บทที่ 102 EP 17/2 วุ่นวาย

“อุ๊ย! ขอโทษที หน้ามืดน่ะ มองไม่เห็นว่ามีคนนั่งอยู่” รวีกานต์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ยืนกอดอกท่ามกลางแสงตะวันที่เริ่มสาดแสงแรงขึ้นเรื่อยๆ

ศศินพ่นลมหายใจทิ้งอย่างรู้ทันคนอยากแกล้งเพื่อน นึกเคืองคนถูกแกล้งที่เอาแต่เก็บปากเก็บคำ

“มาแล้วเหรอ ไปเถอะ เดี๋ยวสาย”

“ไปค่าบอส” ชวนแล้วคว้าข้อมือบอสใหญ่ให้ลุกยืน แถมยังคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ