บทที่ 80 หมาๆ แมวๆ

“แม่เล็กมาเหรอ เดี๋ยวฉันออกไปหา”

กันติชาเตรียมลุกจากเก้าอี้เหล็กดัดที่เธอกำลังนั่งอยู่ในสวน วันนี้เธอหอบงานมาทำกลางแจ้ง เพราะอากาศดีเป็นพิเศษ

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวนั่งคุยกันที่นี่เลยก็ได้”

เสียงตอบกลับไม่ใช่เสียงของเตย แต่เป็นเสียงของอรุณประไพที่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับเอื้องคำ

กันติชาลุกขึ้นจากเก้าอี...