บทที่ 16 4/1
เขาอุ้มอิษยาเดินตรงไปยังโซฟาปรับนอนตรงนั้น วางเธอลงและเดินเลี่ยงหลบชั้นวางของสีดำ ก้าวลงบันไดสองสามขั้นตรงไปยังบาร์เปิดที่รวมห้องครัวง่ายๆ ไว้ด้วยกัน
จีรัณจัดการหาน้ำเย็นจัดๆ ให้ตัวเองดื่มถึงสองแก้วเต็มๆ ก่อนนำอีกแก้วมาให้อิษยาที่หลับอยู่
“คุณ”
ชายหนุ่มวางแก้วน้ำบนโต๊ะกลาง เขาเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่บาง
“ครูอี่ ตื่นเถอะ” เขย่าบ่าเล็กนั่นอีกสองสามที เจ้าหล่อนก็งัวเงียปรือตาขึ้นมอง
อิษยามึนหัวมาก แสงไฟแม้สว่างไม่มากแต่ก็ทำให้ปวดหัว แรกเลยเธอยกมือป้องตา
“โอย-ย-ย ปวดหัวจริง” พึมพำแล้วก็ยกมืออีกข้างขึ้นนวดขมับ “นนท์ นี่ห้องพี่หรือห้องนนท์อะ”
“ไม่ใช่ทั้งสองที่แหละคุณ”
จีรัณคลายปมเนคไทออก และปลดกระดุมลงลงอีกสองสามเม็ดจนเห็นขนหน้าอกรำไร
“คุณอยู่คอนโดผม ตื่นมากินน้ำเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยนอนพัก ถ้าดีขึ้นแล้วค่อยกลับเพราะผมไม่รู้จะไปส่งคุณที่ไหนดี รู้ตัวหรือเปล่าคุณโดนเพื่อนเทแล้วนะ”
เจ้าของห้องเอนพิงพนักโซฟาทางด้านปลายเท้าของครูสาว เขาหลับตาลงและยกมือขึ้นคลึงขมับ อยากหลับแต่ยังหลับไม่ได้จนกว่าจะพูดให้แขกเข้าใจก่อนว่า เขาไม่ได้หิ้วเธอมาทำอย่างว่า แต่เพื่อนๆ เธอจับเธอใส่พานให้เขามา!
“อะไรเท ใครเท ไม่อาว-ว-ว กินม่ายได้ละ จาอ้วก-ก-ก”
จีรัณลืมตาขึ้นทันควัน และถอนหายใจเฮือก
“ไม่ได้เทเหล้า เทที่หมายถึงถูกทิ้งน่ะ ถูกทิ้ง!”
“ทิ้งทำม้าย-ย-ย ห่อได้มะ เสียดายออก”
“ยังจะห่ออีก!”
เขาเอ็ดและแทบอยากทึ้งผมตัวเองหลังอิษยางึมงำให้ได้ยินต่ออีกว่าทำไมจะไม่ห่อ เพราะมันหลายสตางค์!
ชายหนุ่มนั่งตัวตรงสะบัดหัวเรียกสติ หันไปมองคนเมาที่คุยไม่รู้เรื่องแล้วก็คว้าแขนเรียวเพื่อรั้งขึ้นมาให้อีกฝ่ายนั่งตรง แต่เจ้าหล่อนกลับทรงตัวไม่ดีนักทำท่าจะล้มลงไปอีก เลยต้องกอดกึ่งประคองไว้
“ครูอี่ดื่มน้ำก่อน”
แก้วน้ำเย็นๆ จ่ออยู่ที่เรียวปากสีแดงสดราวเลือด อิษยาเบือนหน้าหนีและพยายามปัดแก้วน้ำออกให้ห่าง เนื่องจากสติที่เหลืออยู่นิดๆ คิดว่าเป็นเหล้า
“ครู คุณอี่! นี่น้ำ ดื่มน้ำก่อน!”
“ไม่เอา ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวป้าด่า เมาแล้วป้าด่าเหมือนหมา”
“คุณ!” ฟังแล้วก็ให้ทั้งขำทั้งฉุน แต่... “เฮ้ย!”
น้ำหกเต็มอกเสื้อเพราะยื้อกันไปยื้อกันมา ครั้นพอถูกน้ำเย็นๆ กระฉอกโดนหน้าอิษยาก็ได้สติกลับมาอีกนิด เธอกะพริบตาถี่ๆ ก่อนค่อยๆ ไล่สายตาจากอกหนั่นหนาที่เสื้อเปียกน้ำแนบผิวขึ้นไปยังลำคอแกร่ง มือน้อยไล้ตามอย่างไม่แน่ใจผ่านลำคอ สันกราม สองข้างแก้ม และริมฝีปาก
“ครายอะ”
จีรัณวางแก้วลงบนโต๊ะ จับมือน้อยที่ลวนลามเขาไว้นิ่งๆ
“ผม บี๋ไง ลุงลูกหมูน่ะ จำได้ไหม”
จับไว้ได้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งก็ขยับยุกยิก จนจีรัณชักร้อนๆ ขึ้นมา แถมรู้สึกเหมือนเลือดกำเดาจะไหลเลยต้องเบือนหน้าหนี และยึดมือเล็กๆ ไว้ให้แน่น เพราะสายตาเจ้ากรรมดันมองลงไปตรงกลางระหว่างเรา แล้วชั้นในสีดำกับอกนุ่มหยุ่นที่บดเบียดอยู่มันเริ่มทำให้จินตนาการฟุ้งซ่าน
“จีรัณน่ะ จีรัณ เจ้านายคุณ”
“หือ-อ-อ” คนเมาหัวเราะคิกคัก “จีไหน”
“จีรัณคนหล่อๆ ลุงลูกหมู พี่ชายยายบุ้งไง!”
“แหม” คนเมาหัวเราะคิกๆ “มิสจีเองเหรอนึกว่าใคร ว่าแต่ทนายสาธิตมาม้าย-ย-ย”
จีรัณจะบ้าตาย มิสจีคืออะไร แล้วทนายสาธิตคือใครวะ!
จีรัณยังมึนกับคำถามถึงมิสจีและทนายสาธิต แต่ดูอิษยาจะไม่ได้สนใจคนฟังสักนิด เพราะทำท่าอายม้วนและพึมพำต่อไป
“เขินอ่า ฟิ้นฟิน ตอนนั้นนะ ตอนนั้นอะ จุ๊บๆ อะ ไม่เกรงใจน้า-เดชเล้ย ฮิ-ฮิ” อิษยาเอ่ยกลั้วหัวเราะ เมื่อมือถูกยึดไว้จนขยับไม่ได้ เลยซุกหน้าเข้ากับอกกว้างแน่นๆ ถูไถไปมาคล้ายลูกแมวขี้อ้อน
จีรัณนับหนึ่งถึงสิบ บอกตัวเองให้อดทนไว้ เขาปล่อยมือน้อยเพื่อจะดันตัวเธอออก แต่กลายเป็นเปิดช่องให้เธอโอบมือรอบลำคอเขาแทน แถมยังกระแซะเบียดตัวเข้าหา จีรัณยืดตัวหนีและแงะมือน้อยออกอีกครั้ง ทว่ามืออิษยาอย่างกับตีนตุ๊กแก พอออกแรงงัดเธอก็ออกแรงต้าน ชายหนุ่มชักหงุดหงิดกำลังจะดุให้ได้สติก็ถูกดึงให้โน้มลงไปหาแบบไม่ทันตั้งตัว
ปากชนปาก... แถมยังแรงจนเจ็บนิดๆ!
จีรัณอึ้งไปพักใหญ่เลยทีเดียวเพราะนึกไม่ถึง
“หือเจ็บ” คนขโมยจูบบ่นพึมพำ “เจ็บอะ ตอนจูบเจ็บงี้เหรอ”
จีรัณตาเบิกโตเหมือนเห็นผีตอนได้ยินว่า...
“ตอนทนายสาธิตจูบ มิสจีเจ็บแบบนี้ไหมอะ”
คำถามชวนปวดหัวแถมไม่รู้เรื่องรู้ราวแต่ไม่ทันได้ตั้งหลัก ปากเล็กๆ นั่นก็แนบเข้าหาอีกครั้งแล้วก็เริ่มขยับ เขาร้อนวาบไปทั้งตัว มันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรแต่ผู้ชายอย่างเขาเจอแบบนี้มันเสียเชิงชาย ไม่แน่ใจว่าอิษยาเมาจริงหรือแกล้งเมากันแน่ แต่คนอย่างจีรัณไม่ยอมให้ใครมาสบประมาท
จีรัณไม่ได้มีสติเต็มร้อย เพราะเหล้าและความมึนทำให้ความยั้งคิดของเขาลดลงไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็น และความมุทะลุพุ่งปรี๊ดเกินร้อยเปอร์เซ็น!
ตอนนี้จีรัณที่อยู่ต่อหน้าอิษยาไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่ดันเป็นหมาป่าห่มหนังแกะที่ฆ่าได้หยามไม่ได้!
