บทที่ 8 บทที่.8 อาการกำเริบ

เวลาผ่านไปนานนับเดือน

"ทำไมคุณหมอนิติเวชต้องมีเลขาส่วนตัวคะ" คำถามชวนสงสัยของพริ้มยิ่งทำให้สามีไม่เข้าใจ "เธอดูแปลกไปเหมือนกับจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"อาจจะเป็นเพราะรถตกน้ำทำฉันขาดสติไปหลายนาทีความทรงจำบางอย่างมันก็เลือนหายบ้างล่ะสิ"

"เพราะว่าเธอทำอะไรไม่เป็น! คุณอาก็เลยให้เธอมาเป็นเลขาคอยจดตารางเวรงานอีกคทั้งประชุมร่วม และ.ทำอาหารให้ฉันในตอนที่อยู่โรงพยาบาล"

"เข้าใจแล้วค่ะ ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงสูง"

"ก็เธอมันกวนอารมณ์"

ถือว่าเป็นครั้งแรกที่หมอลีโอพูดคุยกับภรรยาตัวเองนานขึ้น

ปกติแค่สั่งงานแล้วก็ไม่สนใจใยดีเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

โรงพยาบาลตำรวจ

"เดี๋ยวฉันไปตรวจ DNA ของศพเสร็จจะกลับออกมาประมาณเที่ยงช่วยเตรียมอาหารไว้ให้ด้วยนะ" เขาสั่งภรรยาก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไป

"ชิ! ทำหน้าตาขรึม คิดว่าตัวเองหล่อมากมั้ง..เออก็ใช่" เสียงเล็กพึมพำ

ติก'

แท็บเล็ตอันใหม่ที่เพิ่งใช้เครดิตของสามีรูดซื้อมาถูกเปิดหน้าจอสว่างเพื่อค้นหาเมนูอาหาร

"ปกติเขากินง่ายๆ สินะ" ข้อมูลที่พราวได้รับละเอียดแทบจะทุกอย่างแต่คนเราก็ต้องมีผิดพลาด "ปลารมควันแล้วกัน"

สรุป เมนูอาหารเที่ยงของคุณหมอลีโอเป็นปลาทับทิมรมควันราดด้วยซอสซีอิ๊วหอมกรุ่น

เธอใช้หน้าที่เลขาเพื่อสั่งแม่บ้านให้ทำตาม จากนั้นก็ยกเข้ามาเตรียมวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขาซึ่งเธอนั่งอยู่ด้านหน้าห้อง

ฝีเท้าย้ำก้าวกลับออกมาจากการพิสูจน์ศพค้นหาหลักฐานเขาแขวนชุดกาวน์พร้อมอาบน้ำเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา

"อาหารเสร็จสรรพวางอยู่บนโต๊ะนะคะ"

ทันทีที่เจอหน้าพริ้มลุกขึ้นยืนส่งรอยยิ้มหวาน แต่เขากลับเฉยเมยใส่อีกครั้ง 'ไอ้คนขี้เก๊ก'

ใบหน้าของพราวยู่ยี่เธอไม่สบอารมณ์มากกับปฏิกิริยาของเขา แต่ก็นั่งลงอยู่ที่เดิมเพื่อกินสลัดเป็นมื้อเที่ยงของวันนี้

เพล้ยง!

เสียงข้สวของบางอย่างแตกทำให้เธอรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้อง ปรากฏว่าลีโอใช้กำปั้นทุบหน้าอกโดยอีกมือขอปัดทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวอาการคล้ายกับกำลังชักเกร็ง

"คุณหมอ!!!" ดวงตาเล็กเบิกโตรีบวิ่งไปหาสามีทันที "เป็นอะไรคะ ค..คุณหมอใจเย็น"

"เธอเอากับข้าวอะไรมาให้ฉัน อ๊ากก"

"กะ ก็ปลาทับทิม..."

"ยัยบ้า!! เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันแพ้ปลามีเกล็ด ฮึก"

"!!!!"

แน่นอนว่าต่อให้ศึกษารายละเอียดก็ยังไม่รู้เรื่อง

ตัวเล็กไม่รู้จะทำยังไงเมื่อเขากระสับกระส่าย

เธอวิ่งแจ้นออกไปเพื่อมองหาความช่วยเหลือแต่เป็นเวลาพักเที่ยงจะไม่มีใครอยู่

ใบหน้าหล่อเริ่มแดงเถือก เส้นเลือดปูดขึ้นสองข้างขมับเด่นชัด

พราวจึงตัดสินใจกระชากปลดกระดุมเพื่อเปิดทางให้เขาหายใจสะดวก จากนั้นก็ร้อนรนทำอะไรไม่ถูก

หมอลีโอเริ่มตาเหลือกเขาหายใจไม่ออก

อื้ออออ!

สุดท้ายเธอก็ได้ตัดสินใจพุ่งเข้าไปเพื่อประกบปากเป่าลมเข้าใส่ทำเหมือนเขากำลังจมน้ำ

มือน้อยรีบกดทับทำCPR

อาการของสามีดีขึ้นตามลำดับ

"คุณหมอเป็นเป็นไงบ้างคะ" ด้วยความรู้สึกผิดก็รีบเอ่ยถามเมื่อเขาลืมตา "ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง.."

"ยะ ยัง ฉันหายใจไม่ออก ฮึก"

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นเธอจึงรีบพุ่งเข้าไปประกบปากจูบเป่าลมเข้าใส่อย่างที่เคยทำ

"เดี๋ยวรอสักครู่นะคะฉันจะรีบไปตามคนอื่นมาช่วย"

หมับ!

ตัวเล็กกำลังหมุนเพื่อจะเลี้ยวออกไปแต่มือของหมอจับคว้าเธอเอาไว้แถมกระชากมาใกล้

"ฉันดีขึ้นมากแล้ว ค..แค่หายใจไม่ออก" เสียงสั่นเครือแต่แววตาเปล่งประกาย "ช่วยฉันอีกสิ"

"ช่วยอะไรคะ?"

"ก็จูบฉันแบบเมื่อกี้"

"เขาเรียกเมาส์ทูเมาส์เพิ่มอากาศ จ..จูบที่ไหน"

แววตาฉายถึงความเจ้าเล่ห์ ใบหน้าที่แดงเถือกเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ก่อนจะพูดเชิงอ้อนวอน "แต่ฉันหายใจไม่ออกนะ ตอนนี้ก็เหมือนจะขาดใจตายให้ได้"

อักกก!

แต่ไม่นานอาการแพ้ก็กลับมาลีโอใช้มือทุบหน้าอกแกร่งตัวเองอย่างแรง ตอนนี้สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนกลายเป็นสีม่วงช้ำ

ทันใดเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติพราวรีบขึ้นคร่อมพร้อมกับเม้าท์ทูเม้าท์ถ่ายเทอากาศให้เขา

แกร๊ก

'ไอ้หมอ...'

ประตูถูกเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตปรากฏว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่เมื่อเห็นว่าภรรยาคร่อมอยู่บนตัวสามี เขาจึงรีบปิด

'ช่วยด้วยค่ะ!!!'

พราวตะโกนจนสุดเสียงกระทั่งเพื่อนของลีโอรู้ว่ากำลังมีเรื่องฉุกเฉิน

ตอนแรกคิดว่าทั้งสองคนทำเรื่องลามกกันในที่ทำงาน

ห้องพักฟื้น

"โง่!!" เสียง มีอา พร้อมสาดแววตาดุใส่พริ้ม "พี่หมอแพ้ปลาที่มีเกล็ดและก็แพ้ซีอิ้วมากด้วย"

"ฉันลืม"

"ลืม?! นี่มันเรื่องความเป็นความตายนะจะลืมได้ยังไงอีกอย่างเธอแต่งงานกับเขาตั้ง 3 ปี"

"พูดเหมือนกับว่าฉันสนิทกับเขามาก! แค่จะพูดด้วยสักคำสองคำก็ยังยากเลย"

เป็นแค่แฟนเก่าแต่กลับมาชี้หน้าด่าภรรยา ผู้คนรอบข้างต่างซุบซิบนินทาให้ความสนใจ

หมดเวลาเยี่ยม

ทุกคนต้องออกจากห้องยกเว้นภรรยาที่สามารถดูแลสามีได้

พราว หรือ พริ้ม นั่งข้างเตียงจ้องมองเขาที่หลับไหล

ความหล่อน่าประทับใจ ไม่แปลกใจที่ใครต่างอิจฉาพี่สาวของเธอ

'ขอโทษนะคะ'

ถ้อยวาจาสำนึกพูดพร่ำถึงจะรู้ว่าเขาคงยังไม่ฟื้นตื่น แต่ความคิดบางอย่างก็แวบออกมา

ช่วงเวลาแห่งการค้นหาเริ่มต้นขึ้น

มือถือยี่ห้อดังถูกหยิบขึ้นมาหน้าจอปรากฏว่าต้องใช้ลายนิ้วมือทัชสกรีนเปิด

'ลองดูก็ได้'

ชายหนุ่มที่นอนไร้สติคงไม่ขัดขืน ตัวเล็กจับมือของเขาหงายแบ คว่ำหน้าจอเพื่อจัดเตะสัมผัส

.

.

"เธอทำอะไร..."

"!!!!"