บทที่ 10 คนอันธพาลถังห่าวหราน
จวนสกุลถัง
รุ่งเช้าฟ่านหลิงหลิงไปเยือนสกุลถังแต่เช้าเพื่อขอพบถังฮ่าวหราน นางเคยถูกถังฮ่าวหรานเยาะเย้ยดูถูกอยู่บ่อยครั้ง แต่หลี่หว่านถิงกล่าวถูกศัตรูของศัตรูคือมิตร ไม่นานถังฮ่าวหรานก็เดินออกมา นั่งสบายๆ มือหนึ่งโบกพัดไปมาอีกมืถือถ้วยชาคลึงเล่น
"เถ้าแก่ฟ่านทนคิดถึงข้าไม่ไหวจนต้องมาพบแต่เช้าเชียวหรือข้ารู้ว่านะข้านั้นเนื้อหอม แต่ไม่คิดว่าเถ้าแก่ฟ่านจะทนคะนึงหาข้าไม่ไหวจนต้องมาพบข้าแต่เช้าเพียงนี้"
"คุณชายถัง ข้ามาด้วยเรื่องการค้า ข้าอยากขายร้านให้ท่านไม่ทราบว่าท่านต้องการหรือไม่"
"หืมม เจ้าเคยบอกว่าจะรักษาสมบัติของพ่อกับแม่ไม่ใช่หรือ มาวันนี้บอกจะขายให้ข้า น่าขันยิ่งนัก ได้ทั้งหมดห้าหมื่นตำลึงหากเจ้าตกลงข้ายินดีรับซื้อ"
"ถังฮ่าวหรานอย่าให้เกินไปนัก สินค้าในร้านข้าไม่รวมห้องทั้งสามก็เกือบแสนตำลึงแล้ว แต่ท่านจงใจกดราคาถึงเพียงนี้งั้นขออภัยที่ข้ามารบกวน"
ฟ่านหลิงหลิงลุกขึ้นไม่มองหน้าคนตัวโตที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่สักนิด ถังฮ่าวหรานเดินมาหาพร้อมกระซิบข้างหู
"หลิbงหลิงหากเจ้ายอมเป็oของข้าอย่าว่าแต่หนึ่งหมื่นตำลึงเลย หนึ่งแสนตำลึงข้าก็ให้เจ้าได้ แค่ร้องครางอยู่ใต้ข้า โอบรัดข้าเอาไว้ยอมที่ข้าอยู่ในตัวเจ้า คนดีข้าให้เจ้าใช้เดือนละสามหมื่นตำลึงอีกด้วยดีหรือไม่"
เพี๊ยะ!!! ฟ่านหลิงหลิงตบหน้าถังฮ่าวหรานอย่างแรงก่อนจะเดินลงศาลาไปไม่หันกลับมาอีกเลย ถังฮ่าวหรานลูบใบหน้าตนเองที่ถูกแม่ตัวดีตบ ก่อนจะยิ้มร้ายตามหลังนางไป
ฟ่านหลิงหลิงที่ขึ้นรถม้ามาได้ก็ปิดหน้าร้องไห้จนโจวหว่านถิงตกใจ
"พี่หลิงหลิงท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ คนสกุลถังรังแกท่านหรือ"
ฟ่านหลิงหลิงกอดโจวหว่านถิงแน่ร้องไห้กับบ่านางสะอื้นจนกระทั่งรถม้าถึงเรือนจึงพากันลงมา ฟ่านหลิงหลิงร้องไห้จนหลับไปแล้ว เสี่ยวเหมยเล่าให้โจวหว่านถิงฟังว่าพวกเขาไม่ค่อยถูกกันนัก
" หากไม่ขายห้องนี้เก็บเอาไว้ก็ได้ แต่สินค้าเล่าใครจะดูแลไม่เช่นนั้นต้องจ้าคนขนไป แต่เราไม่รู้ว่าทางตำบลซานซุ่ยมีห้องใหญ่โตใช้เช่าพอที่จะเก็บผ้าเหล่านี้ได้หรือไม่"
"มีคนอยู่หรือไม่ข้าถังจงมาจากสกุลถัง คุณชายของข้าให้มาพบเถ้าแก่ฟ่านขอรับ"
เสียงเรียกจากด้านนอกดังมา เดิมทีถังฮ่าวหรานไม่สนใจร้านผ้าเล็กๆ แห่งนี้แต่ตอนนี้เขาสนใจแล้ว เป็นเพราะเสื้อผ้าที่โจวหว่านถิงออกแบบและให้คนตัดเย็บเมื่อวานนี้บรรดาบุตรสาวหลานสาวของช่างตัดเย็บเหล่าใส่นั้นเดินไปมาตามถนนในเมืองจนเหล่าคุณหนูที่ได้เห็นต่างมีความต้องการอย่างมาก
พอไถ่ถามจึงรู้ว่าเป็นงานตัดเย็บจากร้านสกุลฟ่าน ตอนนี้ฟ่านเจ๋อลุงของฟ่านหลิงหลิงกำลังมาเพื่อเจรจากับหลานสาว ร้านฟางเหยียนต้องการแบบเสื้อเหล่านี้ และสั่งให้ฟ่านเจ๋อบังคับหลานสาวเอามาให้ได้ แต่ถังฮ่าวหรานไวกว่า คนของฟางเหยียน ถังจงมาถึงแล้วถ้านางยอมขายแบบเหล่านั้นฟางเหยียนจะตีตื้นร้านผ้าของเขาได้ทันที ซึ่งเขายอมไม่ได้
"พ่อบ้านถัง เถ้าแก่ของข้านางหลับเพราะไม่สบาย ท่านมาผิดเวลาแล้วเจ้าค่ะกลับดีๆ ข้าไม่ส่งนะเจ้าคะ"
เสี่ยวเหมยไล่ถังจงอย่างไร้เยื่อใย นายบ่าวเลวร้ายพอๆ กัน โจวหว่านถิงนั่งรออยู่ข้างล่างไม่รบกวนฟ่านหลิงหลิงที่นอนหลับอยู่ชั้นสอง แต่มีบางคนที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆนาง ฟ่านหลิงหลิงรู้สึกว่ามีคนจ้องจึงลืมตากำลังจะเอ่ยปากร้องมือหนาก็ปิดปากนางทันที
"ร้องสิ ถ้าเจ้าร้องคนคงแห่กันมาทั้งถนน อยากให้เขารู้หรือว่าเถ่แก่ฟ่านแอบนัดแนะบุรุษขึ้นหา ฟ่านหลิงหลิงข้าต้องการแบบเสื้อที่เจ้าครอบครอง ร้านของเจ้ารวมถึงสินค้า ข้าให้เจ้าสามแสนตำลึงส่วนแบบเสื้อนั้นข้าให้ห้าหมื่นตำลึงเจ้าขายหรือไม่"
ฟ่านหลิงหลิงพยักหน้า มองเขาด้วยสายตาสงสัยระคนตื่นกลัวนิดๆ สำหรับถังฮ่าวหรานกิริยาเช่นนี้เหมือนลูกกวางน้อยตอนที่ถูกเสือร้ายจ้องจับกินจริงๆ
ถังฮ่าวหรานอดใจไม่ได้ก้มลงจูบนางเนิ่นนานดูดดื่มจนฟ่านหลิงหลิงต้องทุบเขาประท้วง จนกระทั่งเขาถอนริมฝีปากออกนางก็เงื้อมีอีกครั้ง แต่ถังฮ่าวหรานจับข้อมือเล็กเอาไว้พร้อมกับขู่
"ถ้าเจ้าตบข้าอีกครั้งข้าจะทำมากกว่าจูบเจ้า ลุกขึ้นมาทำสัญญาได้แล้ว เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะอยากให้ข้าทำอย่างอื่น ข้ายังไงก็ได้นะแม่ตัวดี"
"เหตุใดไม่ทำที่ห้องบัญชี จำเป็นต้องปีนห้องข้าด้วยหรือ"
"ลุงเจ้ากำลังมา ถังจงกำลังเจรจาอยู่กับเสี่ยวเหมยน้อยของเจ้า คนเต็มหน้าร้านไปหมดเจ้ารับมือไม่ไหวหรอก เด็กดีตัดสินใจอีกทีไหม เป็นผู้หญิงของข้าเจ้าจะได้มากกว่าสามแสนห้าหมื่นตำลึงนะ ต่อให้ข้าแต่งฮูหยินข้าก็ยังคงเลี้ยงดูเจ้าได้"
"ความหวังดีคุณชายถังหลิงหลิงคงรับด้วยใจแล้วเจ้าค่ะ ทำสัญญาเถอะ สหายข้ารอนานแล้วนางเป็นคนที่ออกแบบเสื้อผ้าเหล่านั้น หากท่านต้องการคงต้องเจรจากับนางเอง"
ทั้งสองคนทำสัญญาซื้อขายเรียบร้อย ฟ่านหลิงหลิงกำลังจะเดินไปด้านล่างเพราะได้ยินเสียงของลุงกับป้าสะใภ้นางมาแล้ว แต่กลับถูกถังฮ่าวหรานจับกดไว้บนเตียงตักตวงความหวานจนได้
ถังฮ่าวหรานจูบนางจนพอใจ
"เจ้าหวานนักเสี่ยวหลิงข้าอยากจับเจ้ากินจริงๆ เสียดายข้าไม่มีเวลาขนาดนั้นคืนนี้รอข้านะแม่ตัวดี ข้าจะรักเจ้าจนหมดคืนทีเดียว"
แม้จะโกรธที่เขาดูถูกนางแต่ก็ ช่างเถอะอย่างไรก็ไม่เจอกันอีกแล้ว พรุ่งนี้เตรียมขนของออกจากเมืองผิงอันดีกว่า คืนนี้จะไปนอนโรงเตี๊ยมพร้อมกับเดินลงมาด้านล่าง
"ท่านลุงท่านมาทำอะไรที่ร้านของมารดาข้ากัน นี่คือสินเดิมท่านแม่ข้าสกุลฟ่านของท่านต้องหน้าหนาเพียงใดหรือจึงอยากได้ของสะใภ้เหมือนผีอดอยากเช่นนี้"
"นี่หลิงหลิง เจ้าทำร้านก็ขาดทุนมิสู้ให้ลุงไปเจรจากับฟางเหยียนให้เขาช่วยเจ้ารับซื้อร้านต่ออีกทั้งแบบเสื้อที่เจ้าออกแบบเขาบอกว่าจะจ่ายเจ้าสามร้อยตำลึงต่อภาพเชียวนะ"
"อ้อ คงไม่ได้หรอก ข้าขายร้านให้ถังฮ่าวหรานคุณชายน้อยสกุลถังไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ส่วนแบบเสื้อนั้นก็ขายให้เขาไปแล้วเช่นกัน ท่านลุงต้องมาเสียเที่ยวแล้วกลับดีนะเจ้าคะ ข้าไม่ส่ง"
ฟ่านเจ๋อถึงกับหน้าดำเป็นก้นหม้อ ใครๆ ก็รู้ว่าสกุลเยี่ยเกรงกลัวสกุลถัง นางขายไปแล้วจะไปเอาคืนเช่นไรเล่า นังเด็กน่าตายนี่ช่างชาติชั่วจริง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อจากไป
