บทที่ 40 อาการช็อก

กรี๊ดดดด!!!!

ฉึกฉึก ฉึกฉัก

รถไฟแล่นออกจากรางด้วยความเร็ว เสียงกรีดร้องโหยหวนทรมานก้องห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้ช่องว่าง มีเพียงพัดลมดูดอากาศเพิ่มออกซิเจน

วิน พยายามทำแผลสุดความสามารถ ทั้งล้าง ขูด เย็บ ใช้เวลานานหลายชั่วโมงเพราะร่างเล็กดิ้นพล่านด้วยความเจ็บแสบ

เวลาเที่ยงคืน

"มึงพักบ้างเถอะเดี๋ยวกูไปดู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ