วยค่ะ และ...ขอบคุณที่มาส่ง”
เธอกล่าวพลางหันไปมองประตูรถ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างน่ารัก
“แล้วครั้งหน้าถ้าจะเชิญผู้หญิงมาคุยเรื่องอะไรก็ตาม กรุณาเลือกสถานที่ให้มันดีกว่านี้หน่อยนะคะ เห็นไหม พอสถานที่ไม่ดี บรรยากาศไม่ดี ทุกอย่างมันก็เลยออกมาไม่ดีตามไปด้วย”
กวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทั้งหงุดหงิดทั้งเริ่มหมดความอดทน เขาเป็นคนวางแผนแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับถูกผู้หญิงคนนี้ลากเข้าไปในเกมของเธออย่างหมดรูป จะโกรธก็โกรธไม่ลง จะขู่ก็ไม่ได้ผล จะยื่นเงินให้ก็ไม่รับ
สุดท้าย...ต้องปล่อยให้เธอเดินลงจากรถไปต่อหน้าต่อตา
“เอก เปิดประตู” เขากัดฟันสั่งเสียงเรียบ กลบความรู้สึกเสียหน้าเอาไว้
ก่อนที่กันติชาจะก้าวลงจากรถ เธอก็หันกลับมา ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มสดใสที่ชวนให้คนมองคันใจอย่างบอกไม่ถูก
“กู๊ดไนท์ค่ะ คุณกวิน อ้อ...เมื่อกี้มัวแต่กลัว เลยลืมบอกไปว่าฉันคิดออกแล้วนะคะ ว่าจะทำยังไงให้คุณชัชวีร์เลิกวอแวฉัน...แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะยอมรับข้อเสนอของฉันได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง”
“วิธีอะไร?” กวินถามกลับโดยไม่ทันคิด
“ก็ให้ฉันเป็นผู้หญิงของคุณไงคะ” เธอตอบหน้าตาเฉย “คุณจะได้มีสิทธิ์ในตัวฉัน และฉันว่า...คุณชัชวีร์ก็น่าจะเกรงใจพี่ชายตัวเองอยู่บ้างล่ะ ฉันคิดไม่แพงหรอกค่ะ โอนมาห้าสิบล้านเมื่อไหร่ ฉันพร้อมเซ็นใบทะเบียนสมรส”
คำตอบของเธอทำเอากวินถึงกับอึ้ง เขาไม่เคยนึกถึงวิธีแบบนี้มาก่อนเลย
กันติชาเห็นสีหน้าเหวอๆ ของเขาก็หลุดหัวเราะ ก่อนจะโบกมือเบาๆ และในจังหวะที่เธอกำลังก้าวลงจากรถ ก็ยังไม่วายหันมายิ้มหวาน พร้อมทิ้งท้าย
“กู๊ดไนท์อีกครั้งนะคะ คุณกวิน... แล้วก็อย่าลืมเก็บข้อเสนอของฉันไปคิดด้วยล่ะ”
หญิงสาวยิ้มเย้า ก่อนจะเติมคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เจือแววยียวน
“อ้อ... รถของฉันที่ลูกน้องคุณขับตามมา ฝากบอกให้เอาไปจอดที่ล็อก 4C นะคะ ที่จอดประจำของฉันอยู่ตรงนั้นพอดี... เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าฉันหารถไม่เจอ แล้วอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา อาจจะเผลอทำอะไรบ้าๆ อย่างที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้... บายค่ะ”
กันติชาหันหลังเดินเข้าประตูคอนโดไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้กวินยืนมองตามหลังด้วยหัวใจที่กำลังสับสน
เหมือนโดนใครเอาค้อนปอนด์ทุบกลางศีรษะ...จนทั้งอึ้ง ทั้งมึน และพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
