บทที่ 14 3/3

“มาเล่นเกมกันหน่อยไหม”

ทันใจ ของที่อยู่บนโต๊ะถูกเก็บจนเหลือแต่โต๊ะเปล่าๆ จากขวดเหล้าเปล่าๆ ก็ถูกนำมาวางลงตรงกลาง ไฟวิบวับใต้โต๊ะสลับแสงสีฟ้ากับส้มเป็นชมพูช้าๆ บริกรหนุ่มน้อยยืนตรงรอก่อนแล้ว เพื่อจะทำหน้าที่บริการพิเศษเฉพาะสำหรับลูกค้าวีไอพี

“หมุนขวดตามเข็มนาฬิกานะ ส่วนคนที่ปากขวดไปหยุดถ้าถูกถามแล้วตอบไม่ได้ ต้องดื่มว็อดก้า เราจะเล่นกันจนว็อดก้าในขวดนั่นหมด โอเคไหม”

เมื่อความมึนเข้าทางประตู สติก็หนีออกทางหน้าต่าง เพราะทั้งหมดต่างก็มึนๆ กันแล้วดังนั้นจึงไม่มีใครค้าน คนแรกที่ได้รับเกียรติคือตัวคนเริ่มเกม จีรัณวอร์มเครื่องเล็กน้อยก่อนเริ่มเล่น

“เวลาเล่นเกมนี้ทุกคนคิดว่าตอนขวดหยุดมันกำหนดไม่ได้” เขาเริ่มหมุนขวดในรอบแรก “แต่จริงๆ เรากำหนดได้ ถ้ารู้จักแรงเฉือย--”

“หยุด-สอน-ฟิ-สิกส์!เถอะครับไอ้คุณบี๋ แล้วก็เริ่มหมุนขวดเสียที รู้น่ะว่าเกรดตอนม.ปลายโดยเฉพาะวิชาฟิสิกส์ของแกมันระดับไหน”

แม็กเป็นคนขัดขึ้นทันใดด้วยท่าทางเบื่อหน่ายสุดๆ ส่วนคนรอบๆ โต๊ะต่างหัวเราะกันคิกคัก

อิษยาเงยหน้ามองคนเก่งฟิสิกส์ยิ้มๆ และจีรัณก็ยักไหล่น้อยๆ จากนั้นก็หมุนขวดแบบเอาจริงเอาจัง เขาเป็นพวกชอบคำนวณและมักคำนวณไม่เคยพลาด ปากขวดหยุดกึกลงตรงหน้าอิษยาพอดิบพอดี

เสียงเฮดังรอบโต๊ะ แต่หญิงสาวยิ้มแห้งแยกเขี้ยวส่งให้เขาแทน

“โอ๊ะโอ๋” ท่าทางคิดไม่ถึงนั่นกวนประสาทครูสาวได้ดีนัก “คุณอี่” จีรัณจงใจลงเสียงหนักเป็นการย้ำ “จะถามอะไรดี อืม-ม-ม-ม เอาเป็นว่าขอถามเรื่องส่วนตัวหน่อยแล้วกัน เคยมีแฟนมากี่คนครับ” ประโยคท้ายขยิบตาพร้อมยิ้มหวานมองจ้องแค่หญิงสาวข้างตัว อิษยาหรี่ตามองเขาทันทีที่ได้ยินคำถาม

“สามค่ะ”

เธอยิ้มเย้ย เรื่องแฟนไม่เห็นต้องปิดเลย ถ้านับรวมตั้งแต่อนุบาลเธอก็มีแฟนมาสามคนจริงๆ!

แต่ความหมายของแฟนสามคนของอิษยา นอกจากเพื่อนๆ ของเธอแล้ว กลุ่มของจีรัณกลับเข้าใจไปกันคนละแบบ นั่นก็คืออิษยาไม่ใช่สาวใสบริสุทธิ์ เธอมีแฟน เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาบ้าง ถือว่าเป็นผู้หญิงทั่วๆ ไปในสมัยนี้ ไม่ถึงกับโชกโชนแต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสา

จากนั้นการหมุนขวดก็ตกมาอยู่ในมือของเธอ หญิงสาวอยากให้มันหยุดตรงหน้าจีรัณเหลือเกิน แต่ประทานโทษเถอะ มันดันไปหยุดที่หน้าชานนท์ ซึ่งไกลจากเป้าหมายอยู่มาก!

“ขุ่นพี่ ขอคำถามดีๆ นะคะ”

“จ้ะ” อิษยายิ้มหวาน “ตอนนี้มีแฟนหรือยังคะ อ๊ะ-อ๊ะ” พอเห็นรุ่นน้องทำท่าจะตอบแบบชิลๆ “เอาความจริงนะคะ พี่รู้อยู่ อย่าโกหก”

ชานนท์กลอกตายกมือขึ้นพูดเองเสร็จสรรพ “น้อง ขอว็อดก้าพี่แก้วหนึ่ง ด่วนๆ เลย”

ความสนุกเริ่มมา แก้วบรรจุเหล้าสีใสเพียวๆ กับเกลือและมะนาวฟานบางๆ ถูกส่งให้ และชานนท์ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง สีหน้าเขาเหยเกขณะอมเสี้ยวมะนาวจิ้มเกลือไว้ในปาก และพอชานนท์หมุนขวด อิษยาก็ยิ้มแห้งเพราะปากขวดเหมือนจะพิศวาสเธอถึงได้หยุดที่เธออีกครั้ง

“อะแฮ่ม” ครูสาวมองจ้องสะกดจิต หวังน้องที่รักจะไม่ทำให้เธอจนมุม “คือแบบคาใจมากๆ ขุ่นพี่ไปคบกับคุณบี๋ได้ยังไง”

คนฟังกลอกตาเมื่องานเข้าเต็มๆ อิษยาเหล่มองคนถาม ก่อนเบือนกลับมาจับจ้องคนที่มีเอี่ยวด้วย จีรัณยิ้มและดูเหมือนกำลังสนุกมากกับการรอฟังการโกหกคำโตของเธอ สุดท้าย...

“น้อง จัดมาเลยค่ะ”

เหล้าแรงๆ เพียวๆ แก้วแล้วแก้วเล้าทำเธอร้อนวาบตั้งแต่กลืนมันลงไป ดังนั้นจากที่มึนมากอยู่แล้วจึงมึนหนักขึ้น!

จากนั้นสติครูสาวก็ค่อยๆ ปลิวออกไปจากตัวทีละน้อย หลายครั้งที่ตอบไม่ได้เพราะถูกถามด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับจีรัณ ตัวอย่างก็เช่นทำไมเลิกกัน หรือไม่ก็ ‘จีรัณแซ่บไหม!’

“หมดแก้ว หมดแก้ว หมดแก้ว!”

เสียงเชียร์รอบวงเพราะต่างกรึ่มๆ กันแล้ว คำถามสุดท้ายแบบท้ายสุดจริงๆ อิษยาดันได้ไปและเธอตอบไม่ได้ เลยต้องดื่มทว่ามันผะอืดผะอมเต็มกลืนแล้ว

“เป็นอะไรขุ่นพี่” น้องนนท์สุดที่รัก มือหมุนขวดที่โคตรแม่นเอนตัวมาถามครั้นเห็นรุ่นพี่สาวดูแปลกไป ครูสาวส่ายหน้าขนาดว่าจะนั่งก็ยังไม่ค่อยตรง เธอยกมือขึ้นปิดปาก พยายามเป็นอย่างที่สุดที่จะกลืนอะไรก็ตามแต่ ซึ่งกำลังจะพุ่งออกมาจากปากให้กลับลงไปที่เดิม เพื่อจะได้ดื่มแก้วนี้ให้หมด แต่...

“ผมดื่มเอง”

จีรัณคว้าไปดื่มแทนหลังสงสารสภาพง่อนแง่นของคนข้างๆ เสียงโห่แซวดังรอบทิศและอิษยาก็ยิ้มเป็นการขอบคุณ จากนั้นก็คอพับหัวปักกับอกจีรัณ

“เฮ้” เขาเขย่าเรียกแต่ไร้ผล ชายหนุ่มยิ้มบางก่อนถอนหายใจเฮือก “คืนนี้พอแค่นี้ไหมครับ ดูท่าคุณอี่จะไม่ไหว”

คนร่วมโต๊ะอีกสิบเห็นด้วยเพราะต่างก็มึนกันมากแล้ว จีรัณเรียกบริกรมาจัดการค่าเสียหาย เขาเสนอตัวเป็นเจ้ามือวันนี้และต้องอุ้มอิษยาเดินไปที่ลานจอดรถ เพราะเจ้าหล่อนเมาแล้วหลับสนิทขนาดหนัก ส่วนชานนท์ปฏิเสธการอุ้มบอกว่าแขนไม่ค่อยดี อุ้มคุณพี่ไม่ได้ แต่ลูกตาวิบวับนั่นดูก็รู้ รุ่นน้องของอิษยาจงใจจะ ‘เขี่ย’ ถ่านไฟเก่าปลอมๆ ที่เขากับอิษยาโกหก หวังให้มันคุขึ้นมาอีกรอบ

“ฝากอี่ด้วยนะนนท์”

สาวสาวในกลุ่มของอิษยาต่างล่ำลา... สั่งเสีย

“ดูแลให้ ‘ดีๆ’ หน่อยละ นะ”

จีรัณคิดว่าฟังแล้วแม่งๆ เพราะสายตาทุกคู่ที่มองมากรุ้มกริ่มพิลึกดังนั้น...

“จะให้ผมไปส่งตรงไหนดีคุณนนท์”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป